Rzeź wołyńska

Historia Rzezi Wołyńskiej – zbrodni ludobójstwa, dokonanej przez nacjonalistów ukraińskich na Polakach z Województwa Wołyńskiego II RP, podczas okupacji terenów II Rzeczypospolitej przez III Rzeszę, w okresie od lutego 1943 do lutego 1944. Historycy szacują, ze zginęło wtedy ok. 70 tys. Polaków, a kolejne 60 tys. Polaków zamordowali ukraińscy nacjonaliści na terenie Małopolski Wschodniej.

Niniejsza książka stawia sobie za zadanie odpowiedź na pytanie, jak wyglądała Golgota Polaków w świetle realiów, czyli faktów historycznych i literatury pięknej. W tym celu w pracy zebrano i odtworzono na podstawie dokumentów historycznych i tekstów literackich obraz zmagań społeczeństwa polskiego na Kresach południowo–wschodnich ze skutkami ideologii ukraińskiego nacjonalizmu.

W Rzezi Wołyńskiej wielu ludzi umarło podwójnie – raz w trakcie eksterminacji, a potem gdy zaginęła pamięć o nich i o miejscach ich spoczynku. Starają się ją przywracać ci, którzy ocaleli.

Wołyń bez mitów 3 to zamykający trylogię tom, który stanowi bezkompromisowe kompendium wiedzy o ludobójstwie dokonanym przez ukraińskich nacjonalistów na obywatelach II RP. W dobie politycznej poprawności książka przełamuje zmowę milczenia i obala fałszywe narracje powielane przez polityków, media i środowiska opiniotwórcze.

Kilkutomowa książka Sąsiedzi. Ostatni Świadkowie ukraińskiego ludobójstwa na Polakach” będąca zwieńczeniem tego projektu, to nie tylko przestroga przed zbrodniczym banderyzmem. To również pomnik trwalszy niże ze spiżu wybudowany Polakom pomordowanym na Wołyniu, w Małopolsce Wschodniej i na Zamojszczyźnie w latach 1939-1947. To też pomnik dla tych, którzy ocaleli i przez całe życie zmagali się z potworną traumą, której doświadczyli, widząc, jak ukraińscy sąsiedzi mordują ich rodziny. To pomnik zbudowany z najtrwalszego materiału – wspomnień, dokumentów, dowodów.

Kilkutomowa książka Sąsiedzi. Ostatni Świadkowie ukraińskiego ludobójstwa na Polakach, będąca zwieńczeniem tego projektu, to nie tylko przestroga przed zbrodniczym banderyzmem. To również pomnik trwalszy niże ze spiżu wybudowany Polakom pomordowanym na Wołyniu, w Małopolsce Wschodniej i na Zamojszczyźnie w latach 1939-1947. To też pomnik dla tych, którzy ocaleli i przez całe życie zmagali się z potworną traumą, której doświadczyli, widząc, jak ukraińscy sąsiedzi mordują ich rodziny. To pomnik zbudowany z najtrwalszego materiału – wspomnień, dokumentów, dowodów.

W siedemdziesiątą piątą rocznicę „szczęśliwej” ucieczki z Wołynia i z własnego domu, i po siedemnastu latach od pierwszego, ukazuje się, uzupełnione o „Powroty”, drugie wydanie moich wspomnień, by stały się jeszcze jednym głosem „przeciw upiorom przeszłości”.

Na książkę składają się fragmenty wspomnień nieletnich świadków ludobójczych antypolskich ataków oraz dwa wspomnienia – osieroconej matki i ojca – zgromadzone przez Stowarzyszenie Upamiętnienia Ofiar Zbrodni Ukraińskich Nacjonalistów. (…)

Publikacja dr Lucyny Kulińskiej przybliża przemilczane fakty ukraińskim ludobójstwie z lat 1939-1947, rzucając wyzwanie politycznej poprawności w imię prawdy i godności ofiar, które do dziś czekają na swój krzyż. Autorka z naukową precyzją dokumentuje tragiczny los sąsiadów, których jedyną winą było polskie pochodzenie. Dowodzi ona, że bez ekshumacji i chrześcijańskiego pochówku ofiar, polsko-ukraińskie pojednanie pozostanie jedynie pustym hasłem. Książka ta stanowi obowiązkowe studium dla każdego, kto wierzy, że tylko na fundamencie pełnej prawdy można budować trwałą przyszłość wolną od cienia zbrodni.

Celem niniejszej książki jest przypomnienie kilku najczęściej pomijanych lub manipulowanych problemów dotyczących koegzystencji Polaków i Rusinów w okresie Drugiej Rzeczypospolitej. Autorka postanowiła skupić się na tych wątkach, ponieważ uważa je za najistotniejsze dla zrozumienia przebiegu zdarzeń.

Znana sentencja mówi, Że Ci którzy zapominają historię, skazani są na jej powtarzanie. Zgadzam się z nią całkowicie i twierdzę, że nie wolno nam ignorować  dziedzictwa przeszłości. W pamięci naszej powinny trwać przede wszystkim obraz, narodowej chwały i potęgi. One są naszą duma i stanowią tarczę na trudne czasy. Równie istotne jest jednak pamiętanie o przyczynach naszych historycznych klęsk i o sprawcach doznanych krzywd. Od trafności analizy tych niepowodzeń zależy bowiem fizyczna egzystencja naszej wspólnoty.

Paweł Zdziarski przeprowadził serię wywiadów ze świadkami ludobójstwa, a także historykami i  publicystami. W ten sposób powstała pierwsza w Polsce publikacja, która przedstawia temat ludobójstwa na Kresach w tak szeroki sposób. Może to być doskonała odtrutka na propagandę i cenzurę, którą stosują media głównego nurtu.