Robert Gwiazdowski

A nie mówiłem?

Skąd wziął się kryzys i jak najszybciej z niego wyjść?

Copyright © by Robert Gwiazdowski

Wydanie I

ISBN: 978–83–61344–26–1

Wybór tekstów:

Robert Gwiazdowski, Katarzyna Wozinska

Projekt okładki:

Jarosław Kozikowski

Fotografia autora na okładce:

Nel Gwiazdowska

Redakcja i korekta:

Julia Matulewicz

Wydawca:

Wydawnictwo PROHIBITA

Paweł Toboła-Pertkiewicz

www.prohibita.pl

wydawnictwo@prohibita.pl

Tel: 22 424 37 36

Sprzedaż książki i ebooka w Internecie:

Przedmowa

Drogi Czytelniku!

Skoro czytasz te słowa, to albo już kupiłeś tę książkę, albo zastanawiasz się właśnie czy ją kupić. Czysto ekonomiczna analiza jest następująca:

Wszystko, co znajdziesz na tych kartach już kiedyś opublikowałem. Większość artykułów to posty z mojego bloga – możesz je przeczytać w Internecie za darmo. Ale są też artykuły z różnych tygodników i dzienników. Mogłeś je już czytać. Jeśli nie czytałeś – a chciałbyś przeczytać – to proporcje tekstów z bloga i z prasy drukowanej są takie, że bardziej opłaca się kupić tę książkę, niż tygodniki i dzienniki, w których były te artykuły. Oczywiście pod warunkiem, że uznasz, iż w ogóle chcesz je przeczytać. Czy warto? Jeśli jesteś „wrażliwym społecznie” zwolennikiem interwencjonizmu państwowego, stawiającym „sprawiedliwość społeczną” ponad wolność „prywaciarzy” to chyba nie warto, żebyś męczył się dalszą lekturą. Co prawda ja osobiście czytałem kiedyś i Marksa i Lenina, a dziś czytuję wielu postkomunistów nazywających się, dla zmyłki, „alterglobalistami”, ale wiem, że czytanie poglądów, których się nie podziela jest generalnie trudne. Słynny inżynier Mamoń z kultowego filmu „Rejs” lubił słuchać tylko te piosenki, które znał. Podobną, zdaje się, zasadę wyznaje słynna dziennikarka Naomi Klein, która tak gwałtownie skrytykowała Miltona Friedmana i neoliberalizm w książce Doktryna szoku, choć z całą pewnością nie czytała większości książek Friedmana. Wiem, bo ja czytając ich oboje mogłem porównać, co pisał Friedman, a co napisała o nim Klein.

Żeby kupić tę książkę musisz mieć odwagę skonfrontować swoją wiarę w sprawiedliwość społeczną osiąganą przy pomocy rządu z poglądami, że najlepszą formą gospodarowania jest prawdziwa gospodarka rynkowa. Jeśli jednak lubisz czytać tylko o ideach, które znasz, lepiej odłóż tę książkę szybciutko na półkę, a jeśli już ją nieopatrznie kupiłeś – odnieś do księgarni i spróbuj oddać.

Jeśli zaś jesteś zwolennikiem gospodarki rynkowej, a zwłaszcza czytelnikiem mojego bloga to ta książka dziś może mieć dla Ciebie jedynie wartość sentymentalną. Wartość ekonomiczną będzie miała wówczas, gdy publikowanie takich książek znowu będzie zakazane. Czy może do tego kiedyś dojść? A czy cztery lata temu ktoś rozsądny mógłby wieścić, że dojdzie do upadku banku Lehman Brothers, a potem Grecji i być może innych państw europejskich?

Dla władzy, której zakres jest coraz większy, która stara się kontrolować Internet, która nie potrafi uporać się z kryzysem, do wywołania którego sama się zresztą mocno przyczyniła, poglądy wolnościowe są bardziej niebezpieczne niż pornografia dziecięca. Więc chętnie ich głoszenia by zakazała.

