Promocje

Królestwo Boreasza – trzecia część trylogii rodu Pikkendorffów (dwie pierwsze to Siedmiu jeźdźców i Hurra Zara!).

Królestwo Boreasza powstało w 2003 roku, w którym pisarz otrzymał Grand Prix Akademii Francuskiej za całokształt twórczości literackiej. Twórczości niezwykle bogatej, zawierającej różne gatunki – dzienniki z podróży, opowiadania, powieści, i obejmującej szeroki zakres tematów, wśród których poczesne miejsce zajmują dwa motywy: marzenie o utraconym królestwie oraz walka o sprawy z góry przegrane. Pierwszy z nich często przyjmuje kształt mitycznej krainy. Drugi jest racją bytu stworzonych przez Raspaila bohaterów z rodu Pikkendorffów. W Królestwie Boreasza odnajdujemy oba te motywy.

Tym razem pisarz porzucił ukochaną Patagonię na rzecz mitycznej Borei - krainy leżącej na północno-wschodnich rubieżach Europy, świata „małego, śniadego człowieka”. To świat piękny, choć surowy, gdzie człowiek żyje w harmonii z naturą. Jego piękno rozumieją i doceniają tylko nieliczni. Dla Pikkendorffów i im podobnych Borea to marzenie i sprawa z góry przegrana, za którą warto oddać życie.

Dotarli na kraniec świata po wędrówce tak długiej, że nie pozostało po niej nic prócz strzępów snów i lęku. Nazywali siebie po prostu Ludźmi. Przemierzając kontynenty i wieki, cofali się przed innymi ludami, aż znaleźli się tam, gdzie ziemia rozpada się na wyspy, a morze wdziera się w ląd wąskimi kanałami. W tej surowej przestrzeni, pomiędzy lodem, wiatrem i wodą, próbowali żyć poza zasięgiem obcych spojrzeń.

Powieść, która od ponad pół wieku budzi fascynację, spory i gwałtowne polemiki. Gdy z wybrzeży Indii ku Europie wyrusza gigantyczna flota wypełniona setkami tysięcy zdesperowanych ludzi, Stary Kontynent staje wobec wyzwania, którego nie potrafi ani zrozumieć, ani powstrzymać.

Jean Raspail stworzył wizję, która dla jednych stała się literackim proroctwem, dla innych – jedną z najbardziej kontrowersyjnych dystopii XX wieku. W miarę jak statki zbliżają się do francuskich wybrzeży, politycy, media, intelektualiści i zwykli obywatele ujawniają swoje lęki, złudzenia, nadzieje i słabości.

Autor nie opisuje jedynie kryzysu migracyjnego. Kreśli przejmujący obraz cywilizacji, która utraciła wiarę we własne wartości i nie jest już pewna, czy posiada wolę przetrwania. Opowieść o nadciągającej fali migrantów staje się zarazem opowieścią o kondycji Zachodu, odpowiedzialności elit, granicach solidarności i cenie politycznych złudzeń.

Powieść, która od ponad pół wieku budzi fascynację, spory i gwałtowne polemiki. Gdy z wybrzeży Indii ku Europie wyrusza gigantyczna flota wypełniona setkami tysięcy zdesperowanych ludzi, Stary Kontynent staje wobec wyzwania, którego nie potrafi ani zrozumieć, ani powstrzymać.

Jean Raspail stworzył wizję, która dla jednych stała się literackim proroctwem, dla innych – jedną z najbardziej kontrowersyjnych dystopii XX wieku. W miarę jak statki zbliżają się do francuskich wybrzeży, politycy, media, intelektualiści i zwykli obywatele ujawniają swoje lęki, złudzenia, nadzieje i słabości.

Autor nie opisuje jedynie kryzysu migracyjnego. Kreśli przejmujący obraz cywilizacji, która utraciła wiarę we własne wartości i nie jest już pewna, czy posiada wolę przetrwania. Opowieść o nadciągającej fali migrantów staje się zarazem opowieścią o kondycji Zachodu, odpowiedzialności elit, granicach solidarności i cenie politycznych złudzeń.

Oczy Ireny Jeana Raspaila to wspaniała opowieść, którą można by nazwać "romansem metafizycznym". Rozgrywa się ona w przepięknych bretońskich plenerach, pełnych wrzosowisk, ostrych klifów, cichych zatok i rozhukanego morza.

