Abp Marcel Lefebvre

Arcybiskup omawia filozoficzne i historyczne przyczyny kryzysu, których efektem był Sobór Watykański II, nazwany tutaj rewolucją francuską w Kościele. Autor rozprawia na temat źródeł i zasad liberalizmu przyczyniającego się do zdetronizowania Jezusa Chrystusa, krytycznie analizuje liberalny katolicyzm oraz liberalną konspirację szatana przeciwko Kościołowi i papiestwu, a także opisuje rewolucję w tiarze i kapie, jaka się dokonała podczas i po soborze — tryumfie katolickiego liberalizmu.

Książka stanowi zbiór dokumentacji związanej z istnieniem Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X, obejmującej lata 1971–1990. Dokumenty — przemówienia, wywiady, listy, interwencje itp. — zostały podzielone na osiem części: I. Powstanie Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X; II. Decyzja o likwidacji Bractwa, III. Suspensa a divinis; IV. Końcowe lata pontyfikatu Pawła VI; V. Początkowe lata pontyfikatu Jana Pawła II; VI. Współdziałanie z biskupem de Castro Mayerem; VII. Konsekracje biskupie; VIII. Po konsekracjach biskupich.

Dzięki tej książce czytelnik lepiej pozna i bardziej pokocha kapłaństwo, które odgrywa tak wielką rolę w życiu Kościoła, w życiu wszystkich wiernych.

Książka ta stanowi drugie, poprawione wydanie dzieła, które ukazało się w Wydawnictwie Te Deum. Stanowi zbiór cennych kazań założyciela Bractwa Kapłańskiego św. Piusa X.

W czasie, gdy ludzie zatykali sobie uszy na prawdę, by zwrócić się w stronę kłamstwa, abp Lefebvre z niestrudzoną cierpliwością i troską głosił słowo Boże, odpierał zarzuty oraz napominał. Jego kazania, Jego odczyty religijne przeznaczone dla księży i seminarzystów, Jego publiczne wykłady głoszone chrześcijańskiemu ludowi pozwalają nam Go poznać jako doktora wiary, jako prawdziwego teologa, który z najwznioślejszych zasad umiał wyciągnąć praktyczne wnioski dla naszych czasów oraz dawał stosowne i żywotne wskazówki dla życia nadprzyrodzonego.

Podczas wizyty abp. Marcela Lefebvre'a w opactwie Saint Michel (Domu Generalnym Sióstr Bractwa Św. Piusa X we Francji), dokąd często lubił przyjeżdżać na kilkudniowy odpoczynek, siostry wykorzystały sposobność, by poprosić go o wygłoszenie kilku wykładów. Jak dobry ojciec, wyczuwający ukryte pragnienia swych dzieci, Arcybiskup opowiedział im podczas kilku konferencji krótką historię swojego życia.

Książka jest prawdziwą duchową podróżą poprzez niezwykłą rzeczywistość katolickiej Mszy Świętej wszech czasów – po Vaticanum II powszechnie w Kościele odrzuconej i skazanej na zapomnienie.

Aby móc lepiej rozważać to wielkie misterium, zebraliśmy w tym tomie liczne fragmenty jego mów oraz pism, które po połączeniu i pogrupowaniu, tworzą bardzo bogaty komentarz do liturgii Mszy św., jej istoty, struktury, poszczególnych tekstów liturgicznych, gestów kapłana czy też przedmiotów kultu. Ich lektura pozwoliła na nowo odkryć ów skarbiec którym jest święta ofiara Mszy, skarbiec dla wielu ukryty.

[...] „duch”, który opanował sobór i zainspirował tak wiele niejasnych, dwuznacznych, a nawet otwarcie błędnych tekstów, nie miał nic wspólnego z Duchem Świętym; był to raczej duch współczesnego świata, duch liberalizmu Teilharda de Chardina, duch modernizmu, sprzeciwiający się królestwu naszego Pana Jezusa Chrystusa.[...]

Ostatnia książka Arcybiskupa mówi o świętości w sposób prosty, lecz bardzo głęboki. Autor opiera się na pismach św. Tomasza z Akwinu, zwłaszcza na Sumie teologicznej, bowiem „dusze odnaleźć mogą u św. Tomasza nie tylko światło wiary, ale również źródło świętości”. Praca, przeznaczona pierwotnie dla kapłanów i seminarzystów, cieszy się dużym powodzeniem także wśród świeckich. Przyjmijmy zatem to mądre i rzeczowe zaproszenie do „całkowitego ofiarowania się Bogu przez Jezusa Chrystusa ukrzyżowanego, a więc do przygotowania do błogosławionego życia w łonie Trójcy Przenajświętszej”.

Zbiór duchowych konferencji, które abp Marcel Lefebvre wygłosił do seminarzystów Seminarium Świętego Piusa X w Écône w okresie od listopada 1977 r. do marca 1979 r. On sam nadał im tytuł, pod którym zapis wykładów ukazał się drukiem.

Konferencje nie stanowią pełnego wykładu chrystologii, stąd pewne aspekty tajemnicy Zbawiciela nie zostały w nich rozwinięte, ale nawet podjęte bez wnikania w szczegóły zawsze odnoszą się do centralnej prawdy o unii hipostatycznej i dogmatu o Bóstwie Chrystusa będącym istotą tematu.

Ekscelencja jest szalony! to pierwsza książka polskiego autora o arcybiskupie Marcelu Lefebvrze. Jej bohater to dla jednych zdrajca i schizmatyk, dla coraz większej grupy katolików bohater, przywódca i ojciec, dzięki któremu odkryli Tradycję katolicką.

„Całym sercem i całą duszą należymy do Rzymu katolickiego, stróża wiary katolickiej oraz tradycji niezbędnych do jej zachowania, do wiecznego Rzymu, nauczyciela mądrości i prawdy” – tak abp Marcel Lefebvre rozpoczął swoją słyną Deklarację z 1974 r. i jego słowa nic nie straciły ze swojej aktualności, bo przecież stracić nie mogły. Każdy kapłan z założone-go przezeń Bractwa podpisuje się pod nimi całym swoim sercem i całą duszą. Ale Arcybiskup napisał też: „Jedyna droga wierności Kościołowi i doktrynie katolickiej, dla dobra naszych dusz, to kategoryczne odrzucenie tej reformy [soborowej i posoborowej]”. Jej „owoce” zatruły i sprowadziły na drogę wiodącą do wiecznego potępienia niezliczone dusze i, niestety, nadal prowadzą tam kolejne.

Bractwo Kapłańskie św. Piusa X – dzieło abp. Lefebvre’a – broni wiary katolickiej. Czy można bronić ją inaczej, niż wskazując na potrzebę powrotu do Tradycji, do „tego, w co wszędzie, w co zawsze, w co wszyscy wierzyli”, jak pisał św. Wincenty z Lerynu? Nie, nie można. Droga Tradycji jest jedyną drogą, którą może iść katolik.