Tomasz Agencki

NIE KARM RĘKI,

KTÓRA CIĘ KĄSA

A-TOM PUBLIKACJE

2014

Copyright 2014 by Tomasz Agencki

wydanie pierwsze

isbn 978-83-940929-1-7

redakcja i korekta:

Sylwia Gębura

Ilustracje:

Peter Toolovitz

Krzysztof Boruszewski, kboruszewski.pl

Mariusz Kuszaj, mariuszkuszaj.com

Grzegorz Pi

Okładka:

Tomasz Agencki

logo “Nie karm”:

Peter Toolovitz

Podziękowania za pomoc przy korekcji

poszczególnych rozdziałów:

Paweł Kuriata

Katarzyna Skoczyńska

Małgorzata Wasiak

Podziękowania za wielokrotne wspieranie podcastu:

Ludź pracy z Londynu

Mateusz z Kanady

Piotr Szkiel.

A-TOM PUBLIKACJE

AGENTOMASZ.PL

MENU

TO TWOJA WINA, TO TWOJA WINA, TO TWOJA WINA!

Na początek polecamy ożywczo-frustrujący zestaw kontrowersji w temacie ekologiczno-przyrodniczym. Czy grozi nam katastrofa? Czy jest to nasza wina? Czy nasze starania przynoszą pożytek? Mówią, że w przyrodzie nic nie ginie. Kasa też?

WAŻNE ŻEBY NIE UCIERPIAŁA SŁUŻBA ZDROWIA

Oto wybór kilku nieodpowiedzialnych teorii spiskowych z zakresu zdrowia, kontroli nadwagi i kosztów leczenia wielbicieli solariów.

MNIEJSZOŚCI

Zestaw przekąsek przygotowany tak, by nikt nie mógł poczuć się urażony, dyskryminowany, napastowany, pominięty ani wyróżniony.

GENIUSZE

Sól tej ziemi w oku maluczkich.

POSTĘP. JAK NA NASZE ŻYCIE PATRZĄ CI, KTÓRZY WIEDZĄ LEPIEJ.

Od narodzin podatnika do śmierci emeryta. Od aborcji po eutanazję. Etapy życia a`la estat w pikantnej umowie społecznej z burakami w mundurkach.

SOCJAPITALIZM

Eksperymenty na żywych organizmach. Przegląd frykasów, synteza smaków.

NOTA WYJAŚNIAJĄCA.

Drogi czytelniku.

Wydarzenia przetworzone na niniejszych stronach nie mają być tylko i wyłącznie fotografią lat 2010-2014. Chcę, by zebrane w całość nakreśliły obraz pewnej epoki, pokazały jak myśleli ludzie i ich zwierzchnicy w latach określanych największym kryzysem od stu lat.

Tym bardziej wysiłek zebrania i skomentowania miał według mnie sens, iż nie są to wiadomości z pierwszych stron gazet, którymi żył świat wieczornych dzienników. W “Nie Karm” zebrałem wiadomości z drugiego obiegu, wciąż ogólnie dostępne, ale często nie komentowane szeroko, o zbyt małej sile rażenia. Są one często nieprzychylne politykom, podważają obiegowe prawdy, wymykają się szablonowym interpretacjom.

Początkowo książka miała być zestawem takich właśnie anegdot. Ot, tomik ku uciesze pasażerów PKP. Z czasem rzecz nabrała masy: anegdoty zostały uporządkowane w bloki tematyczne, tak by można było postawić pytanie, czy nie rządzi tymi zabawno-strasznymi przykładami urzędowej niekompetencji coś więcej niż tylko przypadek.

Ta książka to nie jest dzieło naukowe, piszę ją całkowicie subiektywnie. Masz się przy niej dobrze bawić, pośmiać, wyluzować. Aż uświadomisz sobie, że to wszystko prawda.

1. WAŻNE ŻEBY NIE UCIERPIAŁA SŁUŻBA ZDROWIA

„Dni indywidualnego szczęścia dobiegły końca”.

Adolf Hitler

WAŻNUSZ AKTYWACJA

Gdzieś jest tu jakiś odległy blask rozsądnej myśli, ale zbyt nikły, by podążać za jego tropem. Okej, jasne. Lepiej spędzić minutę nad porządnym zawiązaniem szalika, by potem nie kichać przez tydzień. Problem tylko w tym, że tu nie o wiązanie szalika się rozbija. A gdyby nawet się rozchodziło, czy chcemy, by to rząd nam ten szalik wiązał[27]?

Jeśli postawimy istnienie i finansową stabilność uspołecznionego zdrowia jako priorytet, możemy pożegnać się z wolnością.

Jajko na boczku zablokuje twoje żyły.
Solarium powoduje raka skóry.
Palenie raka płuc i setkę innych niespodzianek.
Pies sąsiada odgryzie ci pięty.
Cola tuczy i ogłupia. Tanie piwo wpycha pod koła ciężarówek.

Telefony komórkowe przysporzą raka mózgu i samotność.
Kawa, podobnie jak informacje o ambicjach eurokratów, podnosi tętno.
Wszystko to stoi w otwartym konflikcie z priorytetami służby zdrowia.

ŚNIADANIE

Północna Karolina, Zadłużone Stany Ameryki. Czteroletnia dziewczynka przynosi do przedszkola śniadanie. Wiem, że trudno sobie wyobrazić scenę bardziej mrożącą krew w żyłach. Siedzicie? W skład śniadania wchodziła kanapka z serem i indykiem, banan, chrupki ziemniaczane i kartonik soku jabłkowego. Też czuję waszą wściekłość. Zwyrodniali rodzice zapakowali dziecku truciznę. Sami w tym czasie pewnie oddają się antyrządowej działalności on-line.

Ale od czego są państwowi inspektorzy śniadaniowych woreczków. Na szczęście tego dnia, 30 stycznia 2012 roku, w szkole na swoją emeryturę zarabiał agent rządowy z oddziału ds. Rozwoju Dziecka oraz Wczesnej Edukacji, miejscowego Departamentu Zdrowia i Usług dla Ludności. Pudełko śniadaniowe zostało zaaresztowane, zawartość dokładnie przebadana, a dziewczynka zmuszona do zjedzenia pro-rządowego kurczaka. Okazało się, że zawartość śniadaniowego pudełka nie spełniała wymogów: nie zawierała porcji mięsa, mleka, czegoś zbożowego oraz dwóch „porcji” warzywnych lub owocowych. Pudełka od mamuś poddawane są takim samym restrykcjom jak szkolna micha. I nawet, przyznam znów, w wyznaczonym przez rząd menu - o ile nie pochodzi od dostawcy, który zaoferował najniższe ceny i ma w kieszeni sanepid - nie ma nic niestosownego. Owoce, warzywa, mleko, zboże i trochę mięsiwa: aż ślinka cieknie. [28]

American Action Forum oceniło koszt proponowanych federalnych regulacji żywnościowych na sumę 127 milionów dolarów. Chodzi tu tylko o regulacje, czyli ustalenie kaloryczności i rozmiarów posiłków. Biurowe wysiłki oceniono na 926 000 godzin przewracania papierków. Oczywiście koszt tych regulacji poniosłyby lokalne jednostki. Nowe regulacje są częścią drugiej fali planu walki z „dziecięcym głodem” zapoczątkowanej w roku 2010 przez Department of Agriculture. Chodzi oczywiście o głód owoców. W większości stanów szkoły zaczęły samodzielnie przechodzić na zdrowy tryb obiadowy, dodając jabłko w ramach deseru. Co ciekawe, nowy element diety szybko okazał się stymulatorem aktywności sportowej. W szkołach pojawiła się konkurencja „food basketball” czyli punktowany konkurs wrzucania jabłek do pojemnika na odpady.

