Abp Marcel Lefebvre - Kapłańska świętość

Książka jest prawdziwą duchową podróżą poprzez niezwykłą rzeczywistość katolickiej Mszy Świętej wszech czasów – po Vaticanum II powszechnie w Kościele odrzuconej i skazanej na zapomnienie.

Aby móc lepiej rozważać to wielkie misterium, zebraliśmy w tym tomie liczne fragmenty jego mów oraz pism, które po połączeniu i pogrupowaniu, tworzą bardzo bogaty komentarz do liturgii Mszy św., jej istoty, struktury, poszczególnych tekstów liturgicznych, gestów kapłana czy też przedmiotów kultu. Ich lektura pozwoliła na nowo odkryć ów skarbiec którym jest święta ofiara Mszy, skarbiec dla wielu ukryty.

Kościół można porównać do domu postawionego na skale, w którym duchowni mają szczególną, służebną rolę. Jej spełnianie staje się jednak coraz trudniejsze. W ostatnich latach Kościół przechodzi przez wyjątkowe kryzysy. Dlatego potrzeba dużej odwagi, by odpowiedzieć „tak” na Boże wołanie.

Człowiek Boży to książka, w której bp Athanasius Schneider prowadzi głęboką refleksję nad istotą kapłaństwa przeżywającego dzisiaj bezprecedensowy kryzys. Można go przezwyciężyć tylko poprzez odnowienie w księżach miłości do Kościoła, do wiary katolickiej, do Maryi i sakramentów świętych.

To nie tylko przewodnik dla duchowieństwa, ale też inspiracja dla wszystkich wiernych pragnących lepiej zrozumieć duchową misję kapłanów. Przywołując słowa świętych i błogosławionych, bp Schneider ukazuje, że kapłan musi być przede wszystkim człowiekiem Bożym, oddanym modlitwie i posłudze dla zbawienia dusz.

"Kapłan jest tajemnicą; jest tajemnicą, ponieważ jak amfibia, żyje w dwóch światach. Kapłan jest w najlepszej formie, gdy wiedzie "podwójne życie" - jednocześnie ludzkie i Boże. Z powodu tego dualizmu funkcjonuje najlepiej w chwilach kryzysu, albowiem jego wiara ma źródło w dramacie, gdy Dobro mogło się oprzeć jedynie na Krzyżu".

ze Wstępu Autora

W swoich rozważaniach autor proponuje klasyczną drogę ascezy w odniesieniu do życia kapłańskiego. Dziś jest to już niestety droga prawie zapomniana, mówi się o niej niewiele albo zupełnie pomija ją milczeniem. Czy kapłan może żyć bez osobistej, ciągłej i solidnej ascezy? Według kardynała Sarah, tak jak według wszystkich ludzi głęboko uduchowionych z minionych epok, jest to niemożliwe. Posługa kapłańska wywiera zbawienny i głęboki wpływ na życie osobiste i apostolat tylko wówczas, gdy pełni ją ktoś, kto ze swym stanem życia, przeżywanym w łasce i odpowiedzialności, łączy stosowną ascezę. (…)

Doroczne rekolekcje są czasem ogromnej łaski pozwalającej przywrócić jedyną i jedynie słuszną perspektywę życia: perspektywę wieczności. Jest to perspektywa, która musi nas oświecać i prowadzić we wszystkim co mówimy i co czynimy...

Rozległe doświadczenie arcybiskupa czyni jego analizę autorytatywną. Jego tekst posiada również cechę, która może być – zwłaszcza dla osób, które tylko słyszały o arcybiskupie – nieoczekiwana: jest wybitnie umiarkowany. Jeżeli autor jest „buntownikiem” (jak się nam nie przestaje mówić!), to nadzwyczaj spokojnym i uprzejmym.

Arcybiskup Sheen zagłębia się w to, co według niego jest istotą kapłaństwa, w dodatku cechą nieczęsto komentowaną: bycie, podobnie jak Chrystus, „świętą żertwą”. Autor podkreśla, że – aby być jak Chrystus – kapłan musi Go naśladować w Jego przykładzie ofiary, ofiarując siebie jako żertwę, by nieustannie uobecniać Jego Wcielenie w świecie.