Marcin Rola - Garbate nosy. Kulisy judaizacji (wydanie rozszerzone)

Komplet dwóch tomów książki Bękarci Judaizmu. Dzieje rewolucji gnostyckiej to pasjonująca opowieść o dwóch tysiącach lat napięcia między światem wiary objawionej a światem tajemnych iluminacji. To dzieje duchowego buntu, który raz po raz i coraz silniej powracał na Zachód pod nowymi maskami, próbując zastąpić chrześcijaństwo alternatywną wizją zbawienia – już nie poprzez łaskę Boga, lecz przez wiedzę, inicjację i projekt przebóstwionego człowieka. Coraz silniejsze wypieranie religii chrześcijańskiej oraz kultury łacińskiej i zastąpienie ich gnozą, dla którego wielką inspiracją był ewoluujący ku ezoteryzmowi judaizm i dążenia rozłamowe Żydów.

W 2025 roku zorganizowana została w Warszawie konferencja naukowa pt. „Pierwsza powojenna Konferencja Żydoznawcza”. Samo podjęcie tego tematu uruchomiło lawinę reakcji medialnych, urzędniczych i prokuratorskich. Rozpoczęło się wylewanie pomyj na organizatorów oraz właścicieli sali, pojawiły się nieprzyjemności ze strony urzędników, a także pytania kierowane przez prokuraturę, w tym żądania przesłania listy uczestników (widowni) konferencji.

Co ich tak rozsierdziło? Otóż fakt, że tematyką żydowską zajęły się osoby „nieuprawnione” przez swoisty sanhedryn, a co gorsza – uczyniły to na wysokim poziomie merytorycznym. W żadnym z artykułów medialnych nie podważono bowiem treści ani wiedzy przekazywanej podczas konferencji; ograniczono się wyłącznie do inwektyw.

Niniejsza książka dokumentuje tę konferencję, która odbyła się 7 czerwca 2025 roku w Warszawie. Wydarzenie to – miejmy nadzieję – wybitnie przyczyniło się i będzie się nadal przyczyniać, za pośrednictwem niniejszej publikacji, do pogłębiania wciąż bardzo ubogiej wiedzy o kwestii żydowskiej w społeczeństwie polskim.

„Program asymilacji żydów zjawił się u nas dopiero w XIX stuleciu, sama asymilacja wszakże na pewną, niewielką skalę zaczęła się o wiele wcześniej, za czasów Rzeczypospolitej. Odbywała się ona wówczas na drodze odpadania jednostek żydowskich od mozaizmu i wsiąkania ich w katolickie społeczeństwo polskie, w jego warstwę szlachecką i mieszczańską. Chwilowo, w drugiej połowie XVIII stulecia, proces ten wzrósł nagle na skutek ruchu frankistów. Był to wszakże tylko cząstkowy prozelityzm, który w niczym nie zmienił fizjognomii ogółu ludności żydowskiej w naszym kraju. Po rozbiorach żydzi w dalszym ciągu stanowią zamknięte środowisko, odgrodzone przez swą wyłączność religijną od społeczeństwa polskiego, jakkolwiek związane z nim ściśle węzłami ekonomicznymi. Ta ekonomiczna łączność sprawia, że światlejsze żywioły wśród żydów rozumieją potrzebę zaznaczania swej solidarności z dążeniami politycznymi społeczeństwa, a nawet zdarza się, że biorą udział w jego narodowych walkach”.

Fragment książki.

Całkowitym "przypadkiem" żydzi znajdowali się często tam, gdzie kwitły zjawiska lub ruchy destrukcyjne dla moralności, cywilizacji czy jedności państwa. Znajdujemy ich więc, od najdawniejszych dziejów, w roli handlarzy ludźmi, wśród ogołacających społeczeństwa lichwiarzy, wśród zdrajców i szpiegów w licznych państwach (nie tylko chrześcijańskich), wśród wpływowych teoretyków komunizmu i w awangardzie tej antyludzkiej ideologii.

Również, zupełnie "przypadkiem", trafili oni do lóż masońskich...