Obrót sprawy nie spodobał się zadowolonej dotychczas z programu Michele Obamie. Nie wiadomo tylko, czy niezadowolenie wynika z tego, że dzieciaki wyrzucają „porcję owoca” do kosza, czy to, że wyrzucają nie tylko do kosza z oznaczeniem „odpady organiczne”.

OBIAD - HAPPY MEAL

Istnieją siły, które bronią nas i nasze dzieci przed faszystowskimi zakusami wieśmackich restauratorów. Brazylijska Fundacja Ochrony Konsumenta pozwała do sądu McDonalda za to, że w zestawie „happy meal” są zabawki. Żądają bez mała dwóch milionów dolarów.

Czujecie? Przeklęta zabawka sprawia, że dzieci jedzą niezdrowo. To tak, jakby przyczepili się do Toyoty, że organizuje „Toyota Kids Club”, gdzie dzieci klientów dostają miniaturowe modele Toyoty do zabawy. Koledzy z Sao Paulo zeszli na moment z parkietu, by odkryć, że „happy meal” jest OK, o ile nie zawiera zabawki. Te zestawy nie tuczą. Założę się, że dziecko któregoś z tych kretynów zjadło zabawkę z „happy meal” i przytyło.

Lubicie tę restaurację czy nie, pozwalacie swoim dzieciakom tam jeść, czy nie pozwalacie - mało ma to wspólnego z kilkoma podstawowymi zasadami. Prawo nie zabrania sprzedaży jedzenia w pakiecie z zabawką. Lizak ChupaChups, który po zjedzeniu części cukierkowej staje się gwizdkiem, o dziwo nie szokuje, prawda? Jeśli tylko istniałoby prawo zezwalające na sprzedaż broni każdemu niezależnie od wieku, „happy meal” mógłby zawierać zestaw McKałasznikow, hamburger i karabin (w cenie oscylującej w okolicach ceny dwóch karabinów zapewne). Z pewnością McD by takiego zestawu by nie stworzył, ale mógłby i żadne pretensje nie powinny być kierowane pod adresem podmiotu, który żadnego prawa nie łamie.

KOLACJA - GRILL POD ZAWALONYM SERDUCHEM

Jaja sobie tu robimy, a sprawa jest poważna. Od jedzenia można umrzeć. Często nawet szybciej niż z głodu.

Gdyby nie istniało ryzyko, nie byłoby Las Vegas. Gdyby nie wolność do podejmowania ryzyka, nie byłoby w Las Vegas knajpki o nazwie Heart Attack Grill, czyli na nasze Grill pod Zawalonym Serduchem. W tej restauracji nie podaje się rzeczy zakazanych. Ale te niezakazane podaje się w ilościach przekraczających ludzkie pojęcie.

Wyobraźcie sobie, że idziecie do Maka i zamawiacie BigŚmiecia - kanapkę ze wszystkim, co można sprzedać, łącznie ze ścinkami wczorajszego Faktu, ale prosicie o to, by podano wam tych kanapek sześć, jedna na drugiej, ledwo nabitych na chińską pałeczkę do ryżu i polanych sosem słodko-kwaśno-słodkim. Niech tylko nie oszczędzają na słodkim sosie i topionym serze – dodajecie.

Otóż w Heart Attack nie trzeba nic dodawać. Ta pozycja jest już w menu. Ma swój numer i fotkę na zachętę. Nazywa się „potrójny bajpas”. Słowo lekko nie ma tu czego szukać, chyba że chcemy zaznaczyć, że lekko licząc, ma to dzieło jakieś 6 000 kalorii. Trzy sprośne kawały o mięsie, tuzin plastrów boczku, ser, a w ramach promocji zdrowego trybu życia - plasterek pomidora. Czasem w ofercie dodają colę. Light oczywiście.

A 6 tysi w kaloriach to jeszcze nie rekord. Jest danie na osiem. Do tego można zamówić frytki flatline, jak płaska linia pokazująca pracę serca byłych stałych klientów. Dla efektu kelnerki przebrane są za pielęgniarki.

Czy restaurację tę postawił podły harpun kapitalista? Ależ owszem! Któż by inny rozkręcił coś, co ludzie chcą odwiedzać bez przymusu? Jon Basso, z zawodu dietetyk, zanim założył „Heart Attack Grill”, próbował zarobić na swoje szparagi z rukolą, prowadząc centrum odchudzania dla samej Jenny Craig[29]. A jest to sukces zawodowy na miarę roli Ridge`a Forestera w Modzie na Sukces - Oskara nie dostaniesz, w niczym innym nie zagrasz, twoje dwie losowo wybrane groupies zawsze mają w sumie 160 lat, ale przynajmniej twoja rodzina ustawiona jest na pięć pokoleń w przód (trzy, jeśli następną kadencję prezydencką będzie piastował demokrata).

Ale gdzieś, kiedyś pękła cienka nić. Jon zdecydował, że skoro już ma stuprocentową rozpoznawalność wśród kobiet, które mogą mniej ważyć, tylko pod warunkiem że przeniosą się na księżyc, rzucić w kąt skakankę i otworzył punkt gastronomiczny, reklamujący swe produkty hasłem „Smak, za który warto umrzeć”.

Jon nie oszukuje. Fakt, zgrywa się i przesadza, cała otoczka jest kiczowata i przaśna, nawet jak na hamerykę. Jest jednak szczery, aczkolwiek można mu zarzucić, iż ta szczerość wymaga u odbiorcy poczucia humoru. Jon jest niczym Hajzer mówiący uczestnikowi konkursu, że ten potrzebuje strzału w dziesiątkę, wiedząc jako prowadzący, iż pod każdą inną liczbą czai się Zonk. Uczestnik - niewyczuwający ironii - zazwyczaj wybiera liczbę, która akurat nie jest dziesiątką. Tak samo goście Heart Attack tylko się uśmiechają, czytając hasło umieszczone nad wejściem tego przybytku skrobi i tłuszczów: Odejdź - jeśli wejdziesz, to miejsce cię zabije!

Cóż, po latach słuchania o zaletach produktów i usług, które okazują się lipą… któż by wierzył w ostrzeżenia o niebezpieczeństwach wynikających z konsumpcji pięciu tysięcy kalorii jeszcze przed deserem.

Nie dowiedziałbym się o tej knajpie, gdyby nie dotarł do mnie reportaż o człowieku, który prawie że dostał w tym przybytku zawału. Kiedy czytałem o tym lokalu, zastanawiałem się, jakim cudem ktokolwiek NIE DOSTAŁ tam zawału. Same relacje dotyczące tego zawału są też ciekawe. Przyzwyczajeni do ciężkiego dowcipu właściciela, klienci stwierdzili, iż niemogący złapać oddechu konsument to też część błyskotliwej kampanii. Dławiący się czterdziestolatek stał się na moment gwiazdą wśród migających fleszy telefonów komórkowych. Do sieci wyciekło kilka z tych filmików. Gdyby je poukładać chronologicznie, ostatni pokazywałby dużego gościa ładowanego do karetki. Jeszcze żywego. Potem jutubowy ślad się urywa.

