Literatura piękna

W Golemie XIV Stanisław Lem zabiera czytelników w jedną ze swoich najbardziej niezwykłych i odważnych literackich przygód. Obdarzony świadomością superkomputer, nieskończenie przewyższający inteligencją człowieka, wygłasza przed naukowcami wykłady. Losy Golema obserwujemy od powstania aż do zagadkowego odejścia ze świata ludzi. Sztuczna inteligencja stworzona przez ludzką żądzę panowania nad wszystkim, co istnieje, zaskakuje jednak swoich konstruktorów.

W nowej książce poetyckiej Ciemne wzgórza Arkadii strofy Srokowskiego wiele mówią o bólu, cierpieniu i zdradzie, o lęku, miłości i zagładzie, o wygnaniu, obcości i samotności, a przede wszystkim o naturze zła i człowieczej rozpaczy. Odsłania się odwieczny mit zagubienia, poszukiwania i ocalania. Pesymistyczna wizja rzeczywistości splata się z wiarą w sens i odradzanie ludzkiej egzystencji.

Najnowsza powieść Stanisława Srokowskiego wprowadza nas w pogmatwany świat Legnicy, w której stacjonuje największy garnizon sowiecki w Polsce.

Pisząc „Tajemniczą podróż”, odbywa autor wędrówkę w głąb istoty ludzkiej, pokazując drogę przez nowoczesną cywilizację pełną fantazji, przewrotności i szyderstwa. Przenika do najbardziej subtelnych rejonów człowieczej egzystencji, odkrywając jej fascynujące i niezwykłe obrazy. Można przywołać przed oczy takie dzieła jak „Don Kichot” Miguela de Cervantesa, „Mistrz i Małgorzata” Michaiła Bułhakowa, utwory Witkacego i Brunona Schultza, by wskazać twórcze inspiracje dla artystycznej wyobraźni. 

Tłuste koty, czyli parlament zwierząt to błyskotliwa, a zarazem ostra jak brzytwa satyra na współczesne mechanizmy władzy i społeczne ideały. W duchu Orwella autor ukazuje absurdalność i tragikomiczne aspekty politycznych gier, gdzie spryt, manipulacja i chęć dominacji znaczą więcej niż prawda i dobro wspólne. Wśród dzików, lisów, szczurów i kuropatw aż roi się od znajomych twarzy, a ich polityczne przepychanki – choć przepełnione humorem – do złudzenia przypominają te z ludzkiego świata.

Jeśli nie umiemy się upomnieć o tych, którzy ginęli w okrutny sposób, tylko dlatego, że byli Polakami, nie zasługujemy na miano wspólnoty.

Najbardziej osobista książka Stanisława Srokowskiego, pisarza od lat upominającego się o sprawiedliwość i szacunek dla ofiar rzezi kresowej.

To antologia i chronologia zbrodni ukraińskiego ludobójstwa na Kresach, która pozwoli czytelnikowi uporządkować swoją wiedzę na ten ciągle zakłamywany temat.

Kontynuacja książki Zanim spłonęli żywcem. Ukraińska zbrodnia w Hucie Pieniackiej. Jak pisze autor, w drugim tomie znajdziemy opis jednego z najokrutniejszych aktów ukraińskiego ludobójstwa. O zbrodni opowiadają ci, którzy przeżyli tragiczną datę 28 lutego 1944.

W czasie zagłady została wymordowana niemal cała ludność Huty Pieniackiej. Uciekinierzy po latach napisali wspomnienia, złożyli swoim najbliższym relacje, przekazane po latach historykom, i instytucjom naukowym. Wielu z nich złożyło też odpowiednie zeznania przed prokuratorami IPN. W ten sposób powstała obszerna dokumentacja tragedii.

Stanisław Srokowski ceniony jest głównie za ekspresyjny styl, wstrząsające opowiadania i powieści kresowe. Motywy z jego książek i wyznań złożyły się na wybitny film Wojciecha Smarzowskiego, „Wołyń”. Obecnie pisarz wrócił do poezji. I to w zaskakujący sposób. Związany z awangardą literacką XX w., jawi się w tym zbiorze, jako wysublimowany erudyta tradycyjnych wierszy klasycznych.

Wesele w serii „Kolorowa Klasyka” to najpiękniejsze kolorowe wydanie tej powieści na rynku! Książka zawiera wspaniałe, barwne ilustracje, jej atutem jest duża, ułatwiająca szybkie czytanie czcionka. Edycja na szlachetnym papierze, bardzo trwała i estetyczna.

Autor przenosi nas do współczesnych mu czasów, do Warszawy początku XX wieku. Pokazuje przedsiębiorców, banki, kantory, towarzystwa kredytowe, zależności finansowe i społeczne układy, z których nieraz nie sposób się wydostać. Jedni, kierowani chciwością, wyrachowaniem i bezwzględnością, zastawiają pułapki. Inni – naiwni, nieostrożni albo postawieni wobec braku dobrego wyjścia – pozwalają się w nie uwikłać.

Szczególnie mocno wybrzmiewa problem lichwiarskiego podporządkowywania polskich przedsiębiorców żydowskim bankierom, spekulantom i pośrednikom finansowym. Obraz ten jest ostry, bezkompromisowy i niewątpliwie nosi znamię sporów społecznych swojej epoki. Nie znaczy to jednak, że można go zbyć jako historyczny anachronizm. Mechanizmy opisane przez Kondratowicza nie zniknęły wraz z dawną Warszawą. Zmieniły nazwy, skalę i narzędzia, ale zasada pozostała ta sama.

Profesor Wilczur jest wybitnym chirurgiem, cieszącym się międzynarodową sławą. Wykonuje zabiegi, których nie podjąłby się nikt inny. Kiedy opuszcza go ukochana żona, zrozpaczony profesor szuka zapomnienia w alkoholu. Podczas włóczęgi po mieście dochodzi do bójki, w wyniku której Wilczur traci pamięć. Nie mając pojęcia, kim jest, wędruje przez wsie, imając się różnych przypadkowych prac.