bp Athanasius Schneider - Człowiek Boży. Refleksje nad podstawami życia kapłańskiego

Potrzebujemy radykalnej odnowy, powrotu do korzeni, dbałości o to, co święte.

Dlaczego Kościół katolicki jest pogrążony w tak głębokim kryzysie? Jaka będzie nasza wiara po okresie zamkniętych kościołów? Czy uda nam się ocalić to, co w Kościele najświętsze? 

Ukazując Najświętsze swe Serce światu całemu, chciał go Pan Jezus ogrzać, oświecić i zbawić. Odkrywając Je najpoufniej swoim kapłanom, pragnie zachęcić ich, aby własne serca gorliwiej kształtowali według Jego Serca Bożego i by coraz to bardziej utożsamiali się z Nim samym. Nade wszystko zaś Najświętsze Serce Jezusa pragnie objawić im niezrównaną swą Miłość, aby przez to rozpłomienić ich serca gorętszą ku Niemu miłością, a następnie pobudzić do bardziej czynnego, wspaniałomyślnego i tkliwego poświęcania się dla zbawienia swojego i wszystkich wiernych.

Kapłaństwo jest wzniosłym uprawnieniem, udzielonym przez Ojca kapłanowi na podobieństwo władzy danej swemu Synowi. Jest największym możliwym dla człoweka upodobnieniem do Słowa Wcielonego. Tu na ziemi nic nie przewyższa doskonałości kapłaństwa.

W swoich rozważaniach autor proponuje klasyczną drogę ascezy w odniesieniu do życia kapłańskiego. Dziś jest to już niestety droga prawie zapomniana, mówi się o niej niewiele albo zupełnie pomija ją milczeniem. Czy kapłan może żyć bez osobistej, ciągłej i solidnej ascezy? Według kardynała Sarah, tak jak według wszystkich ludzi głęboko uduchowionych z minionych epok, jest to niemożliwe. Posługa kapłańska wywiera zbawienny i głęboki wpływ na życie osobiste i apostolat tylko wówczas, gdy pełni ją ktoś, kto ze swym stanem życia, przeżywanym w łasce i odpowiedzialności, łączy stosowną ascezę. (…)

Doroczne rekolekcje są czasem ogromnej łaski pozwalającej przywrócić jedyną i jedynie słuszną perspektywę życia: perspektywę wieczności. Jest to perspektywa, która musi nas oświecać i prowadzić we wszystkim co mówimy i co czynimy...

Tematem publikacji jest kapłaństwo, ale to również historia konkretnego człowieka, który zmaga się z konkretną rzeczywistością w równym stopniu kształtowaną przez niego, jak i przez tych, którym został dany, czyli wiernych. Rzeczywistość ta jest dla kapłana tym trudniejsza, że towarzyszy jej ogromny ciężar odpowiedzialności przed Bogiem za zbawienie swoje i wiernych.

Niechaj ta książka stanie się wsparciem i pomocą dla wszystkich ministrów Chrystusa – kapłanów i zakonników – w ich drodze do świętości oraz w trosce o owce, które im powierzono („Paś owce moje”; por. J 21, 17). Niech przyczyni się także do większej chwały Trójcy Przenajświętszej i Niepokalanej. Jesteśmy przekonani, że będzie ona także wartościowa dla osób świeckich. Zapraszamy do lektury. Ad maiorem Dei gloriam.

Od wydawcy (fragment)

Jesteśmy dziś świadkami coraz częstszego profanowania Mszy Świętej. Wielu ludzi pragnie ją unowocześnić, dostosować do wymagań świata i uatrakcyjnić. Biskup Athanasius Schneider wraz z Aurelio Porfirim przypominają nam, że Msza Święta jest najwyższą formą chrześcijańskiej modlitwy i powinniśmy ją sprawować z jak największą czcią. Biskup Athanasius Schneider przywołuje sylwetki wielkich świętych Kościoła katolickiego, takich jak Jan Maria Vianney czy Piotr Julian Eymard, którzy poprzez swoje świadectwo życia stali się prawdziwymi apostołami Eucharystii. Dziś, gdy zmagamy się z wieloma herezjami i nadużyciami liturgicznymi, ważne jest, by na nowo odkryć duchowe bogactwo, które skrywa w sobie Eucharystia, i umocnić naszą rzymskokatolicką tożsamość.

Jeśli całe narody, także ochrzczone wieki temu, żyją dziś w ignorancji co do podstawowych prawd i dogmatów, jeśli nawet w naszej Ojczyźnie widać, iż wiedzy tej brakuje, ujmijmy z wdzięcznością wyciągniętą ku nam z tą książką dłoń świętego przemyskiego biskupa, w której ujął on nieustannie naglące wezwanie, by skoro już Boga Żywego kochamy, skoro wiemy, iż przemawia On i przychodzi wszak na ołtarz z miłością do nas, to powinniśmy wiedzieć o naszej świętej Religii jak najwięcej, móc opowiadać innym o jej prawdach i obietnicach, jakie niesie tym, którzy odnajdą w Chrystusie i umiłowanej Oblubienicy Jego, Kościele Świętym Katolickim, jedyną drogę zbawienia. Nie bójmy się mówić wszem i wobec, że nasza Boska wiara jest najpiękniejsza na świecie! Uczmy się jej z każdym dniem coraz głębiej i otwierajmy na nią coraz szerzej nasze serca, bo przecież:

Kto poznał – jeno ten się dowie,

co znaczy kochać Zbawcę świata!