Historia Polski do 1945 r.

Zbiór artykułów poświęconych działaniom polskiego wywiadu prowadzonym w czasie II wojny światowej w Rumunii, początkowo skoncentrowanych na terenie okupacji sowieckiej, a po czerwcu 1941 – okupacji niemieckiej.

Wybuch I wojny światowej pomiędzy zaborcami dawał Polakom na dzieję na odzyskanie niepodległej ojczyzny. Wiązał się jednak z wieloma niebezpieczeństwami, które mogły spowodować, że upragniona niepodległość nie nadejdzie, lecz utrwali zaborczą niewolę. Stałoby się tak w momencie wygrania wojny przez państwa centralne, a szczególnie przez najbardziej zajadłego wroga Polaków - państwo niemieckie. Wybór orientacji politycznej w toczącej się I wojnie światowej nie był więc obojętny dla losów Europy Środkowej, w tym Polaków. Politycy obozu narodowego dokonali prawidłowej oceny sytuacji politycznej, dokonując wyboru orientacji na Rosję sprzymierzoną z państwami Europy Zachodniej przeciw Niemcom ich sojusznikom z państw centralnych.

W niniejszej pracy zostały przedstawione wszystkie zdarzenia, które można określić mianem zamieszek i ekscesów, jakie miały miejsce w Krakowie, w jego administracyjnych granicach, od pierwszego dnia odzyskania niepodległości do momentu pierwszych niemieckich bombardowań 1 września 1939 r. 

Opublikowana po raz pierwszy w 1925 roku praca, której reprint przedstawiamy, stanowiła kompendium ówczesnej wiedzy i doświadczenia w zakresie przeciwdziałania i zwalczania szpiegostwa oraz dywersji.
Jako posłowie zamieszczono rys historyczny omawiający dzieje polskiego kontrwywiadu wojskowego w latach 1918-1939.

"Żołnierze! Spotkał was ten zaszczyt niezmierny, że pierwsi pójdziecie do Królestwa i przestąpicie granice rosyjskiego zaboru, jako czołowa kolumna wojska polskiego, idącego walczyć za oswobodzenie ojczyzny” – mówił do szeregów I Kompanii Kadrowej Józef Piłsudski. Wkrótce potem utworzono słynną I Brygadę Legionów, a jej żołnierze mężnie walczyli na polach wielu bitew, m.in. pod Krzywopłotami, Konarami i Kostiuchnówką.

Jednym z legionistów był Wacław Lipiński, który swe wojenne przeżycia zawarł w tomie zatytułowanym "Szlakiem I Brygady". Dzięki tej książce dziś, sto lat po tych doniosłych wydarzeniach, przemierzamy wraz z Autorem bojowy szlak Legionów, nucąc w duchu znaną nam wszystkim melodię: "My, Pierwsza Brygada…"

Mimo krytycznych uwag, które dotyczą przede wszystkim strony organizacyjnej dowodzenia, bitwa o Piedimonte San Germano budowała nową, rycerską tradycję Wojska Polskiego – tradycję pancerną.

W opracowaniu tym Autorka pragnie – na tle opisu tułaczej drogi zesłańców polskich – zaakcentować skalę siły niszczycielskiej chorób zakaźnych i tropikalnych, szczególnie duru plamistego i malarii. W tym celu – zamieszczając współczesną charakterystykę kliniczną tych chorób wraz z krótkim zarysem patologii klinicznej, diagnostyki i bezwzględnymi zaleceniami terapeutycznymi w ramach hospitalizacji chorych i opieki sanitarnej – podkreśla obowiązujące wymogi prawidłowego postępowania medycznego, porównując je ze stopniem zaniedbań i uchybień medycznych, na jakie skazani zostali deportowani zesłańcy (szczególnie dzieci i ludzie starzy, wyniszczeni głodem) w regionach szerzących się chorób.

"Plan miasta stołecznego warszawy z 1938 r." wydany przez Zarząd Miejski - Wydział Planowania Miasta.

Niniejsza edycja zbioru mów i pism Wincentego Witosa opiera się na wydanym w 1939 roku „Wyborze pism i mów” z przedmową lidera Polskiego Stronnictwa Ludowego Władysława Kosiniaka-Kamysza.

Zbrodnia katyńska na narodzie polskim, skazana przez dziesiątki lat na zakłamanie lub zapomnienie, była najstraszniejszym owocem komunistycznej ideologii i moskiewskiego imperializmu. Cały czas trwa walka o wyjaśnienie wszystkich aspektów ludobójstwa z 1940 r., jego sprawiedliwe osądzenie, a przede wszystkim o to, by w świadomości historycznej Polaków i innych narodów obecna była prawda o Katyniu. Publikacja ta ma być małą cegiełką w rosnącym, pomimo trudności, murze rzetelnej wiedzy o Katyniu.

Włodzimierz Lewandowski, powstaniec wielkopolski, publicysta i historyk, to jeden z najwybitniejszych znawców dziejów powstania wielkopolskiego. Jak sam pisze, na ten fragment historii należy spoglądać szerzej i zamiast o powstaniu wielkopolskim należy pisać o udziale Wielkopolski w odbudowie Rzeczypospolitej w latach 1918 i 1919.

– Kto, kiedy i w jaki sposób zdecydował o tym, że w Warszawie będzie prowadzona walka?
– Według jakiego planu akcja miała być przeprowadzona?
– Jak i na jakiej podstawie wybrano moment rozpoczęcia walki?
– Jaką rolę w tych decyzjach warszawskich odgrywało oczekiwanie pomocy sowieckiej?
Ostatnio, po zapoznaniu się z drugim wydaniem wspomnień płk. dypl. Iranka-Osmeckiego i ze wspomnieniami mjr. dypl. Jaźwińskiego, powstały jeszcze dwa pytania:
– Kto wywierał wpływ na decyzje obierane w Warszawie w 1944 r.?
– Kiedy Komenda Główna AK przeszła od nastawienia konkretnego i racjonalnego do emocjonalnego i irracjonalnego?
Odpowiedzi i wyjaśnienia, do których zdołałem dotrzeć, znajdują się w umieszczonych w tej książce dziewięciu opracowaniach.”