Praca wydana po raz pierwszy w 1935 r. Główne dzieło Feliksa Konecznego, w którym uczony analizuje pojęcie cywilizacji jako specyficznej „metody ustroju życia zbiorowego” z punktu widzenia rozwoju kultury materialnej i duchowej w poszczególnych cywilizacjach, z uwzględnieniem takich cech jak m.in. rasa, religia, język i stosunki prawne.
W swej pracy próbuje dowieść, że na miejsce nijakiej historii kultury winna wstąpić jasna nauka o cywilizacjach będącej wynikiem rozmaitości dociekań historycznych oraz najwyższym szczeblem nauki historycznej.