Key4

Magisterium Kościoła (czyli jego Urząd Nauczycielski), Tradycja oraz sensus fidei (zmysł wiary) – ich wzajemne przenikanie się w ciągu dziejów tworzą oś książki prof. Roberta de Mattei wydanej staraniem wydawnictwa Key4, a zatytułowanej W obronie Tradycji. Autor z właściwą sobie erudycją wykazuje, że te dwa pojęcia – Kościół i Tradycja – są nierozerwalne, a każdy, kto występuje przeciwko Tradycji, atakuje również Kościół.

Ten przewodnik został tak pomyślany, żeby – bez względu na to, czy od lat uczestniczysz w liturgii trydenckiej, czy też zainteresowałeś się nią niedawno – otworzyć przed Tobą bogactwo zawarte we Mszy Świętej wszech czasów, to znaczy odprawianej w starożytnym i dostojnym klasycznym rycie rzymskim.

Chesterton (...) był teologiem. Jak ktokolwiek mógłby odmawiać mu tego miana, skoro przynajmniej cztery z jego książek (Ortodoksja, Wiekuisty człowiek, Święty Tomasz z Akwinu, Święty Franciszek z Asyżu) dotyczą w całości teologii oraz związanej z nią filozofii?

To właśnie teologia - podstawowe nauczanie Kościoła - stanowiła inspirację dla wszystkich myśli Chestertona. Nawet jego (pozornie) całkowicie nieteologiczne opowieści o księdzu Brownie są pełne głębokich, nawet jeśli częściowo ukrytych, refleksji teologicznych. 

Kryzys ariański był bez wątpienia nadzwyczaj poważny: przez kilka dziesięcioleci jedynie garstka z kilkuset chrześcijańskich biskupów zachowała ortodoksję w odniesieniu do centralnej prawdy wiary. Natomiast dzisiaj znakomita większość spośród kilkudziesięciu tysięcy biskupów na świecie nie kultywuje głównych elementów katolickiej tradycji, nie naucza Dziesięciu przykazań  – a wręcz im zaprzecza.

Kwestia nieomylności kanonizacji, choć przez większość teologów uważana za rozstrzygniętą pozytywnie, po rewizji procedur beatyfikacyjnych i kanonizacyjnych w 1983 roku, jak również na skutek kontrowersji wzbudzanych przez niektóre osoby niedawno wyniesione na ołtarze, ponownie zaczęła być dyskutowana. W tej sytuacji warto zapoznać się z wywodami i argumentacją grona wybitnych teologów duchownych i świeckich, którzy w wnikliwie analizują ten problem. 

prof. Jacek Bartyzel

Droga krzyżowa to wielkopostne nabożeństwo upamiętniające i symbolicznie odtwarzające ostatnią drogę Jezusa Chrystusa, skazanego na śmierć krzyżową na górze Golgota. Podczas trwania nabożeństwa rozważane są jej stacje. Tradycja odprawiania drogi krzyżowej powstała w średniowieczu w Jerozolimie.

„Całym sercem i całą duszą należymy do Rzymu katolickiego, stróża wiary katolickiej oraz tradycji niezbędnych do jej zachowania, do wiecznego Rzymu, nauczyciela mądrości i prawdy” – tak abp Marcel Lefebvre rozpoczął swoją słyną Deklarację z 1974 r. i jego słowa nic nie straciły ze swojej aktualności, bo przecież stracić nie mogły. Każdy kapłan z założone-go przezeń Bractwa podpisuje się pod nimi całym swoim sercem i całą duszą. Ale Arcybiskup napisał też: „Jedyna droga wierności Kościołowi i doktrynie katolickiej, dla dobra naszych dusz, to kategoryczne odrzucenie tej reformy [soborowej i posoborowej]”. Jej „owoce” zatruły i sprowadziły na drogę wiodącą do wiecznego potępienia niezliczone dusze i, niestety, nadal prowadzą tam kolejne.

Bractwo Kapłańskie św. Piusa X – dzieło abp. Lefebvre’a – broni wiary katolickiej. Czy można bronić ją inaczej, niż wskazując na potrzebę powrotu do Tradycji, do „tego, w co wszędzie, w co zawsze, w co wszyscy wierzyli”, jak pisał św. Wincenty z Lerynu? Nie, nie można. Droga Tradycji jest jedyną drogą, którą może iść katolik.

Ostatnia cesarzowa Austrii tworzyła niezwykle udane małżeństwo z Karolem, obecnie błogosławionym. Po 1918 na emigracji, do Wiednia mogła przyjechać dopiero w 1982 roku, niezwykle serdecznie witana przez swych dawnych poddanych. Tam też jest pochowana, w krypcie kościoła kapucynów. Na jej pogrzebie jedną z modlitw odczytano w języku polskim, jako wchodzącym w skład imperium. Poznajemy biografię tej niezwykłej kobiety spod pióra francuskiego kapłana, posługującego w duszpasterstwie Tradycji katolickiej.

Także jej proces beatyfikacyjny został otwarty w roku 2009.

Na książkę składają się opowiadania o trzech wielkich świętych. Trzy różne życiorysy, trzy różne charaktery – a jednak jedna pasja w życiu i jeden w nim cel! Wszystkich trzech – Jana, Antoniego i Marcina – poznajemy w dzieciństwie, by później wraz z autorem śledzić ich drogę do świętości. Bardzo byśmy się cieszyli, gdyby coś z tych opowiedzianych tu historii zafrapowało naszych czytelników, gdyby coś z nich zapamiętali, a może nawet wzięli sobie do serca…