Historia Polski do 1945 r.

(Ze wstępu)
W niniejszej pracy znajdzie czytelnik opis formowania wojskowych oddziałów polskich do walki orężnej z Niemcami w latach 1914–1921. Chcę przypomnieć fakty dawniej bardziej znane, a dziś zapomniane, że mimo olbrzymich ofiar krwi złożonych przez naród polski w I wojnie światowej, którego blisko 2 miliony synów zmuszonych było walczyć w trzech zaborczych armiach przeciwko sobie. Polacy nie zawahali się, gdy tylko zaistniała możliwość tworzenia własnego, polskiego wojska w różnych warunkach i miejscach, do walki z Niemcami. Jak było to trudne i skomplikowane, przekonać się będzie można w trakcie czytania. Przeszkody mnożyły się na każdym kroku: na ziemiach polskich, w Europie, Amerykach czy Azji.

Mity, przeinaczenia i manipulacje prawdą, które przenosiły ciężar odpowiedzialności za zagładę europejskich Żydów na Polaków, płynęły nie tyle ze strony Niemców, ile ze strony Żydów - pisze autorka tłumacząc dlaczego podjęła studia nad stosunkami polsko - żydowskimi. Dr Ewa Kurek opierając się wyłącznie na źródłach żydowskich odpowiada, jak do tego doszło, że w chwili wybuchu II wojny światowej los Polski i Polaków nie interesował obywateli polskich żydowskiego pochodzenia.

„Wieczorem 7 marca 1949 r. po majora „Zaporę” - cichociemnego Hieronima Dekutowskiego, kawalera krzyża Virtuti Militari, przeszli do mokotowskiej celi czerwoni oprawcy. Miał 35 lat, 5 miesięcy i 11 dni. Wyglądał jak starzec. Siwe włosy, wybite zęby, połamane ręce, nos i żebra. Zerwane paznokcie. - My nigdy nie poddamy się! - krzyknął, przekazując przez współwięźniów swe ostatnie przesłanie”.

Po co naszym politykom historia?
Czy Polską nadal rządzą trumny Piłsudskiego i Dmowskiego?
Dlaczego Polacy upajają się historią?

Zapomniany, niedoceniony polityk, zniszczony diament Kresów Wschodnich, nieszczęśliwy ojciec, gorliwy chrześcijanin, hojny fundator kościoła w Mińsku, pan na kilku tysiącach hektarów, którego zysk skazał na biedę i gorycz przegranej – tak o Edwardzie Woyniłłowiczu, prezesie Mińskiego Towarzystwa Rolniczego, pisano przez II wojną światową…

Fragment Wstępu

W trzecim tomie Kresowych rezydencji przedstawiono ponad 150 miejscowości z zespołami rezydencjalnymi położonych na terenie przedwojennych województw poleskiego i białostockiego - w jego wschodniej części, która po II wojnie światowej pozostała za wschodnią granicą Polski, czyli na Grodzieńszczyźnie. Jest to zaledwie około 15 procent dawnych siedzib ziemiańskich, które znajdowały się na tym terenie do II wojny światowej, ale warto pamiętać, że jedynie w połowie opisanych dawnych majątków zachowały się obiekty główne, czyli dwory, pałace czy zamki.

Monumentalne dzieło z serii Dopalanie Kresów.

W czwartym tomie Kresowych rezydencji przedstawiono 55 miejscowości z zespołami rezydencjalnymi z przedwojennego województwa wołyńskiego. Jedynie w 30 z nich zachowały się – w różnym stanie – główne obiekty: dwory, pałace lub zamki. Stanowią one niespełna 5 procent ogólnej liczby siedzib ziemiańskich istniejących na tym obszarze przed II wojną światową. Wszystkie znajdują się obecnie w granicach Ukrainy.

Piękny wzór herbu Polski obowiązujący w latach 1919-1927- orzeł w postawie bojowej w koronie zamkniętej z jabłkiem i krzyżem na czerwonym polu. Herb umieszczony jest w dębowej ramie, wymiary 21x30 cm.

Hans Frank, będąc wysokim urzędnikiem Rzeszy i generalnym gubernatorem, wypowiadał się o Kościele katolickim i wierze katolickiej z pogardą i cynizmem. Według niego katolicyzm był największym grzechem, trucizną, a Ewangelię nazywał bajeczkami.

Książka Renegaci Ireneusza Lisiaka ujawnia wstrząsającą prawdę o kolaboracji żydowskiej podczas niemieckiej okupacji 1939-1945, koncentrując się na agentach Gestapo, kolaborantach i szmalcownikach działających w gettach. W obliczu Zagłady prosty podział na katów i ofiary zaczął się łamać, a Żydowska Służba Porządkowa (Ordnungsdienst) oraz skorumpowane elity stały się, zaraz po Niemcach, najgroźniejszą grupą oprawców dla społeczności żydowskiej. Czytelnicy poznają motywy i okrutne działania przywódców takich jak Chaim Rumkowski, który wydawał dzieci i chorych na śmierć w imię „strategii przetrwania”, oraz siatki agenturalne, na czele z Abrahamem Gancwajchem, infiltrujące getta i polskie podziemie. Doprowadziło to do śmierci tych, którzy w dobrej wierze i z wielką odwagą pomagali, a „nagrodą” była ich śmierć. Ta bezkompromisowa analiza stawia trudne pytania o moralność w sytuacjach granicznych i przywraca historyczną pamięć o tych, których inni Żydzi określili mianem „katów własnego narodu” (Juden-Sieger), zmuszając do refleksji nad zdradą w warunkach absolutnego terroru.