Polityka, publicystyka, idee

Książkę zamyka felieton o takim właśnie tytule: Ostatni taki rok. Mam nadzieję, że wytłumaczyłem w nim dokładnie co miałem na myśli. Moim zdaniem dopiero teraz zaczyna się XXI wiek, tak jak XX zaczął się zabiciem Franciszka Ferdynanda w 1914 roku. Ubiegły rok, 2020, był wyjątkowy, bo graniczny. Jeszcze żyliśmy złudzeniami, że obostrzenia są tymczasowe, że lada moment wrócimy do dawnego sposobu spędzania czasu, zarabiania i kontaktów z innymi ludźmi. W pierwszych dniach 2021 roku już chyba nie mamy wątpliwości, że dawny świat bezpowrotnie odszedł do historii. 

To nie jest akademicka rozprawa. To pasjonująca rozmowa, która otwiera oczy na niebezpieczeństwa myślenia zbiorowego, odbierającego człowiekowi wolność i odpowiedzialność. W czasach, gdy ideologie znów dzielą ludzi, ta książka jest jak intelektualny kompas – wskazuje kierunek ku prawdzie.

We współczesnym świecie lewica przystąpiła do rewolucji kulturowej, obyczajowej i gospodarczej mającej zniszczyć podstawy cywilizacji chrześcijańskiej, konfucjańskiej i islamskiej, tak aby stworzyć nowe, wymyślone przez lewackich ideologów społeczeństwo równości i hedonizmu. Nowa książka Petera Lee i Jimmego Watsona jest buntem przeciwko takiemu kłamliwemu spojrzeniu na Teorię Ewolucji i silnym głosem w walce o prawdę.

W 2010 roku Peter Turchin stwierdził, że Ameryka wpadła w spiralę społecznej dezintegracji, co około 2020 roku doprowadzi do załamania porządku politycznego. Czas pokazał, że jego przewidywania potwierdzają się, a ta książka tłumaczy, dlaczego tak się dzieje.

"Błyskotliwa książka. Zgrabna analiza Turchina odsłania kryjące się pod partyjnymi przepychankami interesy klasowe, które nie zmieniają się mimo upływu lat. Przedstawia także trafne spostrzeżenia dotyczące aktualnej sytuacji politycznej. To inspirujące omówienie przeszłych i obecnych antagonizmów oraz kryzysów, do których mogą doprowadzić." –„Publishers Weekly”

Peter Turchin w książce Wojna i pokój, i wojna udowodnił, że zdolność społeczeństwa do wspólnego działania warunkuje powstanie imperium. Wysoki poziom współpracy występuje tam, gdzie ludzie muszą się jednoczyć, by odeprzeć wspólnego wroga. Właśnie ten rodzaj współpracy doprowadził do powstania rosyjskiego i rzymskiego imperium, a także Stanów Zjednoczonych. 

Proces ten nie może jednak trwać wiecznie, gdy imperia rosną w siłę, bogaci stają się bogatsi, a biedni biedniejsi, konflikt zastępuje współpracę, wskutek czego następuje nieuchronny rozpad.

Słynne sentencje i maksymy wędrownych doradców opowiadają o ludziach, którzy stworzyli fundament chińskiej cywilizacji: o ich rewolucyjnych pomysłach i dumnie zrealizowanych dziełach.

Piotr Semka, znany dziennikarz i autor, w rozmowie z Janem Hlebowiczem opowiada o swoim dzieciństwie w Gdańsku, o pierwszych krokach reportera i kolejnych wyborach życiowych. Jego oczyma oglądamy niedawne wydarzenia historii Polski.

Zrozumienie ideologicznych przyczyn rosyjskiej inwazji na Ukrainę oraz historycznego, mitologicznego i emocjonalnego podglebia, z której wynurzyła się na nowo upiorna maszyna rosyjskiego imperializmu – oto zadanie, które stawia przed sobą autor książki Koniec ruskiego miru? Piotr Skwieciński – dyplomata, publicysta i wieloletni korespondent w Moskwie.

Kroniki Podziomka 1984–2009 to sto felietonów, drukowanych w „Wiadomościach”, „Głosie”, „Ładzie”, „Spotkaniach” oraz „Dzienniku Polskim” i „Tygodniu Polskim”.

Piotr Zakrzewski (1953–2009) ps. Podziomek, Bazyl Rylski - felietonista, socjolog, nauczyciel, warszawiak. Debiutował 1 kwietnia 1984 roku w podziemnych „Wiadomościach”. Szerokim łukiem omijając politycznie poprawny salon, zachował niezależność poglądów, ocen i stylu. Wysoko ceniony przez czytelników i znawców, w 1989 roku został wyróżniony pierwszą Nagrodą Premiera Rządu RP na uchodźstwie dla felietonisty roku.

Faidros należy do dialogów najbardziej znanych i od strony tematyki pokrewnych bodaj najsłynniejszemu: Uczcie. Oba pochodzą prawdopodobnie z okresu średniego twórczości Platona, a więc z lat 70. IV w. p.n.e.

Fabuła jest kameralna, w cieniu platanu nad rzeczką za murami Aten Sokrates dyskutuje z młodym Fajdrosem i wygłasza mowy o miłości. To jedyny dialog Platona, który ukazuje mentora za miastem, wśród przyrody. Sokratesowi bowiem „drzewa nic nie mówią”, mówią mu coś tylko ludzie. 

Dialog napisany krótko po śmierci Sokratesa jest pochwałą sokratejskiej cnoty, a jednocześnie krytyką swoistego rodzaju nihilizmu sofisty Gorgiasza i (acz innego rodzaju) jego ucznia Polosa. Polemizując z Kaliklesem porusza zaś Sokrates problem wskazań życiowych: czy iść za drogą kariery, ale też za drogą natury, gdzie silniejszy zawsze zwalczy słabszego, czy ważniejsze jest poszukiwanie prawdy. Platon podkreśla w Gorgiaszu  wymiar etyczny naszych działań.

W swoim dziele Platon maluje obraz państwa idealnego: sprawiedliwy podział zadań, równouprawnienie kobiet i mężczyzn, staranna edukacja. Państwo idealne jednak brutalnie wkracza w najintymniejsze sfery życia obywateli.