Przyznam, że gdybym był szefem podobnej knajpki i ustawił całość z premedytacją, gdybym zaplanował podobną ekstrawagancję, słowa bym nie puścił i zaprzeczał do żywego. A jeśli ktoś z obsługi złamałby skrobiową omertę i palnął coś, co podważyłoby wiarygodność przedstawienia, wściekłbym się jak nigdy. Kazałbym takiemu zjeść coś z menu na oczach całej załogi.

W kraju, gdzie wolny rynek działa, nie narażając podatników na przymusowe straty, człowiek może sobie wejść do takiego przybytku i spokojnie sczeznąć. W końcu, jak śpiewał artysta - każdy lubi boogie. Co do innych gatunków muzycznych zdania są podzielone. Jedni upatrują swą drogę do szczęścia w wiecznym głodzeniu się, inni co rok zmieniają płeć, jeszcze inni kolekcjonują pocztówki z Chin[30].

„Mój sąsiad w wolnych chwilach zbierał złom

Z puszek po piwie zbudował sobie schron

Pił tanie wino, a o żonę przestał dbać

I zawsze w rycerskiej zbroi kładł się spać”

BIG CYC

NA WIERZCH WYPŁYWA

Wiosną 2014 roku głośno było o unijnych regulacjach dotyczących wędzenia kiełbasy. Słowo regulacja oznacza tutaj zakaz wędzenia ze względu na ilość szkodliwych substancji, które z dymu przedostają się do wnętrza kiełbasy. Regulację na skutek żywego oporu ludności kiełbaso-żernej zneutralizowano. Słowo zneutralizowano oznacza tutaj przesunięcie tematu na później, względnie rozbicie go na kilka osobnych pod-tematów. Co ciekawe, podczas kluczowego głosowania w Brukseli polscy posłowie podnieśli rękę na rzecz wprowadzenia dymnej regulacji, anihilującej rynek mięs wędzonych. Ponoć przez pomyłkę. Teraz przepraszają.

Jak to było w tym powiedzeniu? Że ludzie nie powinni wiedzieć jak się robi politykę i kiełbasę? Nasi europarlamentarzyści jak widać spełniają oba warunki.

Rok wcześniej, w maju 2013 roku, Komisja Europejska zarządziła, by ze stołów restauracji zniknęły dzbanuszki z oliwą, a w ich miejsce pojawiły się markowe, zapieczętowane, oprawione numerem zezwolenia plastikowe buteleczki. Decyzja ta wywołała oburzenie i mimo początkowej sympatii, wielu eurokratów wycofało się z poparcia projektu. I tym razem chodziło o „informowanie i ochronę” konsumenta. Wszak nieoznaczona oliwa może być szkodliwa, a jak powszechnie wiadomo restauratorom nie zależy na jakości tudzież smaku serwowanych potraw.

Pomijając aspekt estetyczny - dowolność kształtów i materiałów z jakich obecnie jest zrobiony mały dzbanuszek raczej wystrój wspomaga - ruch ten jest jednoznaczny z wyrokiem skazującym dla małych dostawców oliwy, dogadujących się z renomowanymi restauratorami osobiście. Zadziałała unijna wersja demokracji. Mali dostawcy nie byli obecni podczas rokowań, zadecydowali za nich duzi dostawcy, gdyż tylko takich stać na produkcję buteleczek spełniających uniowymogi.

rys Peter Toolovitz

DOKŁADKĘ POPROSZĘ

Obecnie, jeśli tylko ktoś lubi wypełnić swe wnętrzności masą tłuszczów i węglowodanów, staje się wrogiem ludu. Kiedyś mógł co najwyżej bać się tego, iż nie mogąc zmieścić się w bramkę sklepu Bershka, wywoła pomruki i chichoty pół-przeźroczystych ekspedientek. Przymykał oczy, wyobrażał sobie, że nie zostanie już modelem dla producenta bielizny, nigdy nie zobaczy swoich kości policzkowych, znów będzie się pocił gdy nadejdzie wiosna… ale zapach i ciepło bijące od big śmiecia było jak kokaina. Nie było większego szczęścia. To, a zaraz po tym ciśnieniowy łyk zimnej coli. A niech gadają.

Tyle, że teraz nie gadają jak kiedyś. Świat się zmienił. Nikt już nie wytyka placami grubaska, tylko dlatego że zasłania mu belweder. Dziś nietolerancja ma podłoże nie tyle estetyczne, co finansowe.
-„Przez ciebie, beczko flaków, muszę dopłacać dodatkowe ubezpieczenie, zamawiając pizzę! Nawet dietetyczną”- słyszy nasz grubasek na ulicy.
-„Przez twój apetyt Arłukowicz musiał robić cięcia w pediatrii, ty wulkanie łoju!” -dodaje oburzona matka z chorym dzieckiem.

GRUBY RYNEK

Jak już zaryzykowałem wcześniej, reżim z państwowego zdrowia nie zrezygnuje. Skoro coraz więcej kosztuje go leczenie otyłości, należy ukrócić negatywne praktyki podwładnych. I skoro nie można zlikwidować chęci, należy wyregulować możliwość jej zaspokajania. Za sprawę wziął się ostatnio ONZ, Prometeusz globalnej kontroli i dystrybutor wynikających z niej dobrobytów. I tak jak specjaliści od globalnego ocieplenia kręcą swoje filmiki tam gdzie najcieplej, tak wysłannik ONZ szukał otyłości tam, gdzie ludzie chcą i - póki co jeszcze mogą - dobrze zjeść. W Meksyku.

Olivier de Schutter zapłacił rachunek za tortillę, enchilladas i guacamole, wytarł usta i połączył się satelitarnie z Genewą, by nadać raport jako Specjalny Wysłannik Do Spraw Prawa Do Jedzenia[31]. Raport był niewesoły. Meksyk ma przechlapane, wszyscy są grubi, żarcie jest syfiaste, ilość (waga?) dzieci pijących coca-colę podwoiła się w ciągu dwudziestu lat, a co najgorsze, zagraniczne inwestycje w rolnictwo rosną co roku o jakieś 5-10 procent. Wszyscy to odczuwają i boleją nad zaistniałą sytuacją.

Tak. Źle jest, jeśli firmy z północy inwestują w rolnictwo meksykańskie. To nie błąd drukarski. Panu Oliverowi nie podoba się chyba to, że w ogóle jakiekolwiek firmy inwestują w Meksyku. Należy więc wprowadzić takie warunki wejścia na rynek, by wybiły sobie inwestycje z głowy. To ONZ decyduje, kto ma być bogaty, kiedy i jak bardzo.

Wymiana rynkowa pomiędzy USA a Meksykiem nie spełnia wzorców onzetowskich. Amerykańscy producenci żywności otwierają oddziały w Meksyku, skupują plony, mieszkańcy się bogacą i kupują produkty innych producentów. Produkty, na które nie było ich stać wcześniej, takie jak samochód czy operacja. Jednak ONZ przeraża to, że rolnicy odsprzedają owoce swojej pracy kapitalistycznym harpunom, oferującym wyższe ceny niż lokalne skupy. Tworzy to ponoć sporą dziurę na rynku żywności w samym Meksyku. A to, jak dowodzi swymi implikacjami pan Oliver, sprawia, że ludzie tyją. Właśnie z braku warzyw piją napoje słodzone - tu pada słowny nowotwór „cocalizacja diety”. Wynika z tego raportu, że CocaCola znalazła w Meksyku lepszych klientów niż w USA. Niezły Meksyk.

