Historia powszechna

Książka niniejsza przedstawia w miarę całościowy obraz dotykającej nas wprost lub pośrednio masońskiej aktywności w Polsce. To książka ujawniająca jej prawdziwą twarz i faktyczne plany, to wreszcie książka, która ukazuje te perspektywy i te poziomy, w oparciu o które możemy patrzeć w przyszłość bardziej optymistycznie.

Autor korzystając z bogatej bibliografii, prezentuje psychologiczną analizę zachowań rosyjskiego społeczeństwa na przestrzeni wieków. Począwszy od czasów caratu aż do czasów współczesnych, interpretuje twórczość znanych rosyjskich pisarzy: Puszkina, Tołstoja, czy Sołżenicyna oraz politykę panowania carów i współczesnych polityków. 

Prezentowana Czytelnikowi książka jest kroniką wyprawy. Głównym zadaniem niniejszej pozycji była chęć przekazania polskiemu czytelnikowi rzetelnej relacji na temat państwa włoskiego lat trzydziestych ubiegłego wieku.

Żywoty cezarów (De vita Caesarum) to zbiór biografii pierwszych dwunastu jedynowładców imperium rzymskiego, rządzących nim od połowy I wieku przed naszą erą do roku 96 naszej ery. Bohaterami dzieła Swetoniusza są kolejno: dyktator Juliusz Cezar oraz cesarze – Oktawian August, Tyberiusz, Kaligula, Klaudiusz, Neron, Galba, Oton, Witeliusz, Wespazjan, Tytus i Domicjan.

Ta edycja wzbogacona jest o ilustracje, indeks oraz tablice genealogiczne.

Chwała Greków (...) pokazuje bowiem, jak olbrzymi wkład w rozwój nauki i sztuki w dobie średniowiecza mieli Bizantyńczycy. I co ciekawe, tworzyli oni kulturę głównie w oparciu o wzorce greckie: klasyczne, hellenistyczne, poźnoantyczne, a największą ich zasługą jest bycie pewnego rodzaju medium – przekaźnikiem starożytności do czasów nowożytnych.

Odkryciem autora książki Chwała Greków jest to, że owo przekazywanie odbywało się już w średniowieczu, a nie dopiero po roku 1453, czyli po upadku Konstantynopola inicjującym niejako renesans. (…) Chwała Greków to z jednej strony chwała Starożytnych, twórców wielkiej literatury, historiografii, filozofii, a z drugiej – chwała ich potomków, Greków średniowiecznych, którzy tę kulturę zachowali, przekazali, zainspirowali nią i nauczyli jej łacinników.

Książka nie jest typową syntezą dziejów wieków średnich. Autor prowadzi czytelników przez tę tętniącą życiem i aktywnością na różnych polach epokę (jak słusznie określa ją na samym wstępie) przez pojęcia, wydarzenia, osoby, które z kolei ilustrują rozmaite, kluczowe aspekty egzystencji ludzi i całych społeczeństw w średniowieczu – świat ducha, zrodzonej dzięki niemu kultury (w różnych wymiarach), życie społeczne i gospodarcze. Te kostki mozaiki, które oferuje nam Gouguenheim, dają razem może niepełny, ale z pewnością też nieuproszczony obraz średniowiecza.

Tanya czy Tanija to wczesne dzieło filozofii chasydzkiej autorstwa rabina Szneura, założyciela chasydyzmu Chabad, opublikowane po raz pierwszy w 1796 roku. Choć jego oficjalny tytuł brzmi Likkutei Amarim, to księga powszechnie znana jest właśnie jako Tanya, co w języku aramejskim oznacza „nauczono”.

Tanya jest głównym dziełem filozofii Chabadu i podejścia Chabadu do mistycyzmu chasydzkiego, ponieważ definiuje jego ogólną interpretację i metodę. Późniejsza obszerna biblioteka szkoły Chabad, tworzona przez kolejnych przywódców, opiera się właśnie na podejściu Tanyi.

Jakie mamy dowody na to, że Wielką Piramidę wzniósł Cheops?
W jaki sposób ją zbudowano?
Czy było to możliwe przy zastosowaniu prostych kamiennych narzędzi?
Skąd pomysły, że za jej budową stali kosmici?
Kto pierwszy wdarł się do piramidy i co w niej znalazł?

Niniejsza publikacja zawiera pierwszy przekład Śmierci Króla Artura, trzynastowiecznej powieści arturiańskiej, z języka starofrancuskiego na język polski.

Św. bp Pelczar w zwarty i logiczny sposób przedstawia genezę rewolucji francuskiej prezentując ją - zgodnie z rzeczywistością - jako krwawy przewrót, godzący we wszelkie przejawy życia ludzkiego, począwszy od religii, obyczajowości, stosunków społecznych aż do urządzeń struktury władzy w państwie i w świecie.

Jesteśmy świadkami ustępowania polskiego społeczeństwa, rządu, sądów i urzędów wobec ciągłych ukraińskich oszczerstw oraz traktowania Rusinów pobłażliwie, nawet w obliczu popełnianych przez nich gwałtów a wszystko z obawy przed zarzutami o stronniczość, czy też posądzeniem o ich prześladowania. Sto lat temu nasi rodacy odzyskując niepodległość musieli się zmierzyć z żywiołem ukraińskim, który nie przestrzegając żadnych norm cywilizowanego świata, chciał uszczknąć część ziem powstającej z martwych Polski. Dzisiaj jesteśmy świadkami diabelskiego planu przejmowania naszej Ojczyzny i to nie za pomocą wojen ale pokojowo wykorzystuje się naiwność i spaczone miłosierdzie Polaków w stosunku do sąsiadów, którzy nie rozliczyli się z ukraińskiego ludobójstwa na polskim narodzie na Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej, którzy zaprzeczają zbrodniom ich przodków i którzy w 80-ciu procentach popierają zbrodniczy kult banderowski na którym zbudowana jest obecna Ukraina.

José Antonio Primo de Rivera (1903-1936) był najstarszym synem dyktatora Hiszpanii z lat 20-tych XX wieku generała Miguela Primo de Rivery. Był osobowością barwną, krwistą, wieloznaczną i intrygującą pod wieloma względami.