Historia powszechna

Jakkolwiek pracy naszej daliśmy tytuł ogólny towarzystw tajnych, zajmować się jednak będziemy przeważnie wolnomularstwem, będącym matką i opiekunką wszystkich innych stowarzyszeń, najdawniejszą i najdzielniejszą ich przewodniczką.
Powiemy więc najpierw o formie, czyli stronie zewnętrznej masonerii; dotkniemy choć z lekka jej początków; podamy pobieżny szkic jej dziejów minionych i obecnej działalności i wskażemy na moralną doniosłość masonerii oraz na jej związek i ścisłą spójnię z innymi towarzystwami tajnymi lub na pół tajnymi obecnej chwili.

"Luter i różokrzyżowcy" to książka Michała Krajskiego w pełni wyjaśniająca związki Marcina Lutra z różokrzyżowcami. Na 255 stronach ukazane są niewygodne i niepopularne fakty - zarówno te sprzed 500 lat, jak i te dotykające naszych czasów - m.in. Soboru Watykańskiego II.

Zainteresowanie Czechosłowacji położonym u ujścia Odry Szczecinem, sięgające czasów dwudziestolecia międzywojennego, pozostało aktualne także po zakończeniu II wojny światowej.

Ta książka dotyczy planów masonerii rytu szkockiego i masonerii rytu francuskiego wobec Polski, tego co te masonerie robią w naszym kraju i dokąd Polskę chcą zaprowadzić. Najważniejszy w tej książce jest rozdział ostatni pt. „Polska w kleszczach masonerii”. Pozostałe rozdziały przedstawiają dowody na to, że te plany wobec Polski są realizowane.

Napisałem od 1993 r. dwadzieścia trzy książki dotyczące masonerii, w tym osiemnaście poświęconych wyłącznie jej. Książka niniejsza stanowi, w pierwszym rzędzie, wyciąg z tych książek, swoiste ich streszczenie i takie miało być jej pierwotne założenie. Powstała na prośbę Czytelników, szczególnie młodych, którzy prosili o książkę całościową i niedużą.

Miała to zatem być tylko swoista panorama. Książka jednak wymknęła się spod mojej kontroli. W trakcie jej pisania ujawniły się bowiem dwa problemy.
Po pierwsze okazało się, że pisząc te dwadzieścia trzy książki jednak pewne tematy i zagadnienia pominąłem. Znalazły się one więc w tej publikacji. I tak np. w żadnej z książek nie opisałem historii włoskiej masonerii i jej walki z Kościołem, dokonanej przez nią próby zniszczenia Stolicy Apostolskiej, zamordowania papieża i przekształcenia Kościoła katolickiego w luźną konfederację lokalnych kościołów, które miały iść każdy swoją drogę i ulec unicestwieniu poprzez pogłębiającą się protestantyzację.

Fragment Wstępu

W tym numerze m.in.: Chodakiewicz - Tradycja jagiellońska a polski Obóz Narodowy w XX wieku; Karbowiak - Generał Dragoliub "Draża" Michajlowic i serbscy czetnicy w okresie II wojny światowej; Pągowski - Raporty Rotmistrza Witolda Pileckiego; Tomaszewski - Koncepcje gospodarczo-agrarne Ruchu Narodowo-Radykalnego "Falanga"; Kościelna - Wbrew propagandzie sukcesu. Społeczeństwo Pomorza Zachodniego wobec indoktrynacji w latach 1970-1980.

Powracającym tematem jest transformacja współczesnej cywilizacji zachodniej i sposób, w jaki znaczenia stojące za ideami i koncepcjami, które stworzyły naszą cywilizację, zostały zmodyfikowane w celu stworzenia nowego społeczeństwa. Społeczeństwa, które tylko z nazwy związane jest z amerykańskimi tradycjami i przodkami. Zwraca uwagę, że historia, której się nas naucza oraz nowoczesna tzw.  „Prawica” oznaczają coś zgoła innego niż to, co znali nasi praojcowie. Gottfried wytrwale broni pierwotnego znaczenia i celowości konserwatyzmu, który sprzyja oddolnemu rozwojowi społeczeństw w przeciwieństwie do „postępu” narzuconego siłą przez rozrastającą się biurokrację.

W 1916 roku, gdy po raz pierwszy zostawał prezydentem Irlandii miał trzydzieści cztery lata. Gdy przekazywał urząd prezydenta swojemu następcy był rok 1973, a on sam miał lat dziewięćdziesiąt jeden i był niewidomy. Nie znajdziemy chyba w XX-wiecznej Europie drugiego polityka, któremu by było dane tak długo oddziaływać na losy swojej ojczyzny i którego rola w kształtowaniu życia politycznego ojczyzny nie kończy się wraz z jego odejściem. Warto, żeby polscy czytelnicy poznali tego wybitnego męża stanu, ojca współczesnej Irlandii, który do dziś budzi liczne kontrowersje nie tylko w swojej ojczyźnie…

Prezydent Irlandii, Eamon de Valera to jeden z bardziej zapomnianych polityków katolickich XX wieku. Książka Pawła Toboły-Pertkiewicza wypełnia tę lukę znakomicie.

Prof. dr hab. Grzegorz Kucharczyk

Niniejsze wydanie skrócone nie posiada całkiem tzw. aparatu naukowego; to pozostawione jest wydaniu obszerniejszemu, w którym utrzymaną będzie nadal metoda ta sama jak w tomie I. Kto ciekaw szczegółów, wywodów, dowodów, kto lubi zadawać pytanie: dlaczego? i żąda na nie odpowiedzi uzasadnionych, sięgnie do wydania głównego, a odczytanie niniejszego tomu zechce zapewne uważać za lekturę wstępną.

prof. Feliks Koneczny

O średniowiecznych krucjatach napisano wiele książek, w których aż roi się od jawnych i celowych kłamstw, mniej lub bardziej świadomych przeinaczeń oraz uprzedzeń, kompletnie nie oddających ducha idei krucjatowej. Wielotomowe publikacje specjalistów okazują się niewystarczająco pojemne, by obejmować rzeczywistość w sposób całościowy, przez co zostawiają miejsce ideologicznie zaangażowanym twórcom kultury na zapełnienia luk własnymi wyobrażeniami.

Książka, którą oddajemy do rąk czytelników, ma przyczynić się do odrzucenia usankcjonowanych polityczną poprawnością krucjatowych paradygmatów. Stanowi ona swoisty zbiór wątpliwości, z jakimi autor mierzył się niemalże od początku zainteresowania problematyką wypraw krzyżowych. Czy krucjaty rzeczywiście zaczęły się od wyprawy na Jerozolimę? Czy krzyżowcy faktycznie dokonali niesławnej rzezi? Czy Saladyn okazał miłosierdzie pokonanym łacinnikom?

O czym jest niniejsza książka skoro udział Polski w krucjatach był co najwyżej symboliczny. Faktycznie: rycerstwo Korony niewiele wniosło w obronę Półwyspu Iberyjskiego czy Królestwa Jerozolimskiego. Czy na tej podstawie można jednak stwierdzić, że Polacy byli niechętni wobec idei wypraw krzyżowych lub nawet przejawiali wobec niej swego rodzaju wrogość? Czy słowa księcia Leszka Białego, który w niezwykle cwany sposób miał „wykręcić się” od udziału w wyprawach krzyżowych, argumentując to tym, że w Ziemi Świętej nie ma przecież piwa „i żyć przeto tam nie można” były rzeczywistym powodem? A może były jeszcze inne, bardziej praktyczne powody?