O. Reginald Garrigou-Lagrange - Opatrzność a ufność w Bogu

Cel książki: 

„Pierwszym zaiste przedmiotem kontemplacji jest sam Bóg oraz nieskończone Jego doskonałości, zwłaszcza Jego dobroć, mądrość i opatrzność. Kontemplacja ta winna kierować naszą czynnością, naszym zdążaniem ku wieczności. Z tego też punktu widzenia ujmiemy tu zagadnienia: istnienia Boga i Opatrzności, doskonałości Bożych, samej Opatrzności oraz ufnego zdania się na Opatrzność.”

O Absolucie, którego potrzebuje człowiek:

„Dusze zamierają w nieustannej niestałości tego, co względne, trzeba im Absolutu; znajdą go one jedynie w Ewangelii żywej, przez Jezusa Chrystusa Kościołowi zleconej, przezeń przechowywanej, nauczanej i objaśnianej, oraz prawdziwie w życie wcielanej przez dzieci jego najlepsze.”

O codziennym życiu z Bogiem:

„W ciągu dnia powracajmy do styczności z Tym, który jest Sprawcą życia, który się nie zadowolił wprawieniem nas w ruch w przeszłości, czy poruszeniem o świcie, lecz który ustawicznie nas podtrzymuje i wprawia w akt naszą wolę, nawet naszą wolę najbardziej wolną, w tym wszystkim, co ma ona rzeczywistego i dobrego, za wyjątkiem zła tylko.”

Książka, którą - drogi Czytelniku - trzymasz w ręku, jest jedną z bezsprzecznie najważniejszych, jakie będziesz miał kiedykolwiek w życiu przeczytać. 

x. Piotr Świerczek, FSSPX

ROZDZIAŁ TRZECI.

UKRYTE DROGI OPATRZNOŚCI I KSIĘGA JOBA.

Kiedy mówimy o Opatrzności w Starym Testamencie, musimy się zatrzymać na księdze Joba. Podamy tu jej myśli przewodnie, podkreślając znaczenie i doniosłość jej wniosku końcowego.

Księga Joba rozpatruje tajemnicę cierpienia, czyli rozdziału szczęścia i nieszczęścia w tym życiu. Dlaczego nawet sprawiedliwego tyle nieszczęść w tym życiu spotyka? Z jakiego powodu tak postanowiła Opatrzność? Ogólną odpowiedź, jaką nam daje księga Joba, dokładniej jeszcze ujmują, jak to zobaczymy, inne liczne ustępy Pisma św. wskazujące na wyższe dobro, jako na cel cierpień sług Bożych. Przyjmuje się prawie powszechnie, za wszystkimi Ojcami Kościoła, że Job naprawdę istniał. Job i przyjaciele jego niewątpliwie wypowiedzieli treść tych przemówień, które natchniony pisarz wkłada w ich usta; ten zaś pisarz nadał księdze formę pouczającego poematu, którego bogactwo literackie jest nadzwyczajne. Pytanie jest takie: Jaki jest powód cierpień w tym życiu? – Najpierw zobaczmy, na czym polega to zagadnienie, a następnie, jaką nań znajdujemy odpowiedź.

Teksty owe będą bardzo cenne dla tych dusz, dla których zagadnienie „czystej miłości” nie należy do dziedziny teorii, lecz które się nim przejmują z całego swojego jestestwa. Bóg wyżej ceni ich wysiłki wewnętrzne, niż ich słowa lub czyny, a słowa ich dlatego czasem tyle dobrego czynią, że są, jak słowa Joba, owocem ich cierpień.

Posługiwać się tu będziemy Komentarzem św. Tomasza do księgi Joba, który niejako zapowiada już najbardziej wzniosłe strony Ciemnej Nocy św. Jana od Krzyża, omawiające bierne oczyszczenia nocy umysłu.

Czy nieszczęścia, które spotykają człowieka w tym życiu, są zawsze skutkiem jego grzechów?

Czy i dlaczego niewinnych dotyka cierpienie?

Oto pytanie, jakie zadaje sobie Job, cierpiąc na ciele okropną chorobę. Na wstępie księgi powiedziano o nim (1, 1), że był „szczery i prosty, i bojący się Boga, i odstępujący od złego”, że miał wielkie bogactwa i że często kroć synom przypominał ich obowiązki względem Pana, za każdego z nich całopalne ofiary składając.

Potwierdza to sam Pan zastępów: „nie masz mu podobnego na ziemi człowieka szczerego i prostego, a bojącego się Boga i odstępującego od złego”. 1, 8. Na co odrzecze Szatan: „Czy się Job darmo Boga boi? Czyżeś go ty nie odsłonił, i dom jego, i wszystkę majętność wokoło?... dobytek jego rozrósł się na ziemi. Ale ściągnij trochę rękę twoją, a tknij się wszystkiego, co ma, jeślić w oczy błogosławić nie będzie?” 1, 11.

Rzecze wtedy Pan do Szatana: „Oto wszystko, co ma, jest w ręce twojej, jedno na niego nie ściągaj ręki twej”. I odszedł Szatan od oblicza Pańskiego. Słowa te przywodzą na myśl powiedzenie Chrystusa, wyrzeczone przed Męką Jego do Piotra: „Szymonie, Szymonie! oto Szatan pożądał Was, aby Was przesiał jako pszenicę, ut posset cribrare sicut triticum; alem Ja prosił za tobą, aby nie zachwiała się wiara twoja”. Łuk. 22, 31.

Fragment książki