„Ludzie postępują rozsądnie dopiero wówczas, gdy inne możliwości zawiodą” – powiada jedno ze słynnych Praw Murphy’ego. Niestety w miarę jak różne możliwości zawodzą ludzie mają skłonność powracać do tych, które zawiodły już wcześniej. Trzeba więc ciągle i ciągle od nowa przypominać idee, które już wcześniej zawiodły i te, które odniosły sukces. Zbiór artykułów, które trzymasz w ręku to takie właśnie przypomnienie. I jednocześnie obrona pewnej idei. Idei, którą jej przeciwnicy starają się w jakiś sposób zdeformować, aby łatwiej ją skompromitować. To idea wolności. Ta sama, dzięki której ludzkość wyzwoliła się z feudalizmu, dokonała rewolucji przemysłowej i skolonizowała Amerykę. I bynajmniej nie ta sama, która pozwoliła bankom inwestycyjnym „wypłukiwać złoto z powietrza” – czyli kreować w sposób niekontrolowany pieniądz bankowy w oderwaniu od stanu gospodarki realnej.

Ci, którzy czytują mojego bloga wiedzą już kiedy i dlaczego go założyłem. Dla tych, którzy na nim nie byli wyjaśniam, że zacząłem go prowadzić po powrocie z Forum Ekonomicznego w Krynicy w 2006 roku, a więc w okresie największego boomu gospodarczego, gdy prasa „fachowa” bezkrytycznie donosiła o spadku cen ropy naftowej pod horrendalnymi tytułami: „złe wieści dla sektora naftowego”. Okazało się, że ćwierćwiecze rządów „rynków finansowych” na rynku ropy doprowadziło do tego, że im więcej terrorystów, huraganów i polityków idiotów w krajach produkujących ropę naftową, tym było lepiej dla akcjonariuszy firm paliwowych! Czy to mogło nie doprowadzić do katastrofy? Dziś mogę spytać z gorzką satysfakcją: „a nie mówiłem”? Znajdziecie tu też wiele innych rzeczy, o których mówiłem i – nieskromnie dodam – że miałem rację. Ale skromność nigdy nie była moją silną stroną – między innymi dlatego przystałem na propozycję Wydawnictwa PROHIBITA, zebrania tego co mówiłem w postaci tej książki.

Robert Gwiazdowski

Część I

Brzydkie słowo na „k”

Twierdzenie, że kapitalizm się w Polsce nie sprawdza jest tak samo rozsądne jak zapewnienia przedszkolaka, że nie zje zupy, której wcześniej nigdy nie próbował, bo mu nie smakuje.

(Kaprealizm, „Wprost” nr 17 (1065), 27 kwietnia 2003 r.)

1. Ja, owsianka

„Wręcz przeciwnie”, nr 1, 26 września 2011 r.

Leonard Read napisał książeczkę Ja, ołówek[1]. Zresztą że nawet zdrobniałe określenie „książeczka” też jest nieco przesadzone. W końcu ma ona raptem kilka stron. Pod względem objętości to raczej artykulik. Ale pod względem meritum to Księga. Dzieło wybitne i wiekopomne. Dlatego jak De revolutionibus… przemilczane.

Read cytuje Chestertona: „cierpimy z powodu braku zdumienia, a nie z powodu braku cudów” – o czym świadczy istny „cud stworzenia” ołówka. A może nie „stworzenia” („Bogu oddajmy co boskie”), lecz po prostu „tworzenia”. Takiego mozolnego, zwykłego tworzenia czegoś.

„Podobnie jak Ty nie umiesz narysować całego swojego drzewa genealogicznego, sięgającego w najbardziej zamierzchłą przeszłość, również i ja nie mogę opisać i odkryć wszystkich swoich przodków” – mówi Ołówek do Reada. Jego drzewo rodowe rozpoczyna się prawdziwym drzewem, do ścięcia którego potrzebne są piły i liny, a do przewiezienia ciężarówki, aż po grafit wydobywany przez górników na Cejlonie i mosiężną skuwkę ze stopu miedzi i cynku.

Zdaję sobie sprawę, że plagiatuję pomysł Reada. Ale na XV. już konferencji Wall Street Stowarzyszenia Inwestorów Indywidualnych w Zakopanem, gdy zapytałem słuchaczy mojego wykładu czy czytali Reada, odpowiedziało mi milczenie. Może więc warto w taki sam sposób, jak Read o ołówku, napisać o owsiance. W końcu to ona jest ważnym elementem diety starszych osób, a przecież to właśnie na przyszłość „oszczędzamy” grając na giełdzie. Ale w przyszłości nie będą nam potrzebne akcje, obligacje czy świadectwa udziałowe. Będzie nam potrzebne „APO” – aspiryna, pielęgniarka, owsianka. Czy wiemy na ile kilo owsianki, opakowań aspiryny i godzin pracy pielęgniarki będziemy mogli wymienić za 30 lat nasze dzisiejsze aktywa giełdowe?