Można też w oparciu o ten sam raport stwierdzić, że Meksykanie to idioci. Z głodu piją colę i żaden z nich nie wpadł na to, że skoro mieszkańcy narzekają na wysokie ceny warzyw i owoców, to trzeba olać wreszcie dilerkę herą, zasiać coś na tych przepastnych pustych polach i sprzedawać na rynku, gdzie nie ma się jeszcze konkurencji.

Za cały ten „Meksyk” raport obarcza porozumienia wolnego handlu. To, że mały Juanito może kupić colę, a gringo Johnson zamówi u chłopa kolejny transport marchewek, to zło wcielone!

Ogromna ilość chłopów wyszła z biedy. Kupiła pierwsze w życiu buty i zwiedziła stolicę. Prości ludzie mogą nie wiedzieć, że cola i hamburgery, choć reklamowane w radiu przez samego Chancho Miguela, to nie najlepszy składnik diety dla małego Juanita. Ale dzięki poprawie warunków życia Juanito poszedł do liceum, jako pierwszy z rodziny. Mimo iż wciąż uczą tam, że ich północny sąsiad ma trzydzieści stanów, ma szansę Juanito wyrosnąć na mądrzejszego od swego ojca. O ile programu tego liceum nie ustalał ONZ.

Oliver de Shutter skończył jednak szkoły kształcące w pełni z duchem ONZ. Dlatego proponuje idealne rozwiązanie na wymienione bolączki wolnorynkowe: PODNIEŚĆ PODATKI NA CHRUPKI, BATONIKI, WSZYSTKO CO MA TŁUSZCZ LUB BĄBELKI I JEST PRODUKOWANE, PONIEWAŻ LUDZIE CHCĄ TO KUPIĆ. Narobić kosztów harpunom, gdzie tylko się da. Jest to niczym (nieprzekraczająca ustalonego przez ONZ wcześniej poziomu decybeli) melodia dla uszu Organizacji Nierobów Zjednoczonych.

Jakie tego mogą być konsekwencje? Na pewno spadną obroty sklepu. Mniejsze zamówienia od sprzedawcy detalicznego sprawią, że dostawca spali mniej benzyny, a więc nie zapłaci w rachunku akcyzy etc. Wielu dostawcom może przestać się opłacać tak szerokie pokrycie rynku przy nowych cenach. Choćby i jednemu na stu. Pod wieczór do kasy herszta może ostatecznie wpłynąć mniej monet. Ale może właśnie mniej kosztować będzie ratowanie grubasa - upierają się ONaZiści.

A może Maria Carmen, matka małego Juanita, nie zrezygnuje z zakupu ulubionych przez syna krakersów, mimo wyższej ceny. Może zrezygnuje z czegoś innego? Jeśli tak, to z czego? Jak to wpłynie na jej bezpieczeństwo i zdrowie? Czy de Shutter i jego kumple to sprawdzili? A może wyższa cena chipsów sprawi, iż będą bardziej ekskluzywne, a przez to bardziej modne i pożądane? Czy nie sprawi to, że na rynku pojawi się nowa marka tanich czipsów pochodzących ze spleśniałych ziemniaków? Czy członkowie ONZ widzieli film „Efekt Motyla”?

GDY ONZ ZAMYKA DRZWI, KNESET ZOSTAWIA OTWARTE OKNO

Są też zalecenia rządowe, które mogą sprawić, iż pewne osoby „wreszcie” sięgną po paczkę chipsów, chrupek, flipsów i zapiją je litrem coli z dwiema łyżkami cukru. Wszystko to przez emisję izraelskiego odcinka Top Model. W audycji mówiłem o tym, kiedy jeszcze cała sprawa stała na ostrzu noża do tortów. Teraz już wiemy, jak się skończyła. Dwójka deputowanych, pani Rachela Adatto i pan Daniel Danone (zbieżność nazwisk z jogurtem przypadkowa) przedstawiła projekt - modelki z niedowagą nie będą mogły pracować w swojej branży. Projekt przeszedł: zamiast zatrudniania dziewczyn z BMI poniżej 18,5 fotograf musi teraz brać te grubsze.

Wbrew temu co myślą agencje modelek, nikt nie lubi chudzielców. Ja też nie. Jednakże młodociane Rachelki patrzą na plakaty z dojrzałymi Rachelami i chcą być jak one - chude jak patyk. Przezroczyste. A nie każdemu jest dane mało ciała. Co innego rozumu – tu małość jest powszechna, a u malutkich Rachelek to już w ogóle. Dziecko nie dojada, truje się i rzyga po każdej wizycie w szkolnej stołówce. A czego by nie robiło i tak nie jest w połowie tak przezroczysta jak Rachelka z klasy obok. Chciałoby się rzec „masz babo placek”, ale jakoś „przez usta nie przechodzi”.

Skoro zawiódł kapitalizm (czytaj: rodzice nie wytłumaczyli), to trzeba naprawić plakaty z dorosłymi Rachelkami. A najlepiej nie wpuszczać na nie wyjątkowo chudych modelek-Rachelek. Anoreksja i bulimia stają się problemem, bo akurat taki model jest obecnie lansowany (fashion.tv?). Ale model ten jest sztuczny, a co za tym idzie, nie może przetrwać. Nazizm był szeroko lansowany jakiś czas temu (faszyzm.tv?). Przetrwał? Mam wrażenie, że właśnie schował się w Knesecie. I słusznie. Kto by go tam szukał? Kryjówka idealna.

Łatwo się domyślić, o co chodziło pani Adatto, lekarzowi ginekolog z partii Adatto, oraz panu Danonowi z partii Likud. To kolejni ludzie, którzy są bardzo inteligentni, oczytani i wiedzą, że ludzie łażący po ulicach to w większości idioci wiążący sznurówkę lewego buta z prawym. Trzeba zatem mądre rozwiązania postulować, a postulowaną rzeczywistość wprowadzać choćby siłą. Dzieci mają złe wzorce? Zmienić wzorce. Zmienić modę. Jakże to proste. Dzieci słuchają kiepskiej muzy? Zakazać, wyregulować, ściszyć.

A tak serio. Nie wiem sam, czy bardziej przeszkadza mi ten typ myślenia u polityków, czy u wyborców, sąsiadów, znajomych. Duża część moich znajomych była temu zakazowi przeciwna, inna grupa zakaz popierała. Rzecz normalna - zwykła rozbieżność opinii. Jednak zmartwiło mnie odkrycie, że zakaz popierają dziewczyny o pełniejszych kształtach, oraz mężczyźni takie kształty lubiący. Zakaz nie spodobał się chudszym dziewczynom i - równolegle - panom gustującym w partnerkach bardziej kościstych. Prawie nikt nie zwrócił uwagi na mieszanie się polityków w nie swoje sprawy, brak potrzeby rządowej interwencji, kolejne ograniczenia i tonę wyemitowanego do atmosfery populizmu. Wygrała mentalność Kalego.

PIWO LEKKO ALKOHOLIZOWANE

W Wielkiej Brytanii toczy się bój o kolejną regulację niwelującą negatywne skutki poprzednich regulacji. Rzecz dotyczy zbyt nisko opodatkowanego alkoholu w piwie. Kilka podatków i dwie akcyzy temu, kiedy piwo sprzedawane w knajpie przynosiło zysk knajpiarzowi, ludzie przychodzili do barów trzeźwi. Tam rozpoczynali obrządek uchmielania, trwający nieraz do świtu. Przeszkadzało to babciom, które idąc na poranną mszę musiały patrzeć na hałaśliwych żuli wysypujących się niezgrabnie z przeróżnych pubów. Wprowadzono więc podatek. Droższe piwo knajpiane miało sprawić, że klientela z pijaków zmieni się w smakoszy.

