O. Kolumban Marmion - Chrystus wzorem kapłana

Słowo Przedwieczne stało się ciałem, dlatego byśmy "życie mieli, a mieli obficie". Cała działalność Jezusa Chrystusa, Jego cierpienia i śmierć miały ten cel jedynie, by nam to życie wysłużyć. Po to również wyposażył Chrystus Kościół swoją mądrością i łaską, by każdy z synów ludzkich mógł zaczerpnąć z przebogatych zdrojów tego życia.

Dzięki tej książce czytelnik lepiej pozna i bardziej pokocha kapłaństwo, które odgrywa tak wielką rolę w życiu Kościoła, w życiu wszystkich wiernych.

Bycie drugim Chrystusem zobowiązuje do tego, by stać się najmniejszym ze sług, bycie drugim Chrystusem zobowiązuje do czystego i nieograniczonego poszanowania wszystkich, bycie drugim Chrystusem zobowiązuje mnie do wejścia na Krzyż. Święcenia nie sadzają nas na tronie, ale zawieszają na Krzyżu. […] Mistyczne i duchowe utożsamienie kapłana z Chrystusem nie prowadzi do żadnych nadużyć, jeśli jest przeżywane w prawdzie. Nie bójmy się przywracać głębokiego sensu tym jakże wymagającym słowom.

Człowiek Boży to książka, w której bp Athanasius Schneider prowadzi głęboką refleksję nad istotą kapłaństwa przeżywającego dzisiaj bezprecedensowy kryzys. Można go przezwyciężyć tylko poprzez odnowienie w księżach miłości do Kościoła, do wiary katolickiej, do Maryi i sakramentów świętych.

To nie tylko przewodnik dla duchowieństwa, ale też inspiracja dla wszystkich wiernych pragnących lepiej zrozumieć duchową misję kapłanów. Przywołując słowa świętych i błogosławionych, bp Schneider ukazuje, że kapłan musi być przede wszystkim człowiekiem Bożym, oddanym modlitwie i posłudze dla zbawienia dusz.

W swoich rozważaniach autor proponuje klasyczną drogę ascezy w odniesieniu do życia kapłańskiego. Dziś jest to już niestety droga prawie zapomniana, mówi się o niej niewiele albo zupełnie pomija ją milczeniem. Czy kapłan może żyć bez osobistej, ciągłej i solidnej ascezy? Według kardynała Sarah, tak jak według wszystkich ludzi głęboko uduchowionych z minionych epok, jest to niemożliwe. Posługa kapłańska wywiera zbawienny i głęboki wpływ na życie osobiste i apostolat tylko wówczas, gdy pełni ją ktoś, kto ze swym stanem życia, przeżywanym w łasce i odpowiedzialności, łączy stosowną ascezę. (…)

Doroczne rekolekcje są czasem ogromnej łaski pozwalającej przywrócić jedyną i jedynie słuszną perspektywę życia: perspektywę wieczności. Jest to perspektywa, która musi nas oświecać i prowadzić we wszystkim co mówimy i co czynimy...

Niechaj ta książka stanie się wsparciem i pomocą dla wszystkich ministrów Chrystusa – kapłanów i zakonników – w ich drodze do świętości oraz w trosce o owce, które im powierzono („Paś owce moje”; por. J 21, 17). Niech przyczyni się także do większej chwały Trójcy Przenajświętszej i Niepokalanej. Jesteśmy przekonani, że będzie ona także wartościowa dla osób świeckich. Zapraszamy do lektury. Ad maiorem Dei gloriam.

Od wydawcy (fragment)

Mnich benedyktyński i opat Maredsous (Belgia), o. Kolumban Marmion (1858–1923) dzieli się swoimi refleksjami na temat życia monastycznego. Nie ogranicza się jednak do życia w klasztorach, lecz doskonale pokazuje, że wiele cnót praktykowanych przez mnichów i mniszki to przede wszystkim cnoty chrześcijańskie, które mogą praktykować również osoby świeckie. Poszukiwanie Boga poprzez życie i osobę Chrystusa jest punktem centralnym tej książki.

Dzieło pozwala zgłębić wielkie ideały monastyczne, wobec których żaden chrześcijanin nie może pozostać obojętny: wyrzeczenie, ubóstwo, pokora, posłuszeństwo, modlitwa, zaparcie się siebie i dążenie do pokoju. Reguła świętego Benedykta jest obecna w tle, a Dom Marmion z lubością nieustannie do niej nawiązuje.