Von Borowiecky

W imię króla, w imię mistrza to powieść historyczna osadzona w latach trzydziestych XV-wiecznej Polski. Trwanie Królestwa Polskiego w unii z Wielkim Księstwem Litewskim jest wciąż zagrożone. Pokonane pod Grunwaldem państwo Zakonu Krzyżackiego nie godzi się z porażką. Święte Cesarstwo Rzymskie chciałoby rozbioru Polski, a litewscy książęta marzą o koronie dla siebie, wyczekując śmierci Władysława Jagiełły. Zakon wysyła swoich szpiegów, by rozbudzać animozje i ambicje.

Drugi tom cyklu "Oblicza prowokacji" (oba tomy cyklu to odrębne całości).  Akcja tomu drugiego "Głowa na tacy" rozpoczyna się w 1948 r., w momencie, kiedy Urząd Bezpieczeństwa kończy likwidację IV komendy Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość”. Jednak w lasach nadal ukrywają się partyzanci, którzy nie pogodzili się z nową, powojenną rzeczywistością. Wówczas płk Leon Andrzejewski z Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego postanawia przeprowadzić „Operację Cezary”, dziś znaną jako sprawa V Komendy WiN.

Trzeci tom cyklu Oblicza prowokacji przybliża misternie utkaną przez Sowietów międzynarodową intrygę szpiegowską pod nazwą Trust, kiedy młode państwo bolszewickie rozpaczliwie potrzebowało kilku lat spokoju po zakończeniu I wojny światowej i przegranej wojnie z Polską, aby wprowadzić zasady Nowej Ekonomicznej Polityki, która miała odbudować gospodarkę ZSRS. Czy zamierzenie się udało?

Cykl "Oblicza prowokacji" (przy czym każdy tom stanowi odrębną całość, a kolejność wyznacza tylko chronologia)  rozpoczyna tom 1 pt. "Syk węża". Jest to powieść szpiegowska, której akcja rozgrywa się w czasach Powstania Styczniowego, a fabuła dotyczy powołania nowego Rządu Narodowego...

Przełom lat 40. i 50. XX wieku to dla Warszawy czas odbudowy powojennych zniszczeń. Kamienica na rogu dzisiejszych ulic Okrzei i Sierakowskiego na Pradze została zbudowana w latach 1860-1863, ale na jej miejscu nowa władza postanowiła wznieść bloki mieszkalne. Jak zwykle bywa w takich sytuacjach, zbiera się komisja, która na miejscu ma ocenić stan kamienicy i zdecydować o jej wyburzeniu.

Pojawia się wtedy tajemniczy urzędnik z warszawskiego magistratu, który staje w obronie kamienicy, fachowo opowiadając o jej dziejach i architektonicznych detalach. Wkrótce okazuje się, że nikt nie zna tego urzędnika, za to w piwnicy, pod warstwą giny i miału węglowego bieleją ludzkie kości.

Warszawskie ulice, place, budynki i zaułki mówią do nas, opowiadają dzieje, których były uczestnikami i świadkami. To są opowieści zrozumiałe dla tych, którzy są w Warszawie zakorzenieni albo świadomie starają się zapuścić tu korzenie. Miedzy ich duszami a duchowym środowiskiem miasta rodzi się więź.

Już tytuł wskazuje, o czym jest ta książka. O języku specyficznym, bo używanym przez polityków i uczestników życia politycznego, głównie w celu osiągnięcia podstawowego celu, którym jest – jakżeby inaczej – cel polityczny, czyli zdobycie władzy, aby – z kolei przeforsować swój program, swoją rację i zabezpieczyć swoje dobro.

Autor zabiera czytelnika w sam środek jednego z najbardziej dramatycznych konfliktów XX wieku – wojny, która stała się zapowiedzią nadchodzącej katastrofy europejskiej. 

Wyjątkowość książki polega na przyjęciu perspektywy polskiej prasy i korespondentów wojennych. Zamiast jednej, wygładzonej narracji otrzymujemy wielogłos: „Gazeta Polska”, „Polska Zbrojna”, „Kurier Warszawski”, „Kurier Poznański”, „Polonia”, „Robotnik”, „Wiadomości Literackie” czy „Nasz Przegląd” przedstawiały hiszpańskie wydarzenia z odmiennych perspektyw politycznych i ideowych. Dzięki temu książka pozwala zobaczyć nie tylko jak przebiegała wojna, lecz także jak o wojnie informowano, jak ją interpretowano i jak próbowano wpływać na opinię polskich czytelników.

Niezwykła reporterska praca powstająca niejako równolegle z wydarzeniami, które autor opisuje, analizuje, wiąże w całość i odkrywa przed czytelnikiem ich ukryte związki. Niekiedy wydarzenia wyprzedzały fabułę, niekiedy zaś podejrzenie, przypuszczenie, intuicja autora pozwalały mu wyprzedzić bieg wypadków i przewidzieć kolejne zdarzenie. Czyż bowiem tajemnicze i niewyjaśnione zabójstwa małżeństwa Jaroszewiczów, generałów Papały, Fonkowicza i Dubickiego mogły być tylko przypadkowym zbiegiem okoliczności?

Ideę tej książki zrodziły niewyjaśnione morderstwa generałów wojska i policji (milicji), a także — jak w przypadku Ireneusza Sekuły, Bartłomieja F. czy gangstera, a jednocześnie agenta tajnych służb, Baraniny, — osób prominentnych, potężnych, niegdyś prawie wszechmocnych. W ten sposób autor najpierw sam, a potem wspólnie z Czytelnikiem śledzi zarówno ich dalsze, pośmiertne losy, próbując zidentyfikować winnych ich zabójstwa, jak i szuka — poprzez analizę ich przeszłości i środowiska, w którym działali i robili oszałamiające kariery — rzeczywistych przyczyn ich śmierci.

Trzeci tom Generałów… rozwija wątki znane czytelnikom z tomu I i II. Niektóre sprawy komplikują się jeszcze bardziej. Jednocześnie zdarzenia odległe w czasie znajdują swą współczesną kontynuację.

Krzysztof Kąkolewski po piętnastu latach żmudnych badań odkrywa prawdę o tzw. pogromie kieleckim z 4 lipca 1946 roku. Odsłania kulisy komunistycznej operacji mającej na celu zniesławienie Polski na arenie międzynarodowej i uzasadnienie pozostawienia jej w strefie wpływów sowieckich.

Tylko z tej książki dowiemy się, kto i dlaczego strzelał do kieleckich Żydów. Kto jest odpowiedzialny za zamordowanie w procesach sądowych niewinnych ludzi obciążonych odpowiedzialnością za tę zbrodnię. Dowiemy się, dlaczego „pogromu” dokonano właśnie 4 lipca, dlaczego właśnie w Kielcach…