I oto pojawiło się zjawisko dotąd nie spotykane. PRE-LOADING, czyli krótko mówiąc ładowanie w siebie alkoholu przed wyjściem z domu do pubu. Teraz klient rzucał się w oczy zarówno kiedy pijany wychodził, jak i wchodził do pubu.

Jako że ludzkość nie wyciąga wniosków z błędów, postanowiono nowemu PRĘ-problemowi zaradzić kolejnym podatkiem. Tym razem będzie to podatek od zbyt taniego piwa w sklepie. Premier Cameron, określany przez niektórych żartownisów mianem wolnorynkowca, dał się przekonać do wprowadzenia minimalnej ceny alkoholu. Nowa cena minimalna likwiduje w praktyce wszelkie promocje na piwo. Według wyliczeń gazety Guardian, promocyjna sprzedaż zgrzewek piwa przestanie istnieć, gdyż zamiast 10 funtów cena palety Stelli skoczy do siedemnastu. Aby zupełnie nie wylecieć z branży, Carlsberg, Stella Artois Cobra, Budweiser i Beck`s obniżyły zawartości alkoholu w puszce.

Narzekają wprawdzie producenci lokalni - ci pozbawieni lobbystów, małe browary sprzedające w niskich nakładach i głównie dla mieszkańców okolic - ale jak już wiemy z wcześniejszych historii, oni zawsze narzekają.

RASISTOWKI PODATEK

Rząd stanu Nowa Południowa Walia, znanego głównie z największego odsetka albinosów oraz tego, że na pewno nie urodził się tam Barack Obama, jest całkowicie przerażony tym, jak paskudne efekty przynosi opalanie się w solariach. Na tym zimnym kontynencie-państwie zmarznięte bladziochy potrafią godzinami zażywać ultrafioletowych kąpieli, by tylko wyglądać choć nieco bardziej naturalnie. Jednak nacjonaliści rządzący stanem stwierdzili, że marchewkowa skóra nie idzie w parze z proklamowaną czystością rasy. Zakazali więc komercyjnego korzystania z solariów.

Zakaz ten jednak przewiduje, iż można wpaść na ultrafioletową drzemkę pod warunkiem, że będzie sklasyfikowana jako zabieg medyczny. Czyli trzeba będzie teraz znaleźć odpowiedniego psychiatrę, który za odpowiednią radowiznę orzeknie, iż danej jednostce do szczęścia i równowagi psychicznej koniecznie są wizyty… znaczy się… zabiegi w solarium.
Opozycja jest wstrząśnięta decyzją rządzących. Na wieść, że od 1 stycznia 2015 wszystkie solaria miały być zamknięte pod pretekstem tego, iż przyczyniają się do zachorowalności na raka skóry, zareagowała tak, jak modelowy wyborca sobie tego życzyć powinien. Nakazała, by ów prikaz zaczął obowiązywać OD RAZU. Aż dziw, że nie stwierdziła, że w ogóle takie urządzenia nie powinny w ogóle istnieć.

Ministerka do spraw Środowiska, Robyn Parker, orzekła, iż niestety nie są w stanie zakazać ludziom wychodzenia na słońce, ale przynajmniej zakaz korzystania z solariów powstrzyma ludzi przed używaniem tych szkodliwych czerniakotwórczych maszyn. Co ciekawe, pani ministerka bezczelnie ogłosiła ów zakaz podczas obchodów Światowego Dnia Raka, nie zauważając, że jeśli rząd wyleczy wszystkich chorych z tej przypadłości, to nie będzie już obchodów Światowego Dnia Raka. Tylu organizatorów wykładów i właścicieli sal konferencyjnych straci pracę. Kelnerzy, hotelarze, taksówkarze i fotografowie będą musieli znaleźć sobie inne zajęcie tego dnia.

Dla porównania - w kraju, gdzie ponoć naprawdę urodził się Barry, stwierdzono, iż lepiej wprowadzić podatek od solariów, który podniesie wpływy do budżetu. Stwierdzono, że jak będzie 10% drożej, to jednocześnie:
raz) mniej osób będzie korzystać z solariów,
dwa) wzrosną wpływy do budżetu.

Obliczyli to ci sami goście, którzy twierdzą, że więcej osób na zasiłku to silniej napędzona gospodarka – wszak bezrobotny kupuje za ten zasiłek różne dobra, a nie pracuje – więc jest to oszczędność sił[32].

Niestety, jak zawsze, wpływy z podatku mierzono, biorąc tą samą ilość klientów co przed podatkiem, a oszczędności w leczeniu, biorąc nową, antycypowaną i mniejszą ilość klientów. Planowano zebrać 150 milionów, zebrano 54 milionów dolarów. Miało być więcej zdrowych, jest więcej biednych. Nudziarze wpadli na to, że drożej oznacza mniej klientów, ale w ich niedosubsydiowanych umysłach nie pojawiła się już myśl, że mniej klientów oznacza biedniej. Od ludzi, którzy zawodowo protestują „przeciwko biedzie”, powinniśmy spodziewać się lepszej wiedzy na temat jej przyczyn.

Nowy podatek zepchnął w przepaść salony, które radziły sobie z trudem, na polu zostały grube ryby, a klienci, którzy nie chcieli dopłacać więcej, przerzucili się na kremy samoopalające, równie szkodliwe, choć jakimś cudem nie objęte nowym opiekuńczym podatkiem.

Podatek od solariów trudno będzie zwalczyć argumentami ekonomicznymi. W demokracji mało kto się nimi interesuje. Proponuję zaatakować podatek od strony humanistycznej. Czyż nie jest to opłata rasistowska? Przecież podwyżka cen uderzy tylko w jedną konkretną rasę, prawda?
Myślicie, że taki argument nie przejdzie? Tak jak rasistowski jest podatek od solariów, z których nie korzystają czarni, tak samo rasistowski jest wprowadzany zakaz sprzedaży napojów słodzonych w pojemnikach powyżej 13 uncji (0,47 litra), jaki wydał na jesieni 2012 ówczesny burmistrz Nowego Jorku, Bloomberg.
Opinię taką wyraziło NAACP[33], grupa walcząca o większy postęp w ewolucji społecznej mniejszości rasowych. Jako że nowy zakaz obejmie głównie małe sklepy, a mniejszości nie dorobiły się dużych sieciówek, to właśnie one ucierpią, nie mogąc sprzedawać Coca-Coli w dużym kubku (sieciówki podlegają regulacjom stanowym, a nie miejskim).
Czarni oraz „hispanics” są jednocześnie najgrubszymi mniejszościami w USA. Walka z otyłością - wg oficjalnego stanowiska Nowego Jorku – ma przede wszystkim dopomóc tym społecznościom. Pewnie w myśl zasady: tracisz pracę – chudniesz.

rys Peter Toolovitz

SPISKOWA TEORIA KNIEJÓW

Ważnusza widać wyraźnie w rządowych walkach z nałogiem tytoniowym. Mimo panującej ponoć mody na niepalenie, większość ministrów, ambasadorów i posłów pali. Można się zatem kłócić z tym, czy to moda panująca, czy moda panujących. I kiedy spojrzymy na „problem palenia” wśród rządzących oraz skleimy to z rzeszą nadciągających (nadciągającą rzeszą?) informacji o kolejnych pomysłach mających zniechęcić ludzi do palenia, można by wpaść na szalony pomysł - oto arystokracja chce stworzyć - albo odzyskać - należny im przywilej.

