LTW

„Cuda Polski” to oparta na wzorach francuskich seria Wydawnictwa Polskiego Rudolfa Wegnera wydawana w latach 1928–1939. Każdy z czternastu tomów opowiada o innym zakątku Polski, o jego historii, geografii, kulturze, przedstawia pełny obraz niezwykłych miejsc widzianych oczyma znawców tych terenów.

„Książka Aleksandra Stępniaka jest pierwszą, moim zdaniem, próbą zmierzenia się przez polskiego badacza z jednym z najbardziej fundamentalnych problemów dotyczących dwudziestowiecznych dziejów Hiszpanii. Po straszliwej wojnie domowej reżim frankistowski musiał odbudować więzi społeczne, aby państwo mogło nadal funkcjonować. Próba pojednania hiszpańsko-hiszpańskiego była wyzwaniem niezwykle trudnym. Praca pana Stępniaka opisuje, jak zwycięski generał starał się mu sprostać. Pamiątką po tych wysiłkach jest najczęściej odwiedzany i zarazem najbardziej kłopotliwy dla polityków zabytek Hiszpanii – Valle de los Caídos – Dolina Poległych”.
                                                                                                                    dr hab. Paweł Skibiński

Lech Kowalski opisuje działania komunistycznych służb specjalnych przeciwko założycielowi ruchu oazowego w latach 1982-1987, zakończonymi najprawdopodobniej jego fizyczną likwidacją.

Wojna polsko-sowiecka ciągle jeszcze stanowi inspirację do nowych opracowań historycznych. Książka poświęcona jest próbie zrozumienia choroby od stulecia toczącej organizm rosyjskich służb specjalnych, co wymaga cofnięcia się do początków władzy bolszewickiej i pierwszej klęski wywiadu wojskowego w wojnie polsko-bolszewickiej 1919–1920. 

„Polska fantastyczna” to zbiór najważniejszych tekstów Trzebińskiego. W tomie znalazł się groteskowy dramat Aby podnieść różę…, obszerny wybór jego wierszy oraz całość publicystyki kulturalnej i literackiej.

Listy niewysłane to zbiór listów pisanych na zesłaniu przez dwudziestoletnią Annę Branicką do przebywającego w niemieckiej niewoli narzeczonego, Janusza Radomyskiego. Teksty te ukazują nie tylko dramat niespełnionej miłości, ale także warunki życia ludzi internowanych w ZSRR. Wśród listów znajdują się również wspomnienia m.in. świąt, polowań i dożynek w Wilanowie i Rosi oraz fragmenty dotyczące września 1939 i Powstania Warszawskiego.

"Wiedza, nagromadzona w jej opracowaniu, ma moc rażącą, dla wielu czytelników przypomnienie kompromitujących faktów z dziejów komunizmu w Polsce może być szokiem, szczególnie na tle bardzo łagodnego traktowania partii postkomunistycznej w III RP. "

I wojna światowa zdemolowała świat majątków ziemskich na Kresach, ale dała Polakom wolność narodową po 123 latach zaboru rosyjskiego. Toteż, gdy po rewolucji 1917 r. od wschodu nadciągnęła kolejna zagłada w postaci już nie carskiej Rosji, a komunistycznej Armii Czerwonej, Polacy ruszyli w obronie świeżo odzyskanej ziemi i domów.

W Nowomalinie czekały spartańskie warunki życia i prymityw. Nie było prądu, wodociągu, kanalizacji, telefonu, centralnego ogrzewania, samochodu ani pieniędzy, bo wszystkie pakowano w uruchomienie gospodarstwa. Przez granicę przedzierały się bandy dywersantów, miejscowa ludność, głównie ukraińska, była całkowicie zdezorientowana. Rewolwer za pazuchą w dzień i pod poduszką w nocy stanowił niezbędne wyposażenie osobiste.

(fragment książki)

„Jeden z moich przyjaciół, który wiedział dość dużo o tym, co mnie spotykało, powiedział kiedyś, że gdybym podzieliła swój życiorys na dziesięć kobiet, każda z nich byłaby przekonana, iż jej życie jest bogate w wydarzenia” – pisze Autorka we wstępie do swych wspomnień zatytułowanych Dary losu.

Książka prof. Anny Pawełczyńskiej jest próbą diagnozy oraz przestrogą przed obecną w dzisiejszym świecie przemocą. Autorka zachęca czytelnika do refleksji nad przyczynami i formami przemocy, której ofiarą padają całe narody, a której ofiarą padają całe narody, a której inspiratorzy pozostają całkowicie bezkarni. Dzieje się tak dlatego, że - w przeciwieństwie do swych poprzedników - są oni zbiorowi i nie posiadają twarzy. Ich bezkarność bierze się między innymi z tego, że korzystają z ochrony potężnych grup interesu. Książka jest kontynuacją rozważań zawartych w rozprawie Wartości a przemoc.

Biały Kapitan to napisana w dwudziestoleciu międzywojennym powieść, której akcja rozgrywa się w dużej mierze na pokładzie szonera „Witeź”. Norweski kapitan przyjmuje na statek nowego marynarza, przypadkowo poznanego w porcie. Nie zna jednak jego prawdziwego nazwiska ani więziennej przeszłości. Szybko okazuje się, że sam „Witeź” również ma swoje tajemnice, a zgranej na pozór załodze nie zawsze należy ufać.

Cadyk to charyzmatyczny przywódca religijny chasydów. Dla współwyznawców stanowił on wzór sprawiedliwości, pokory i pobożności, był uważany za cudotwórcę i otaczany czcią. Taką wybitną jednostkę uczynił Ossendowski bohaterem swej powieści Cadyk ben Beroki.