Bo z owsianką, jak z ołówkiem, sprawa nie jest wcale prosta. Rolnik musi najpierw zasiać owies. A potem go zebrać i dostarczyć do młyna. Zanim zasieje musi ziemię zaorać i zbronować. Potrzebuje do tego pługa i/lub brony. Są to narzędzia metalowe, do wyrobu których potrzebna jest stal, czyli stop żelaza i węgla. Tysiące górników na całym świecie – głównie w Chinach, Brazylii, Australii, Indiach, Rosji i na Ukrainie dzień po dniu zjeżdżają pod ziemię, żeby pracować przy wydobyciu rudy żelaza, którą inni dowożą koleją do hut, gdzie w wielkich piecach przetapiana jest na surówkę. Do opalania pieców w hutach, w których wytapiana jest stal, stosuje się węgiel, który wydobywają inni górnicy. Węgiel – jak rudy żelaza – też trzeba przewieźć do hut. Ktoś musiał w tym celu ułożyć tory kolejowe, po których jeżdżą pociągi. Jeżdżą, bo ktoś wymyślił maszynę parową, a potem skonstruował klasyczną lokomotywę. Żeby lokomotywy mogły ciągnąć po torach wagony, potrzebna była nie tylko stal na tory ale i drewno na podkłady kolejowe. To samo drewno, które było potrzebne do wyprodukowania ołówka, które ktoś ściął przy pomocy pił i lin. Mogły to być liny z roślin włóknistych, które ktoś wcześniej musiał uprawiać, skórzane – ze skór zwierząt, które ktoś musiał hodować, a ich skóry odpowiednio wyprawić w garbarni przy pomocy odpowiednich odczynników chemicznych, albo liny z tworzyw sztucznych – najczęściej poliamidowe lub poliestrowe, do produkcji których potrzebna była… ropa naftowa, którą ktoś musiał wydobyć i przetransportować do rafinerii, gdzie poddana została destylacji i rafinacji, w wyniku których doszło do powstania związków chemicznych wykorzystywanych do produkcji lin oraz benzyn i olejów: napędowych i smarowych, które są wykorzystywane między innymi przez traktory używane w produkcji rolnej, samochody służące do transportu owsa i pilarki służące do ścinania drzew – między innymi na podkłady do torów kolejowych.

Żeby plony owsa, z którego będzie owsianka były lepsze, pole trzeba nawieść. Pod zboża jare, a do takich należy owies, stosuje się azot w formie saletry amonowej, saletrzaków lub mocznika. Nawozy te powstają w zakładach chemicznych, podobnie jak tworzywa do produkcji lin.

Owies zebrany z pola trzeba przewieść do młyna. Wozi się go na przyczepach ciągniętych przez traktory, które trzeba było wcześniej zbudować. Podobnie zresztą jak młyn, w którym miele się owies. Kiedyś budowano młyny drewniane, dziś są to już fabryki. Do ich budowy potrzebne są cegły, cement i parę innych materiałów budowlanych. Ktoś musiał wydobyć margiel, wapń i glinę, z których wyrabia się cement. Ktoś inny przewiózł je do cementowni. Jeszcze ktoś inny wybudował piec cementowy i dopiero na koniec powstało spoiwo służące do wiązania cegieł czy pustaków przy budowie młyna.

Zanim owsianka trafi na nasz stół ktoś musi ją dowieść do sklepu, a ktoś inny musi ten sklep wybudować – podobnie jak młyn, cementownię, rafinerię, zakłady chemiczne, fabrykę traktorów i samochodów.

Innowacyjność jest w tym wszystkim bardzo potrzebna. Ułatwia wiele prac i je przyspiesza. Kiedyś radło ciągnięte przez woły, a potem socha, do obsługi której potrzebne były dwie osoby, były znacznie mniej wydajne niż dzisiejszy pług ciągnięty przez traktor. Nawozy azotowe bardziej poprawiają wydajność z hektara niż gnojowica. Ale między wynalezieniem radła i żelaznego pługa upłynęło parę tysięcy lat. Sierp stosowany już w epoce kamiennej został zastąpiony kosą dopiero pod koniec XVIII wieku. Różne żniwiarki ciągnięte przez konie powstały, zdaje się, w latach 20. – 30. XIX wieku, a najbardziej jak dotąd innowacyjny kombajn mechaniczny ma jakieś czterdzieści lat.