Odkąd papież Borgia pociągnął pierwszego „dymka” z przywiezionego z Nowego Świata cygaretona, na alarm biły raczej środowiska opiekuńcze. Z czasem bowiem zauważyły, że ci co palą, skrzeczą na starość, zaś ci co nie palą, żyją dłużej, a ich ubrania nie śmierdzą. Z początku było to trudne do zauważenia, gdyż ludzie zazwyczaj nie żyli aż tak długo, by doczekać się raka płuc. Z racji, że palili głównie królowie oraz rozbójnicy i lichwiarze, nikt się tym też za bardzo nie przejmował. Pierwsi, z racji wojen i intryg zazwyczaj nie dożywali zdrowotnych konsekwencji palenia. Nad inwalidztwem drugich i trzecich nikt nie płakał. Nim dostojne cygarety stały się zwykłymi szlugami, upadły wszystkie monarchie, tak więc na szczytach władzy spokojnie mogli zasiąść rozbójnicy do spółki z lichwiarzami. Zapragnęli jednak mieć wszystkie atrybuty królów, otaczać się księżniczkami i z góry patrzeć na podległe ludy na nich pracujące.

W myśl idei „co wolno wojewodzie, to nie tobie smrodzie”, nie mogąc wymyślić nic oryginalnego, co odróżniałoby ich od pospólstwa, postanowili zacząć zakazywać pospólstwu przeróżnych aktywności. Z pewnością odrębność stanie się odczuwalna, gdy pewne zachowania będą charakterystyczne tylko dla jednej strony. Wiedząc jednak, że to demokracja ich na te trony wystawiła, nie mogą tak nagle czegoś ludowi – motorowi demokracji – zabrać. A na pewno nie bez podania przyczyny.

Lud jednak lubi, by się nim opiekować, więc by mu to zabrać, trzeba wytłumaczyć powolnie i na dużych obrazkach, iż zabieramy, bo szkodzi. Zabieramy, bo to istota naszej służby. Zakazujemy więc palić, bo palenie… i tutaj następuje zazwyczaj całkowicie nieprzesadzony, zgodny z prawdą zestaw nieprzyjemnych konsekwencji.

Dopóki opieka zdrowotna nie była państwowa, nie istniał ów „palący problem”. Sam zarządzasz swoimi pieniędzmi, masz prawo się truć. Nienawidzisz swoich dzieci? Chcesz, by cierpiały? Zapal sobie. Twoje dzieci nienawidzą ciebie? Zrób im prezent. Zapal sobie.

QUI BONO

Nauka idzie do przodu: już prawie na pewno wiadomo, że wskakiwanie na dwie zdrowaśki do pieca nie leczy kaca, wiadomo też, że palenie szkodzi. Podziękuj więc Opatrzności za to, że żyjesz w tak technicznie zaawansowanych czasach. Przeklnij ją za to, że nie żyjesz w bardziej zaawansowanych czasach, po czym ustal, że jesteście kwita.

W sondażu przeprowadzonym na portalu doctors.net.uk wyspiarscy lekarze poparli stosunkiem głosów 1096 do 593 kontrowersyjną propozycję odmawiania palącym pacjentom nie-nagłych zabiegów. Zachowali się zupełnie tak, jakby rządzili w prywatnych klinikach, a na zewnątrz panował wolny rynek mówiący, że możesz obsługiwać kogo chcesz i samemu wyznaczać zasady dla swojej placówki.
To chyba z tego dobrobytu tak się tym lekarzom poprzewracało. Albo mają za ciemno w pracy, jak zauważył podczas swych wojaży po Londynie prezes Ochódzki.

Argumentem za odmawianiem palaczom zabiegów ma być fakt, iż osoby palące mają często zrujnowane zdrowie. Zabiegi, zdarza się, nie wychodzą tak pomyślnie, jak w przypadku operowania dwudziestoletnich lekkoatletów i spada średnia efektywności szpitala. Nie ma zatem sensu tępić skalpela na kimś, kto i tak sczeźnie nie dalej niż za sto kartonów.

Zauważają jednocześnie lekarze, iż biurokracja i tak już mocno ogranicza ich możliwości leczenia wszystkich pacjentów. A skoro stanęliśmy przed wyborem - żywot palacza albo biurokracji - to wiadomo, że palacz przegrywa. Próbowaliśmy już w drugą stronę - i się nie da.

Palacze są w nowym systemie ludźmi niższej kategorii. Tak jak w latach trzydziestych minionego wieku gdzieniegdzie na sklepach zdarzały się tabliczki głoszące, iż lokal jest „nur für Deutsche”, tak teraz rasą uprzywilejowaną są niepalący. Wtedy też ponoć chodziło o czystość i zdrowie ludzkości. Tylko czekać, aż bojówki NFZ-u zaczną wybijać szyby w dzielnicach palaczy.
Zresztą, doszła do mnie kiedyś historyjka mająca pokazać, jak strasznie znęcali się brunatni nad mojżeszowymi. W ramach opresji zakazano żydom produkcji papierosów. I miał na tym ucierpieć nie wielki Philip Morris, tylko prosty chłop, Filip Moryc, który sprzedawał w kantorku lulki skręcane na zapleczu. Taki reżim. Oczy mi na wierzch wyszły, jak to czytałem. Zaraz, zaraz. Chcesz mi powiedzieć, że obecnie wszyscy mamy narzucone prawa, którymi Hitler męczył nielubianą przez siebie nację? Stanem akceptowanym jest opresja?

Błędem jest twierdzić, że Adolf H. przyszedł znikąd i nagle nakazał, by wszyscy luzacy zaczęli machać wyprostowanymi rękami chodząc gęsiego po wielkich placach. Niepotrzebnym chwaleniem Adolfa jest twierdzenie, że zanim przyszedł, naród był tolerancyjny, liberalny, cieszył się wolnością gospodarczą, a on jeden miał tyle siły i sprytu, że ten wielomilionowy tłumek poetów i filozofów zorganizował w machinę śmierci. Hitler wpasował się w progresywny system powolnego dyskontowania wolności. Praktycznie przyszedł na gotowe.

RAJ JEST TYLKO O JEDNĄ REGULACJĘ STĄD

Hitler rozumiał znaczenie państwowej opieki, zwanej zwodniczo darmową. Rozumieją jej znaczenie także oficjele socjapitalistycznego raju, czyli Zadłużonych Stanów Ameryki. Oto burmistrz Nowego Jorku Michael Bloomberg ma kolejny pomysł, jak dowalić palaczom. Od jakiegoś czasu nie można palić w parku, na plaży, w budynkach biurowych i knajpach. Jeszcze moment, a zakazane zostanie wydychanie dymu.

Palacze przegonieni z każdego zakątka pilnowanego sumiennie przez „ofiary biernego palenia” schronili się w domach. Ci naiwniacy, sądząc, że są u siebie, potrafią niespodziewanie wyciągnąć papierosa z paczki i zapalić. A jako że palić nie da się już nigdzie, to palą tylko w domach. Narzekają zatem niepalący sąsiedzi, dzwoniąc na ratunkowy numer 311 i skarżą się na gryzący dym z tanich fajek.

