Dla dzieci i młodzieży

Mały lord, pierwsza powieść Frances Hodgson Burnett, autorki Tajemniczego ogrodu, na stałe wpisała się w kanon literatury dziecięcej. Jego wymowa pozostaje aktualna do dziś.

Dwanaście świetnie ilustrowanych, wzruszających opowieści na kanwie prawdziwych zdarzeń. Historie te przybliżają najmłodszym tajemnicę Eucharystii oraz tajemnicę niewyczerpanej miłości Jezusa do każdego z nas. Książka bardzo pomagająca w wychowaniu chrześcijańskim, np. w przygotowaniu dzieci do przyjęcia Pierwszej Komunii Świętej.

„Lwów – Legendy i opowieści Lwiego Grodu” to książka, dzięki której można przenieść się do dawnego Lwowa i w przystępny sposób poznać jego historie i ciekawostki.

Co ma zrobić dziadek, kiedy żadne z jego wnuków nie chce jeszcze spać? Opowiedzieć bajkę! I to nie byle jaką! W ten sposób dzieci poznają fascynujące historie o świecie przyrody, nauki i o emocjach.

Od opowieści o czarownicy z lasu po historię o zielonej musze i wilku – każda z bajek jest pełna ciepła, humoru i mądrości, a także zawiera naukowe ciekawostki.

Zielona mucha umiejętnie łączy zabawę z nauką, a ilustracje Camilli Pintonato dodają książce kolorów i magii, sprawiając, że każda strona ożywa.

Grupka nastolatków przenosi się w czasie, aby poznać słowiańskie mity i dowiedzieć się, jak wyglądało życie przed chrztem Polski. Dziwne? Wcale nie! W niedalekiej przyszłości nauka historii wygląda zupełnie inaczej Szczególnie gdy nauczycielem jest pan Cebula.

Cześć, jestem Ilcia. Mam dwanaście lat i boję się wszystkiego – much, ciemności, zamkniętych przestrzeni, ryb z zębami i wielu innych rzeczy. Chyba tylko jednego się nie obawiam – przekraczania bariery czasu…

Grupka nastolatków przenosi się do XVIII wieku, aby sprawdzić, jak Tadeusz Kościuszko chciał ratować Polskę przed trzecim rozbiorem. Żeby wypełnić misję, będą musieli dostarczyć tajną wiadomość, od której może zależeć los powstania i przyszłość kraju! Dziwne? Wcale nie! W niedalekiej przyszłości nauka historii wygląda zupełnie inaczej… Szczególnie gdy nauczycielem jest pan Cebula.

Wiadomo tylko, że był najstarszym synem Bolesława Chrobrego i ojciec nie jemu, ale młodszemu synowi, znanemu jako Mieszko II, przekazał władzę. Dlaczego? Tajemnicza sprawa. Jednak przy odrobinie cierpliwości można sporo wyczytać ze średniowiecznych kronik. Informacje dotyczą szczególnie czasów, gdy Bezprym był nastolatkiem. Jeśli to, co wyśledzili historycy, jest choć po części prawdą, to życie tego chłopaka było niezwykłe.

Cofnijmy się o tysiąc lat i towarzyszmy przez chwilę chłopcu, który mógł być królem, a został Bezprymem.

Siedmioro dzieci króla bawełny – Ludwika Geyera – dowiaduje się przypadkiem o złotym dukacie. Ponoć diabły zapłaciły nim w karczmie, a ta – spłonęła. Ludzie pozbyli się pechowego pieniążka, wrzucając go do rzeki Jasień. Dzieci postanawiają za wszelką cenę odnaleźć diabelski dukat i wyrzucić go tak daleko, jak się da – żeby nie ściągnął jakiegoś nieszczęścia na rodzinę Geyerów. Opowieść o początkach przemysłowej Łodzi, widziana oczami dzieci słynnego fabrykanta.

Grupka nastolatków przenosi się w czasie o prawie 1000 lat, żeby wyjaśnić, skąd się wziął przydomek króla Bolesława Krzywoustego. Odpowiedzi jest wiele, a szukając tej właściwej, uczniowie dowiedzą się również, co oznaczały postrzyżyny, kto nosił giezło, jak można było podsłuchiwać przez kamienne ściany czy kto mieszkał na podgrodziu. Dziwne? Wcale nie! W niedalekiej przyszłości nauka historii wygląda zupełnie inaczej… Szczególnie gdy nauczycielem jest pan Cebula.

Grupa nastolatków przenosi się do osiemnastowiecznej Polski. Mają sprawdzić, kto odpowiada za upadek Rzeczypospolitej. Źli sąsiedzi? Beznadziejny król? A może po prostu pech? Dziwne? Wcale nie! W niedalekiej przyszłości nauka historii wygląda zupełnie inaczej… Szczególnie gdy nauczycielem jest pan Cebula.

Bogato ilustrowana seria „Ale historia…” z humorem przekazuje fakty historyczne i ciekawostki. Z trzeciej części dowiecie się między innymi, dlaczego słodycze były kiedyś strasznie drogie, jak zbudować most w kilka godzin, co można kupić za królewskie korale i dlaczego Jagiełło jadał zawsze z tego samego drewnianego talerza.