2. Daj, a będzie ci dane

„Gość Niedzielny”, nr 46, 21 listopada 2010 r.

Brytyjscy bezrobotni będą pracować za darmo – pod takim ekscytującym tytułem relacjonowano plany brytyjskiego rządu. Zmuszanie ludzi do pracy za darmo jest okrutne i nieludzkie.

Ale prawo do pieniędzy innych ludzi za nic nie jest podstawowym prawem człowieka. Bo państwo nie ma innych pieniędzy niż te, które odbierze podatnikom. Można więc powiedzieć, że to niektórzy bezrobotni zmuszają innych pod groźbą niezadowolenia społecznego do płacenia na ich zasiłki – czyli de facto do pracy za darmo. Bo jak ktoś zarabia, a państwo mu zabiera, to tak jakby pracował za darmo. A jak państwo chce uzależnić wypłacanie zasiłków od wykonywania jakiejś pracy (tym, którzy pracować mogą, bo nie są starzy lub chorzy), to znaczy, że oferuje mu jakąś pracę za jakieś wynagrodzenie, a nie zmusza do pracy za darmo. Można jednak twierdzić, że bezrobotni nie pobierają zasiłków za darmo. W zamian powstrzymują się od okazywania niezadowolenia i głosują na tych, którzy im te zasiłki zapewniają. Ci, którzy na nie płacą, nie chodzą w niedzielę głosować, bo odpoczywają po tygodniu ciężkiej pracy na zasiłki dla zdolnych do pracy bezrobotnych. Brytyjski rząd chce wyplenić coraz bardziej powszechne zjawisko życia na garnuszku państwa opiekuńczego – czyli podatników. Co ciekawe, nie tylko liberałowie podkreślają wartość pracy. Także katolicka nauka społeczna. Z tym, że liberałowie kładą nacisk na jej wymiar ekonomiczny, a katolicka nauka społeczna na wymiar etyczny. „Roczna praca każdego narodu jest funduszem, który zaopatruje go we wszystkie rzeczy konieczne i przydatne w życiu”. Jego wysokość „zależy od umiejętności, sprawności i znawstwa, z jakim swą pracę wykonuje i od stosunku liczby tych, którzy pracują użytecznie, do liczby tych, którzy tego nie czynią” – pisał Adam Smith. „Człowiek potrzebuje pracy nie tylko jako źródła utrzymania, ale i źródła realizacji swoich planów, ambicji, a nadto swojego człowieczeństwa. W pewnym sensie człowiek staje się przez pracę. Jego życie zyskuje sens w dawaniu siebie innym, co dokonuje się przez pracę” – pisał Jan Paweł II. Ale przy okazji „dawania siebie innym” człowiek, pracując, tworzy nie tylko własny dochód, ale współtworzy wartość dochodu narodowego. Nie ma więc nic niemoralnego w tym, że od tych, którzy są zdolni do pracy, wymaga się jakiejś pracy w zamian za zasiłek. Niemoralna jest sytuacja odwrotna. Jak twierdzi George Gilder: „kapitalizm zaczyna się od dawania”. Dając, oczekujemy korzyści, bo wzajemność jest podstawową zasadą życia społecznego. Wymiana stanowi uniwersalny składnik naszej kultury, na którym zbudowana jest kapitalistyczna zasada gospodarki. Jej istotą nie jest sam mechanizm wymieniania, ale wcześniejszy od niego dar i popęd do jego tworzenia. To nie wymiana tworzy dobra i powiększa ich wartość. To dar wywołuje chęć wzajemnego świadczenia i w ten sposób wzbudza wymianę. Istota systemu polega na dostarczeniu najpierw i otrzymaniu potem. „Daj, a będzie ci dane. Oto tajemnica nie tylko bogactwa, ale i wzrostu gospodarczego”.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji

Sprzedaż książki w Internecie:

www.multibook.pl

Część II

W walce o dobre imię liberalizmu

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji

Sprzedaż książki w Internecie:

www.multibook.pl

Część III

Polska transformacja

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji

Sprzedaż książki w Internecie:

www.multibook.pl

Część IV

Przeciw leczeniu ospy cholerą

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji

Sprzedaż książki w Internecie:

www.multibook.pl

Część V

Podatkowe zmagania

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji

Sprzedaż książki w Internecie:

www.multibook.pl

Część VI

Meandry ubezpieczeń społecznych

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji

Sprzedaż książki w Internecie:

www.multibook.pl

Część VII

Kryzys

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji

Sprzedaż książki w Internecie:

www.multibook.pl

Część VIII

A może by tak…

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji

Sprzedaż książki w Internecie:

www.multibook.pl

Table of Contents

Przedmowa

Część I Brzydkie słowo na „k” Twierdzenie, że kapitalizm się wPolsce nie sprawdza jest tak samo rozsądne jak zapewnienia przedszkolaka, że nie zje zupy, której wcześniej nigdy nie próbował, bo mu nie smakuje.