Swój tajemniczy urok powieść ta zawdzięcza dwóm kobietom: Irenie, zielonookiej blondynce, oraz Aldzie, brunetce o pięknym spojrzeniu błękitnych oczu.

Uosabiają one dwa przeciwne żywioły, jak woda i ogień, dzień i noc, Bóg i Diabeł...

Nowe wydanie jednej z najsłynniejszych powieści francuskiego mistrza - burzliwe dzieje Kościoła przedstawione w pasjonujący sposób.

Joseph Fouche to ikoniczna postać perfekcyjnego ministra policji w wyrosłym z piekła francuskiej rewolucji cesarstwie Napoleona. Był niewątpliwie jednym z architektów politycznej rzeczywistości epoki początków wieku XIX, a na jego doświadczeniach wzorowano się w całej Europie. 

"Bardzo lubię, kiedy stryjek Eugeniusz do nas przychodzi, bo jest strasznie śmieszny: cały czas robi różne psikusy i bardzo głośno się śmieje. Opowiada też dowcipy, ale nigdy ich nie słyszałem, bo kiedy zaczyna opowiadać, każą mi wychodzić z pokoju".

Wielka kolekcja najlepszych przygód Mikołajka wywoła uśmiech na twarzy czytelnika w każdym wieku.

Bo psoty i wybryki wspomina się najdłużej!

Niniejsza biografia, oparta na najnowszych badaniach naukowych i tekstach źródłowych, rzuca nowe światło na postać papieża, który przewodził Kościołowi w czasach zarówno pierwszej Restauracji rzymskiej (1801–1809), jak i drugiej (1814–1830). Pius VII jawi się jako postać pełna wigoru, a zarazem umiarkowana, której decyzje w relacjach Stolicy Apostolskiej z europejskimi mocarstwami odegrały kluczową rolę w historii XIX wieku.

Jean Pierre Torrell OP – wybitny znawca myśli św. Tomasza – przedstawia go nie tylko jako jednego z najwybitniejszych teologów Kościoła, lecz także jako przewodnika duchowego. Św. Tomasz nie pozostawił praktycznej „nauki duchowej” jak święci: Jan od Krzyża, Teresa z Avila czy Ignacy Loyola. Natomiast z jego pism wyłania się pewien sposób pojmowania Boga, świata i naszego życia, który można nazwać „duchowością” i właśnie pod tym kątem Jean-Pierre Torrell OP przedstawia jego myśl.

Autor, francuski historyk, wykładowca Uniwersytetu w Rouen, członek École Française de Rome, specjalista od historii Włoch XIX i XX wieku, autor m.in. biografii Giuseppe Mazziniego, napisał opowieść historyczną o Sycylii z werwą i wyczuciem, a jednocześnie z dbałością o staranne oddanie specyfiki tego miejsca, stanowiącego naturalny pomost między Europą a Afryką.

Jej znaczenie strategiczne powodowało, że zainteresowane były nią wszystkie siły polityczne, aktywne w tym regionie. Kolonizowali ją przybysze z Grecji, Bliskiego Wschodu, Bałkanów i Italii. Po długim okresie dominacji rzymskiej Sycylia przechodziła kolejno w ręce Bizantyńczyków, Arabów, Normanów, Szwabów, Andegawenów i Aragończyków. W efekcie stawała się częścią różnych kręgów cywilizacji: greckiej, łacińskiej, bizantyńskiej, muzułmańskiej, wreszcie ponownie łacińskiej.

10 lipca 1941 roku, w trakcie II Wojny Światowej, w niewielkiej miejscowości Jedwabne na Podlasiu doszło do potwornej zbrodni! Do stodoły położonej na obrzeżach miejscowości siłą spędzono około 300-400 jej mieszkańców, a następnie... SPALONO ŻYWCEM. Ofiary były w większości pochodzenia żydowskiego.

Zbrodnią tą od dwudziestu lat obciążani są Polacy. Przeprosili za nich prezydenci Kwaśniewski i Komorowski, a IPN podżyrował taką wersję. Jest ona smutna, ale... czy prawdziwa? Na to pytanie odpowiada fundamentalna praca naukowa pt. "Jedwabne. Historia Prawdziwa", którą od dwóch lat tworzy zespół Fundacji "Najwyższy Czas!"... i w końcu, dzięki wsparciu Darczyńców, publikuje!