Te Deum

Autor przedstawia, jak „zreformowanie” katolickiej Mszy Świętej od 1969 r. przynosi gorzkie owoce w postaci utraty wiary i odejścia od praktyk religijnych w krajach Europy Zachodniej. Cytując kardynałów i biskupów, a także liberalnych „ekspertów” i protestanckich obserwatorów podczas II Soboru Watykańskiego, autor analizuje dwuznaczności wbudowane przez rewolucjonistów w dokumenty soborowe, które stały się prawdziwymi bombami z opóźnionym zapłonem.

Już za życia nazywano go „Ojcem prawowierności”, po śmierci – „Kolumną Kościoła” (określenie św. Grzegorza z Nazjanzu). Historyk Cornelius Clifford napisał w Encyklopedii katolickiej, 
że św. Atanazy był „największym głosicielem myśli katolickiej dotyczącej wcielenia Chrystusa, jakiego kiedykolwiek miał Kościół”, a kard. Newman nazwał go „główną – po apostołach – postacią, przez którą święte prawdy chrześcijaństwa zostały przekazane światu”.

"Ażeby dusza mogła żyć życiem Chrystusa, musi przed jej wzrokiem stanąć ten Chrystus w swoich tajemnicach, w swoich stanach chwalebnych czy bolesnych, swoich cnotach i uczynkach. Każda dusza ma się wpatrywać w konkretne życie Jezusa, albowiem On jest dla wzorem dla wszystkich."

Kapłaństwo jest wzniosłym uprawnieniem, udzielonym przez Ojca kapłanowi na podobieństwo władzy danej swemu Synowi. Jest największym możliwym dla człoweka upodobnieniem do Słowa Wcielonego. Tu na ziemi nic nie przewyższa doskonałości kapłaństwa.

Słowo Przedwieczne stało się ciałem, dlatego byśmy "życie mieli, a mieli obficie". Cała działalność Jezusa Chrystusa, Jego cierpienia i śmierć miały ten cel jedynie, by nam to życie wysłużyć. Po to również wyposażył Chrystus Kościół swoją mądrością i łaską, by każdy z synów ludzkich mógł zaczerpnąć z przebogatych zdrojów tego życia.

Mnich benedyktyński i opat Maredsous (Belgia), o. Kolumban Marmion (1858–1923) dzieli się swoimi refleksjami na temat życia monastycznego. Nie ogranicza się jednak do życia w klasztorach, lecz doskonale pokazuje, że wiele cnót praktykowanych przez mnichów i mniszki to przede wszystkim cnoty chrześcijańskie, które mogą praktykować również osoby świeckie. Poszukiwanie Boga poprzez życie i osobę Chrystusa jest punktem centralnym tej książki.

Dzieło pozwala zgłębić wielkie ideały monastyczne, wobec których żaden chrześcijanin nie może pozostać obojętny: wyrzeczenie, ubóstwo, pokora, posłuszeństwo, modlitwa, zaparcie się siebie i dążenie do pokoju. Reguła świętego Benedykta jest obecna w tle, a Dom Marmion z lubością nieustannie do niej nawiązuje.

Biografia mamy arcybiskupa Lefebvre'a, kobiety poświęcającej swoje życie Bogu, modlitwie i rodzinie, wzorowej katoliczki.

"Święte dziewictwo i doskonała czystość, poświęcone służbie Bożej, zaliczają się bez wątpienia do najcenniejszych skarbów, które Założyciel Kościoła pozostawił jako dziedzictwo dla utworzonej przez siebie społeczności."

Życie naukowe postępuje wciąż naprzód i coraz to nowa problematyka zjawia się w jego polu widzenia. Zmieniły się czasy, niosąc za sobą zmianę kierunków, haseł czy tendencji. Za pontyfikatu Piusa XII biblistyka katolicka nie potrzebowała, jak obecnie, bronić „okopów Trójcy Świętej”; mogła natomiast z całym spokojem, w sposób bardziej pozytywny niż polemiczny, oddawać się zgłębianiu Słowa Bożego zawartego w Piśmie świętym.

Sądzimy, że skoro dziś w duszach większości ludzi miłość względem Boga albo stopniowo wygasa, albo nierzadko już całkowicie została stłumiona, te właśnie pisma Doktora Miodopłynnego należy z najwyższą uwagą rozpamiętywać. Z zawartych w nich bowiem myśli może w życie jednostek i społeczeństw wstąpić nowa, z nieba płynąca siła, która pokieruje obyczajami i przetworzy je zgodnie z chrześcijańskimi nakazami.

Książka jest zapisem losów autorki, która w aresztach, więzieniach i obozach pracy Chińskiej Republiki Ludowej spędziła łącznie 28 lat. Wspomnienia Rose Hu można traktować jako głos całego pokolenia chińskich katolików, którzy konsekwentnie odpowiedzieli na papieskie wezwanie Piusa XII do wypełniania obowiązków religii chrześcijańskiej ze stanowczą wiernością, wymagającą w niektórych wypadkach heroicznej siły. Jest to opowieść o konfrontacji wiary z nieludzkim systemem.

Więc wszystko jest – jak w Fatimie, jak w Rycerstwie Niepokalanej: ohydny starodawny wąż, końcowa bitwa, gdzie po pozornej całkowitej klęsce cywilizacji i Kościoła na końcu Moje Niepokalane Serce zatriumfuje. Wszystko po to, aby doprowadzić do końca świata starego i do chwalebnego oraz radosnego początku świata nowego, świata już bez końca.
I teraz ten spektakl jest polem bitwy! Aby zdobyć wieniec chwały, musimy walczyć do końca! A jeśli chcemy zwyciężyć, musimy dobrze poznać taktykę wroga, i móc go pokonać doskonałą strategią, której Tomasz m.in. uczył się u wielkiego Maksymiliana Kolbego.
Aktualność tych tekstów rzuca się w oczy. Dostaliśmy tak dużo z Nieba, ale wciąż o tym zapominamy, i dlatego jesteśmy często bezradni i zniechęceni. Książka ta jest oryginalnym, głębokim przypomnieniem tych wyjątkowych podarunków Nieba.

ks. Karol Stehlin
(fragment wstępu)