1. Ja, owsianka „Wręcz przeciwnie”, nr 1, 26 września 2011r.

2. Daj, abędzie ci dane „Gość Niedzielny”, nr 46, 21 listopada 2010r.

3. Ten wstrętny kapitalizm Tekst opublikowany na blogu 2 grudnia 2010r.

4. Kaprealizm „Wprost”, nr 17 (1065), 27 kwietnia 2003r.

Zupa bez zupy

Polski kapitalista, czyli królik samorządowiec

Kapitalizm przyjaciół ludu

5. Jak hartował się kapitalizm Tekst opublikowany na blogu 15 grudnia 2010r.

Część II Wwalce odobre imię liberalizmu

1. Na własnym rozrachunku „Rzeczpospolita”, dodatek „Plus Minus”, 4 stycznia 1997r.

2. Polski łże-liberalizm „Rzeczpospolita”, 29 lutego 2008r.

Głupie idee jak palenie trawki

Pozwolenie na łowienie ryb

Ograniczenie demokracji

Święta własność prywatna

Podatki– zasady Smitha

Trzy marzenia Polaków

3. Czterej panowie b. nieliberalni „Polityka”, nr 35 (2771), 28 sierpnia 2010r.

Wulgata isublima

Kto tu jest prawdziwym liberałem

Skąd te pretensje?

Bez przymiotników

4. Wodpowiedzi Żakowskiemu Tekst opublikowany na blogu 22 września 2010r.

5. Księża ikapitaliści Tekst ukazał się na blogu 4 grudnia 2006r.

6. Liberalizm iprawa pracownicze Tekst opublikowany na blogu 21 lutego 2007r.

7. Owilkach iwolności Tekst opublikowany na blogu 5 listopada 2008r.

8. Doktryna szoku: neoliberałowie iprostytutki Tekst opublikowany na blogu 10 listopada 2008r.

9. Natura ludzka arewolucja na Kubie isytuacja na rynkach finansowych Tekst opublikowany na blogu 21 stycznia 2008r.

10. Marksistowski liberalizm Tekst ukazał się na blogu 18 września 2007r.

Część III Polska transformacja

1. (Nie)realny kapitalizm władzy „Wprost”, nr 11 (1059), 16 marca 2003r.

Politycy jak podpaski

Państwo paser

Głowa cesarza

2. Na co idą nasze podatki „Wprost”, nr 48 (1401), 29 listopada 2009r.

3. Koniec wolności po 20 latach niepodległości „Wprost”, nr 23 (1378), 1 czerwca 2009r.

4. Prawem wytrycha „Wprost”, nr 40 (1088), 8 października 2003r.

Furtka, czyli brama ignorantów

Furtka graniczna

Furtka do fikcji

Furtka olejowa

5. Polskie kłamstwa „Wprost”, nr 24 (1072), 15 czerwca 2003r.

Pierwsze oszustwo, czyli imitowanie Zachodu

Drugie oszustwo, czyli państwo opiekuńcze

Trzecie oszustwo, czyli przedsiębiorczość reglamentowana

Czwarte oszustwo, czyli podatkowa dżungla

Piąte oszustwo, czyli raj dla emerytów irencistów

Szóste oszustwo, czyli proporcjonalny system wyborczy

Co pilnie trzeba zrobić wPolsce

Na co nas nie stać:

