Jerzy Szczepkowski - Wchłonięty. Tobiasz Szpett i jego Ślepy Książę AUTOGRAF

Nowa książka Jerzego Szczepkowskiego! Po życzliwym przyjęciu Upadłego księcia oraz znakomitych recenzjach Katechizmu antykultury, autor oddaje w ręce czytelników kolejną opowieść. O czym? Przeczytaj opis!

Oddajemy w Państwa ręce magiczną opowieść osadzoną w klimacie surrealistyczno-bunuelowskim. Jej główny bohater, Tobiasz Szpett, to jedna z najosobliwszych postaci literackich. Ten zalękniony, cierpiący na syndrom lichości, dziedzic bajońskiej fortuny, chce przekuć swą małość w szlachetyną miłość do narcystycznej nimfomanki. W tym związku postanawia być dobrym ponad granice godności, prawdy i bólu. Z czasem w jego sennych rojeniach pojawia się mały Ślepy Książę, który w niczym nie przypomina szlachetnego książątka z opowieści Antoine’a de Saint-Exupérego. Ten mściwy mieszkaniec podświadomości Szpetta wystawia mu straszny rachunek za fałsz jaki popełniał przedkładając dobro nad upokarzającą go prawdę. Przed spełnieniem okrutnych, nakazów Księcia, Tobiasz Szpett ucieka w stworzony przez siebie najniezwyklejszy z labiryntów, by zaistnieć w zmienionej, wersji mitu minotauryjskiego.

Autor, z wykształcenia dr architekt, z zamiłowania historyk filozofii, podobnie jak w dwóch wcześniejszych książkach – Upadłym Księciu i Katechizmie antykultury – przesyca prezentowaną opowieść elementami psychologii, symboli i metafizyki. 

Recenzja WCHŁONIĘTEGO na BookTube Jana Franczaka.

Materiał od 52 minuty nagrania.

Jestem odrażający – wiem to z całą pewnością, mimo, że od siedmiu lat nie widziałem swego odbicia. W świecie, który stworzyłem, nie ma luster, chociaż to właśnie lustra odgradzają mnie od waszego świata. Tkwią osadzone w zamkowych ścianach – są nader kunsztowne, a przy tem jakże masywne, odlane

w Karlsbadzie z trzycalowego kryształu, którego nie przebije kula z rewolweru, ani wrzask histerycznej baby. Luster jest szesnaście. Ich srebrzysta powłoka odbija świat waszej strony, zaś ja jestem po mojej stronie, mnie lustra nie dotyczą – poniekąd rzecz jasna – gdyż to właśnie brak mego odbicia rysuje na nich dramat waszego świata. W holu wejściowym osadziłem dwa lustra równo na wprost siebie. Tworzą one tunel odbić bez końca. Lecz gdy chcesz go zobaczyć musisz zawsze ujrzeć się w środku tunelu. Ale nie ja – gdy spoglądam z mojej czarnej kryjówki widzę tunel pusty, bez mego odbicia, bo wyszedłem z waszego dramatu poza ciągi przeznaczeń. Mówiąc ściślej uciekłem przed wielkim tasakiem. Jestem w doczesności elementem dodanym, muszę stać bezgłośnie, niepojmowalnie wręcz z boku, aby nie popsuć niczego w księgach waszych losów.

Prócz milczących obrazów, z tym tak zwanym zewnętrznym światem łączy mnie jeszcze dziwaczny blask, prześwitujący co rano z głębin podziemnego jeziora, w którym łowię atlantyckie ryby, no i ów plugawy otwór w kuchennej ścianie, przez który wymykam się z rzadka by ukraść parę butelek piwa. Przysięgam – nic ponadto. Do zrywania kapsli używam wytartej dwucentówki, którą od zawsze noszę w kieszeni kamizelki – jest moim jedynym pieniądzem i musi mi starczyć do końca życia. Dużo banknotów utopiłem w podziemnym jeziorze – były całkiem nowe – pod palcami czuło się ich dziewiczą śliskość, jak świeżo odpakowanych kart. Nie chłonęły wody i długo unosiły się na stojącej tafli. Niektóre z nich przypływ wyrzucał na skały, inne – po latach – wypływały kostropate, napęczniałe solą – te były jak zwłoki po miesiącach gnicia. Przy porannym blasku darłem je równo i na powrót ciskałem do wody.

Z czasem zacząłem topić pieniądze w paczkach, po sto tysięcy, przewiązanych gumką albo dwiema gumkami. Na dnie jeziora zebrał się pokaźny kapitał dla nimf podwodnych i topielców. Na głębokości kilkunastu metrów jezioro łączy się skalnym tunelem z wodami Atlantyku. Być może jakaś paczka prześliźnie się na Ocean, a wtedy – co przecież jest możliwe – wyłowi ją któryś z rybaków, weźmie do ręki i powie „cholera”, łypnie na kolegów spode łba i szybko schowa za połę. Jeśli nie będzie pijakiem postawi dom, zaś córce kupi naszyjnik gruby jak obroża. Potem wyda ją za mąż, a gdy rozjadą się weselnicy zamknie pieniądze w skrzyni, a klucz ukryje w cukrze. Rodzina dalej żreć będzie kluski i gasić lampy tuż po zmroku. Jeśli zaś będzie pijakiem pogna z pieniędzmi do knajpy gdzie schla się na umór triumfalnie, u progu nowego życia. Wcześniej odzyska wiarę straconą w którejś z delirek, a wtedy dadzą mu w łeb i pieniądze zabiorą.

Ale po co mówić o pieniądzach: nie mam ich i tyle – oczywiście prócz dwucentówki. Czasem, kiedy podważam nią kapsel, moneta ześlizguje się po szkle i krawędź zębatego kapsla rani mój wskazujący palec – zawsze w tym samym miejscu i zawsze kiedy się spieszę. Jeśli więc otwieracie piwo maleńką cienką monetą – pamiętajcie – nie róbcie tego raptownie bo jak nic skaleczycie się w palec.

Początkowy fragment Rozdziału 1.