„Halo, czy to 311? Pytam, bo numer wystukał syn, a on uczy się matmy w państwowej szkole i często myli cyferki. Chciałbym złożyć zażalenie w temacie biernego palenia. Podnieśliście akcyzę i sąsiad pali teraz gorsze fajki, więc śmierdzi. Zabroniliście palić w parku, więc pali tylko w domu, więc śmierdzi bardziej. Dobra robota frajerzy! Teraz na pewno poprę zakaz palenia w mieszkaniach.”

W pierwszej połowie 2012 roku pod ten numer zadzwoniło dwa i pół tysiąca osób. Czy tak wygląda przeciętna rozmowa, nie wiem. Wiadomo tylko, że na ten numer dzwoni się, by złożyć doniesienie na palącego sąsiada. Ciekawe jest to o tyle, że palenie w domu nie jest zabronione. Jeszcze. Bloomberg jednak uważa, że być powinno. Jest to obrona „wolności do” niewdychania dymu przez niepalących. Szkoda, że nie ma „wolności do” niestosowania się do idiotycznych nakazów.

W budynkach mieszkalnych mają zostać wyznaczone strefy palacza - zalecenie Bloomberga. Dym z papierosów ma się unosić pionowo i pod żadnym pretekstem nie zakręcać po drodze do okien młodych matek karmiących piersią. Właściciel posesji - aż dziw bierze, że pan burmistrz jeszcze rozpoznaje pojęcie „właściciel” - ma wyznaczyć te strefy i powiadomić o nich lokatorów oraz nabywców mieszkań. Jak lokator zapali w miejscu do tego niewyznaczonym, zasili kasę państwa na 100 dolarów.

„Pierwotnym prawem człowieka jest prawo
do świeżego powietrza. W każdym miejscu”.

(wówczas) poseł PO Jacek Żalek,

o swej propozycji zakazu palenia na ulicy

Ale to Nowy Jork. Miasto, które po Bloombergu na burmistrza wybrało DeBlasio. Co z Texasem? Może tam się warto przeprowadzić?

Gdybyście zwabieni obietnicą wolności postanowili porzucić euro-kazamaty i zamieszkać na Zgniłym Zachodzie, omijajcie Fort Worth. Przynajmniej dopóki rządzi tam Betsy Price, autorka pozornie mało kontrowersyjnych słów: “Wszystko, co przyczyni się do zdrowia i bogactwa, wszystko, co sprawi, że nasi pracownicy staną się zdrowsi i bardziej produktywni, zasługuje na to, by wziąć to pod uwagę.”

Powyższe zdanie dotyczyło rozpisanego przez Betsy konkursu na najlepszą metodę zaoszczędzenia pieniędzy przy jednoczesnej poprawie zdrowia urzędników. Betsy spostrzegła, że pieniądze podatników idą między innymi na ubezpieczenia zdrowotne urzędników. I jeśli taki urzędnik pali, to jego polisa drożeje. W interesie mieszkańców płacących podatki jest zatem, by urząd nie zatrudniał palaczy. I nie mowa tu o kotłowniach. Z czasem należałoby też zwolnić palących obecnie urzędników, wcześniej oczywiście zafundować im jakieś wakacje bez dymka, program rzucania palenia czy też poważniejszy detoks. Jak nie pomoże, to wypad z urzędu.

Kiedy czytam tego typu doniesienia, zastanawiam się, czy człowiek normalny nie legitymizuje tych idiotyzmów, wywołując dyskusję i przedstawiając jakieś w miarę sensowne argumenty? Czy zaczynać od tego, iż w ten sposób urzędy tylko ograniczą sobie dostęp do wysoko wykwalifikowanych pracowników, na nadmiar których i tak nie narzekają? Czy może zapytać, ile ten konkurs kosztuje? A ile kosztują te detoksy? Czy te pozycje były ujęte w budżecie na ten rok?

PRZERWA NA DYMKA

Na tapecie Paweł Policzkiewicz, ex-szef sanepidu w Lublinie, odwołany w 2012 najprawdopodobniej na skutek konfliktu z prywatnymi stomatologami, pogromca lokali gastronomicznych niespełniających wymogów czystości. Przeprowadził on serię akcji anty-nikotynowych i polowań na palaczy. Każdy kto pali, zapłaci pincet, gdyż „prawo nie może być martwe”. (Rynek owszem.) Dostanie się też podłym restauratorom, którzy nie umieścili znaczka, że palić nie wolno. Tłumaczenie, że zapomniał przykleić, nie wchodzi w grę.

Co mnie osobiście rozczuliło w tej akcji to fakt, iż sanepid chodził po knajpach w asyście policji. Najpierw słyszałem, że chodzi o to, że komisarz sanepidu nie ma prawa cię wylegitymować. Z czasem okazało się, że Policzkiewicz boi się o życie swoich agentów, którzy mogą trafić na opornego palacza po siedmiu piwkach. A taki może nie lubić, jak mu się zwraca uwagę.

Ale pointą wszystkiego jest to, iż sama policja dowiedziała się o tej akcji z gazety:

„Pomysł ciekawy. Jeśli dostaniemy odpowiedni wniosek, rozpatrzymy go i odpowiemy.”
Janusz Wójtowicz, rzecznik KWP w Lublinie

Było NO LOGO. Czas na NO DESIGN.

Na koniec tej przerwy na papieroska zajrzyjmy jeszcze do Australii A.D. 2012. Tamtejsze Ministerstwo Zdrowia, w myśl powiedzenia „kto z kim przestaje, takim się staje”, zachorowało. Cierpi na ciągłe przeprowadzanie konsultacji, ale to tylko symptom. Następne stadia - zaprzeczanie rzeczywistości, wahania wysokości pensji pracowników oraz nieufność względem innych urzędów.

W Australii przygotowują wprowadzenie programu „plain packaging” czyli poprzedzone naukowymi badaniami wskazanie najnudniejszego na świecie koloru i pomalowania nim pudełek z papierosami. Ma się rozumieć, że nie znajdą się na nich żadne logotypy, symbole, fikuśne czcionki. Na brązowo-nudnym pudełku, czcionką arial, wypisane ma być tylko jedno słowo - marka papierosów. Koniec ze spiskowymi teoriami o trzech trójkątach oznaczających Ku Klux Klan na paczce Marlboro czy oświeconego wielbłąda-masona na paczce Cameli light.

Badania wskazały, że reprezentanci młodzieży po wypaleniu papierosa z brązowego pudełka odczuwali o wiele mniejszą satysfakcję. Kurcze, jak byłem mały, to fajki kupowało się w kiosku. Na sztuki. Satysfakcja była ogromna. Nikt nie myślał o pudełku. A ci eleganccy panowie z błyszczącymi papierośnicami? Im też rząd nakaże pomalowanie ich lakierem do drewna?

Stowarzyszenie oburzonych sprzedawców przeprowadziło kontr-ankietę, według której każdy sklepikarz narażony jest na straty rzędu 34 tysięcy kanguro-dolarów rocznie, gdyż przeprowadzenie transakcji zajmie sprzedawcom do 45 sekund dłużej. Coś w tym jest. Wchodzisz do kiosku i mówisz: kamele lajty proszę, a sprzedawca wie, że to te jasnoniebieskie z dziwnym zwierzęciem na tle piasku. I podaje je odruchowo. Goldeny? - żółte z kwadracikiem z paskami i błyszczącym napisem. Lakistrajki? - duże kółko na białym tle. Marlboro? – Ku Klux Klan! Jakie to łatwe. Teraz, w systemie „plain stupid” trzeba wstać i rozpocząć lekturę na brązowych opakowaniach. Radomsk… nie, Stołecz… nie, Kapita… nie, Spot… Extra Moc… Zaraz, zaraz. Jakie pan prosił? Równo 45 sekund. Z czasem da się przyzwyczaić, ale jeśli kiosk jest zakładem pracy chronionej, to nie pomożesz, pokazując palcem z czterech metrów, o które pudełko ci chodzi.