6. Wędrujący sukces Tekst opublikowany na blogu 13 lutego 2009r.

Część IV Przeciw leczeniu ospy cholerą

1. Dziecko do żłobka, mama do pracy „Gość Niedzielny”, nr 42, 24 października 2010r.

2. Nie stoi na stacji lokomotywa „Gość Niedzielny”, nr 1, 9 stycznia 2011r.

3. Cukier ekologiczny „Gość Niedzielny”, nr 14, 10 kwietnia 2011r.

4. Euro jak marihuana Tekst opublikowany na blogu 4 listopada 2006r.

5. Euro 2012!!! Tekst opublikowany na blogu 18 kwietnia 2007r.

6. Rząd na macierzyńskim Tekst opublikowany na blogu 8 lipca 2008r.

7. Mąć tę narodową kadź, serce truj, głowę trać… Tekst opublikowany na blogu 3 marca 2009r.

8. Szkoły, Giertych iFriedman Tekst opublikowany na blogu 23 kwietnia 2007r.

9. Prokuratorzy z„garażu na Grochowie” Tekst opublikowany na blogu 29 kwietnia 2010r.

10. Rząd zwiększa prokreację Tekst opublikowany na blogu 30 stycznia 2007r.

11. Deficyt & władza Tekst opublikowany na blogu 19 maja 2009r.

12. Poseł Janosik „Wprost”, nr 47 (1059), 20 października 2004r.

Wujaszek Stalin

Podatek emigracyjny

„Pierwszy” podpisze

13. Belką po artystach „Wprost”, nr 24 (1227), 12 czerwca 2006r.

Co zrobić, żeby twórca był syty ibudżet cały?

Wszyscy mają rację

Zupa zwkładką dla naukowca

Złota linia

14. Bezbolesne reformy profesora Balcerowicza Tekst opublikowany na blogu 29 stycznia 2008r.

15. Bezrobotni nie chcą pracować Tekst opublikowany na blogu 10 grudnia 2006r.

16. Opodatkować Billa Gatesa! Tekst opublikowany na blogu 10 grudnia 2006r.

17. Kosmiczna konstytucja „Wprost”, nr 9 (1161), 6 marca 2005r.

Eurogniot od eurobiurokratów

Na Żuławy?

Godność, wolność, równość

Rynek wasz inasz

Prawo nieistotne

Produkty produktów

Zbliżenie zobywatelem

Podatki– nasze!

Część V Podatkowe zmagania

1. Zlikwidować dochodowy. Projekt podatkowy CAS Tekst opublikowany na blogu 11 stycznia 2007r.

2. Liniowy, czyli uczciwy „Rzeczpospolita”, 20 kwietnia 2008r.

Większość nie zna się na ekonomii

Podatki są za wysokie

Co to znaczy „sprawiedliwy”

Kosy, widły iLiechtenstein

Dla klasy średniej

3. Gospodarka na ulgach traci „Rzeczpospolita”, 17 lutego 2006r.

Najpierw zło, potem– naprawa

Potomstwo bez kapitału

Mieszkań nie przybyło

To kosztuje drożej

4. Czy podatki mogą być sprawiedliwe iproste „Rzeczpospolita”, 25 listopada 2002r.

Popsute zegarki dżentelmenów

Wskazania Komisji Kongresu

Jak wyjść zokrążenia

Upolitycznione przepisy

Czytelna wizja celów

Wnioski dla Polski

5. Progresywna grabież „Gazeta Wyborcza”, nr 223, 23 września 1999r.

Opodatkować, nie rabować

Fiskus kosztuje

Teoria niesprawiedliwości

Zpustego nikt nie naleje

„Załatwić” pracowitych

6. Podatki wzaklętym kole przyczyn „Gazeta Wyborcza”, 20 grudnia 2001r.

Wszystkie wady VAT

Obywatel płaci

Koszty na piedestale

Działalność jest jedna

Od kiedy mamy wPolsce te podatki

Dziś

Agdyby tak…

7. Czy można nie płacić podatków? „Gość Niedzielny”, nr 5, 6 lutego 2011r.

8. Niesprawiedliwa progresja „Gazeta Wyborcza”, 9 lutego 2003r.

Sąsiad nie straci

Pielęgniarze progresji

Co robią zpieniędzmi

„Sprawiedliwa” progresja

9. Podatek od wdów isierot Tekst opublikowany na blogu 19 października 2006r.

10. Bezrobocie po polsku Tekst opublikowany na blogu 26 października 2006r.

11. Progresja orężem marksizmu służącym obaleniu kapitalizmu Tekst opublikowany na blogu 11 grudnia 2006r.

12. Katolicyzm aprogresja podatkowa Tekst opublikowany na blogu 11 grudnia 2006r.

13. Dlaczego protestować przeciwko progresji? Tekst opublikowany na blogu 15 grudnia 2006r.

14. Czy podatki powinny być celowe? Tekst ukazał się na blogu 3 stycznia 2007r.

15. Koszty progresji dla Matematyka Tekst ukazał się na blogu 10 stycznia 2007r.

16. Święta, święta ipo świętach… Ateraz trzeba popłacić podatki Tekst opublikowany na blogu 27 grudnia 2008r.

