Historia Polski

Pisząc o stanie wojennym, można, wbrew pozorom, podkreślać także zachowania pełne honoru i godności. I nie chodzi tu bynajmniej o zachowania gen. Jaruzelskiego, określanego przez niektórych mianem „człowieka honoru”, co należy uznać za rzecz wielce haniebną. Chodzi tu o pełną godności postawę osób gnębionych i prześladowanych, którzy potrafili zachować ją nawet w warunkach ekstremalnych.

– Kto, kiedy i w jaki sposób zdecydował o tym, że w Warszawie będzie prowadzona walka?
– Według jakiego planu akcja miała być przeprowadzona?
– Jak i na jakiej podstawie wybrano moment rozpoczęcia walki?
– Jaką rolę w tych decyzjach warszawskich odgrywało oczekiwanie pomocy sowieckiej?
Ostatnio, po zapoznaniu się z drugim wydaniem wspomnień płk. dypl. Iranka-Osmeckiego i ze wspomnieniami mjr. dypl. Jaźwińskiego, powstały jeszcze dwa pytania:
– Kto wywierał wpływ na decyzje obierane w Warszawie w 1944 r.?
– Kiedy Komenda Główna AK przeszła od nastawienia konkretnego i racjonalnego do emocjonalnego i irracjonalnego?
Odpowiedzi i wyjaśnienia, do których zdołałem dotrzeć, znajdują się w umieszczonych w tej książce dziewięciu opracowaniach.”

STAN KSIĄŻKI NIE JEST IDEALNY. Polska Macierz Szkolna za Granicą zwróciła się do autora niniejszej książki z prośbą o przygotowanie kilku referatów, dotyczących tematu Polacy i Polska w drugiej wojnie światowej. Potrzeba podyktowana była brakiem odpowiednich opracowań, z których młodzież przebywająca za granicą, mogłaby skorzystać. I tak ukazał się cykl artykułów drukowanych w „Poradniku Metodycznym” między kwietniem 2000 r. i marcem 2002 r. Z czasem narodziła się myśl o wydaniu wszystkich tych artykułów w formie książkowej.

Walczyli pod jednym, przygotowanym przez wileńskie kobiety i przeszmuglowanym, z narażeniem życia wielu osób sztandarem, na którym haft złotą nicią szyty głosił, że najważniejsze są Bóg, Honor i Ojczyzna.

Autor przedstawił sytuację polityczną, społeczną oraz w Kościele Katolickim w Polsce w latach 2005-2007. Nawiązując do wcześniejszych lat wykazał, że wiele zmian w Polsce po 1989 roku było pozornych. Komuniści rządzący do 1989 roku praktycznie nie utracili władzy. Bardzo szybko dostosowali się do nowej sytuacji, zmienili barwy partyjne i stali się socjaldemokratami i liberałami. Te stare-nowe ekipy uzyskały również poparcie większości hierarchii kościelnej w Polsce. Tym pozornym przemianom w kraju sprzyjały i sprzyjają nadal media, zdominowane w większości przez postkomunistów i liberałów, oraz nie zmienione od lat kadry w kulturze polskiej, gdzie potomkowie komunistów z lat 50. XX wieku, nadal dominują w życiu społecznym i politycznym.

Wrzesień 1939 r. był zatem nie tylko początkiem II wojny światowej, najbardziej dotąd wyniszczającego konfliktu zbrojnego w dziejach. Wraz z agresją niemiecko-sowiecką na Polskę załamaniu uległa kształtowana w Europie od wieków przestrzeń cywilizacji zachodniej. Rozpoczęły się bezprecedensowe przemiany kulturowe o wymiarze globalnym. Natomiast koniec zmagań oznaczał wprawdzie pokonanie narodowego socjalizmu, lecz jednocześnie rozprzestrzenienie się równie destrukcyjnej, nihilistycznej i zbrodniczej ideologii marksistowskiej. Wypełniła ona przestrzeń zajmowaną dotąd przez tradycyjne wartości, tworzące świat zachodni. Europejskość stopniowo zmieniała swoje oblicze. Zmiany ideologiczne i aksjologiczne w sposób szczególny dotknęły Europę środkowo-wschodnią. Polacy odczuli zaś owe przemiany wyjątkowo dotkliwie. Polskość stanęła wobec egzystencjalnych zagrożeń.