Można jeszcze liczyć na to, że odstraszające obrazki zajmujące od teraz 99% pudełka będą przyporządkowane według marek. Wtedy będzie wiadomo, że weszły nowe „raki lajty” albo smakowe „zgniłe dziąsła”. Z resztą chodzą słuchy, że producenci będą mogli sami wybrać sobie obrazki. Jeśli rzeczywiście działają w zmowie i każdy używał będzie jednego, umówionego, niepowtarzanego u innych, strasznego obrazka, łatwiej będzie zachować lojalność klientów.

W świecie, gdzie kolejny przebój Black Eyed Peas brzmi tak samo jak poprzedni kawałek Kanye Westa, który nie odbiega od wszystkich wałków na płycie Davida Guetty; w świecie, gdzie wszystkie samochody mają to samo podwozie - pomysł Australijczyków może rzeczywiście nie wyglądać dziwnie. Ludzie przejedli się już wzornictwem i oczekują tylko by rurka, przez którą się ich karmi papką, nie śmierdziała. A jak zacznie śmierdzieć, to wiadomo, zagłosują na polityka obiecującego darmowe operacje nosa.

Australia zamierza stać się głównym dostawcą solidarnego wzornictwa dla producentów papierosów w celu obniżenia procentu palaczy z 16,6% zanotowanego w 2007 roku do poziomu 10% oczekiwanego w 2018. Są gotowi zepsuć rynek, wywalić tysiące ludzi na bruk, tylko po to, by paliło 6% mniej narodu.

PROPOZYCJA: Ivan Dean, poseł niezależny, zaproponował, by w Australii od roku 2018 wprowadzono zakaz palenia dla każdego urodzonego po roku 2000.

W Australii padają też propozycje, by to samo zrobić z opakowaniami żywności. Komisja prowadzona przez niestrudzonego byłego ministra zdrowia, Neala Blewetta[34] (Australijska Partia Pracy), zaleca zastosowanie kodu znanego ze świateł drogowych. Tu sprawa jest jednak bardziej delikatna. Nie ograniczano by się do prostego ujęcia czerwone – stój, żółte – czekaj, zielone – jedz. Na nowych opakowaniach produkt mógłby zostać wielokrotnie oznakowany. Zawiera ważne składniki – zieleń, nie ma za dużo cukru – żółty, ale jeśli jest „bogaty” w spulchniacze i e-440 – światło czerwone (obok już istniejącego oznaczenia zielonego i żółtego). Na początek objęto by tym jakże sensownym i czytelnym programem produkty zalecane – miałyby one zielony punkcik. Z czasem pojawiłyby się te mniej pożądane. Czyli na reszcie pudełek zaczęłyby pojawiać się żółte, czerwone i kolejne punkty. Ciekawe jak oznaczono by Coca Colę i kto by to zauważył? A na M&M`s?

Oczywiście pomysł poparły wszystkie możliwe zaprzyjaźnione z byłym ministrem organizacje walczące o „wybór” (spośród przygotowanej puli), „zdrowie” (budżetu) i inne standardowe dla stron rządowych tagi.

Bliski sąsiad, Nowa Zelandia ma jakieś umowy popodpisywane z innymi krajami odnośnie importu i eksportu fajek, więc tam tak łatwo z pudełkami nie idzie. Jednak Tariana Turia, ministerka zdrowia Nowozelandczyków, nie jest z tych, której to jakaś-tam rzeczywistość będzie dyktować warunki.

Jej plany sięgają też dalej niż mistrzów recyklingu bumerangów. Do 2025 roku ma nie być ani jednej palącej osoby w jej kraju. I tu akurat pomysł jest banalnie prosty. Papierosy kosztować będą sto nowozelandzkich dolarów za paczkę. Ale to dopiero w 2020 roku. W 2014 roku paczka papierosów kosztuje 17,5 dolarów, a paczka tytoniu 39 dolarów. Jak za rok nie spadnie sprzedaż papierosów w nowej solidarnej i społecznie odpowiedzialnej cenie, trzeba będzie wyznaczyć ambitniejsze progi.

Nowozelandzki Instytut Badań nad Ekonomią (próbujący obecnie wyznaczyć granicę bólu ekonomicznego, a zgodnie z zaleceniami WWF do doświadczeń używa ludzi) stwierdził, że cel jest osiągalny. Wow. Tyle, że wymaga to od rządzących nieco większych ambicji Jeszcze większych. Co za tym z kolei idzie, a o czym instytut szczurom doświadczalnym nie oznajmia, wymagane też będzie mocniejsze karczycho u rządzonych. Zwykłe karki nie podźwigną takich ambicji.

Gratulacje!

Bezpiecznie i szczęśliwie dotarłeś do końca wersji demo.

Po więcej zajrzyj na AGENTOMASZ.PL !

Table of Contents

- TO TWOJA WINA, TO TWOJA WINA, TO TWOJA WINA!

- WAŻNE ŻEBY NIE UCIERPIAŁA SŁUŻBA ZDROWIA

- MNIEJSZOŚCI

- GENIUSZE

- POSTĘP. JAK NA NASZE ŻYCIE PATRZĄ CI, KTÓRZY WIEDZĄ LEPIEJ.

- SOCJAPITALIZM

[←27]

Rządy wiązały wielu ludziom na szyjach różne węzły, żaden z nich jednak nie miał ochronić przed katarem.

[←28]

Cieszyć się należy, że rząd jeszcze nie nakazuje dzieciom przechodzić na wegetarianizm. Zaraz po takim rządzie przychodzi nowy, wegański, nakazujący jedzenie tylko tego, co samo spadło z drzewa. Chociaż przynajmniej wtedy dzieciaki rzadziej na nie włażą.

[←29]

Każdy obywatel USA ze wskaźnikiem BMI powyżej 35 dobrze zna to nazwisko.

[←30]

My, Europejczycy, nie jesteśmy tak wyczuleni na punkcie wolności osobistej jak na przykład Amerykanie. Polscy prawicowcy natomiast uważają, że wolność to jest jak w niedziele zamknie się ustawowo hipermarkety. Lewicowcy, że wolność, to jak państwo da pieniądze na skrobankę.

[←31]

W oryginale: United Nation`s special rapporteur on the right to food.

[←32]

Była speaker kongresu Nancy Pelosi (D) naprawdę tak uważa.

[←33]

The National Association for the Advancement of Colored People (Krajowe Stowarzyszenie Postępu Ludzi Kolorowych)

[←34]

Pan Blewett to zasadniczo ciekawa postać. Socjalista, który pozwał stację radiową za to, iż posądziła go o bycie homoseksualistą. Na dodatek rok po tragicznej śmierci żony, pisarki Jill Blewett, Neal Blewett wygrywa sądowy proces o radiowe homo-zniesławienie, po czym przeprowadza się do leśnego domku ze swoim narzeczonym, którego poznał jeszcze jako student.