17. Chińczyk, sojusznik Kowalskiego „Forbes”, nr 3 z2009r.

Cła to bicz na krajowych konsumentów

Chronione branże zyskują, pozostałe tracą

Część VI Meandry ubezpieczeń społecznych

1. Niewygodna prawda „Gość Niedzielny”, nr 32, 12 sierpnia 2007r.

Łańcuszek emerytalny

Składka, czyli podatek

Gdzie są pieniądze?

Umiesz liczyć? Licz na siebie!

2. Niewesoła prawda oOFE „Gość Niedzielny”, nr 36, 12 września 2010r.

Od czego zależy emerytura

Gdzie są pieniądze?

Jak zarabiają OFE?

3. Emerytury nasze kochane Tekst opublikowany na blogu 16 kwietnia 2009r.

4. Układ ubezpieczeniowy „Wprost”, nr 11 (1264), 12 marca 2007r.

ZUS trzeba zlikwidować

Łańcuszek świętego ubezpieczonego

OFE nie na całe zło

Kapitał bez kapitału

Zlikwidować ZUS?

5. Porzućmy złudzenia, zlikwidujmy OFE „Forbes”, nr 12 z2005r.

6. ZUS-ik mój widzę malutki „Forbes”, nr 5 z2006r.

Część VII Kryzys

1. Krach socjalizmu na Wall Street „Rzeczpospolita”, 10 października 2008r.

Co to jest kapitalizm?

Chciwość iwolność

Kryzys czy rezultat?

Co się naprawdę dzieje?

Nowy paradygmat

Czy uratuje nas urzędnik?

2. Do „maestro” Greenspana idziennikarzy Tekst opublikowany na blogu 25 października 2008r.

3. Kredyt vel kredycik Tekst opublikowany na blogu 3 grudnia 2008r.

4. Sam się wycenię, czyli komunizm rynkowy Tekst opublikowany na blogu 8 kwietnia 2009r.

5. Gnoscytyzm ekonomiczny Tekst opublikowany na blogu 3 grudnia 2008r.

6. Korporacje– podpora demokracji Głos wdebacie na portalu: www.polityka.pl

7. Świat stracił… Akto zyskał? Tekst opublikowany na blogu 30 marca 2008r.

8. Krowa anowy paradygmat rynkowy Tekst opublikowany na blogu 28 czerwca 2008r.

9. Who is guilty? Tekst opublikowany na blogu 10 grudnia 2008r.

Kto zatem jest winny?

Część VIII Amoże by tak…

1. Rządzie, rządź „Wprost”, nr 48 (1200), 4 grudnia 2005r.

Dziesięć rad Centrum im. Adama Smitha i„Wprost” dla rządu Kazimierza Marcinkiewicza

1. Konia przed wóz, czyli obniżyć koszty pracy

2. Niski przychodowy

3. Mały na ryczałcie

4. MiŚ bez VAT

5. PIT– inaczej

6. Smith na drogi

7. Państwo na giełdę

8. Służby specjalne– menedżerów, nie siepaczy

9. Mojżesz zprokuratury

10. Monteskiusz do sądu

2. Korupcyjna antykorupcja „Wprost”, nr 49 (1201), 11 grudnia 2005r.

Nic nie widać

Zlikwidować wyjątki podatkowe

Uzdrowić lekarstwa

Zlicytować państwo

Uprościć prawo inwestycyjne

Uprościć prawo zamówień publicznych

3. Polska 2030. Wyzwania rozwojowe. Koreferat Tekst opublikowany na blogu 19 czerwca 2009r.

1. Wzrost gospodarczy ikonkurencyjność

2. Demografia

3. Aktywność zawodowa

4. Infrastruktura

5. Bezpieczeństwo energetyczno-klimatyczne

6. Gospodarka oparta na wiedzy irozwój kapitału intelektualnego

7. Solidarność ispójność regionalna

8. Poprawa spójności społecznej

9. Sprawne państwo

10. Wzrost kapitału społecznego

4. Szesnaście zasad państwa normalnego „Rzeczpospolita”, 3 lutego 2003r.