Powieść historyczna

Warszawskie ulice, place, budynki i zaułki mówią do nas, opowiadają dzieje, których były uczestnikami i świadkami. To są opowieści zrozumiałe dla tych, którzy są w Warszawie zakorzenieni albo świadomie starają się zapuścić tu korzenie. Miedzy ich duszami a duchowym środowiskiem miasta rodzi się więź.

Dramatyczna akcja powieści Na stracenie rozgrywa się nie tylko w celi ubowskiego więzienia, ale także w obszarze tzw. wolności, rozciągającej się za więziennym murem, gdzie grasują wyściełane skórą citroeny Urzędu Bezpieczeństwa. We wspomnieniach bohatera książki przenosi się również do powojennych, podzielonych strefami okupacyjnymi Niemiec, skąd powraca on - niedawny więzień hitlerowskiego obozu - do kraju, aby za chwilę niemal trafić w ręce ubowskich oprawców.

Janusz Rabski, zaangażowany działacz narodowy i filister Korporacji Akademickiej Patria, napisał powieść na podstawie własnej biografii oraz doświadczeń życia akademickiego w Warszawie lat 20. Mamy więc do czynienia z powieścią, która jest wiernym obrazem międzywojennej Rzeczpospolitej Akademickiej.

Zapraszamy do jedynej w swoim rodzaju, szczerej do bólu rozmowy Stalina z Hitlerem.

O Jadwidze Śląskiej wciąż wiemy zbyt mało. Przy tym nierzadko to wiedza dość powierzchowna, by nie powiedzieć zdawkowa. Tymczasem już za życia ta pochodząca z Bawarii księżna, poślubiona Henrykowi Brodatemu, budziła niekłamany podziw tłumów, choć równie mocno je onieśmielała. Mimo to jej ubodzy, jak często mawiała o swych poddanych, darzyli ją szczerą miłością. Bo też była im niczym matka pochylająca się z troską nad ich codziennymi biedami.

W drodze to pierwszy tom trylogii, na który składają się też wcześniej wydane książki pt. Katedra i Oblat. W drodze była co prawda wydana już w latach 60. ubiegłego stulecia przez PAX, jednak w wersji ocenzurowanej przez władze komunistyczne. Polski czytelnik otrzymuje wersję oryginalną bez retuszu, po 126 latach od premiery.

Pierwsza połowa dziewiętnastego wieku. Pełne uroku, sielskie pogranicze Mazowsza i Podlasia oraz staromiejska Warszawa - mała, choć kwitnąca stolica Królestwa Polskiego.

Korzeniowski iodąc nas przez świat sztuki, subtelnie i błyskawicznie zmusza do zastanowienia nad tym, co w życiu jest prawdziwie ważne, głębokie i zbawienne.

Malownicze, pagórkowate pogranicze polskiego Wołynia i Podola pod zaborem rosyjskim. Rok 1838. Czas spokoju, względnego dobrobytu, ale też i częstego braku zdrowego rozsądku i rozwagi.

On - Józef Starzycki - bystry, rzutki i przystojny młodzieniec z niezamożnej rodziny kultywującej ziemiańskie tradycje. Ona - Kamila Zagartowska - elegancka, urocza, rezolutna i zaradna panna, córka... bezwzględnego lokalnego bogacza skupującego majątki podupadającej szlachty. (...)

Weyssenhoff brawurowo prezentuje spiski, nihilizm i okrucieństwo zagranicznych i polskich sił czasów niepokoju, wyzyskujących ludzkie zagubienie i uczucia narodowo-wyzwoleńcze dla własnych korzyści politycznych.

Weyssenhoff, w tej słynnej, niemal autobiograficznej opowieści, przedstawiając uroki swobodnego życia bliskiego naturze, krok po kroku prowadzi bohaterów tam, gdzie porywy uczuć zastępuje rozwaga i odpowiedzialność.

Początek dwudziestego stulecia. Hulaszcza, materialistyczna francuska Riwiera z Niceą i Monte Carlo i pełen zabytków przeszłości włoski Rzym. Wszędzie zaś Polacy pośród międzynarodowego towarzystwa.

Bezkrólewie to powieść historyczna rozgrywająca się w jednym z najbardziej tajemniczych okresów historii Polski, pomiędzy śmiercią Mieszka II, a powrotem do Polski Kazimierza Odnowiciela.

Autor w swoim unikalnym stylu prowadzi czytelnika przez tajemniczy i mroczny okres bezkrólewia. Chaos i anarchia, kapłani na poły już zapomnianych starych bogów, walka o władzę i wpływy, wierność i zdrada, walka i namiętności - to wszystko znajduje się w piątym tomie powieści piastowskich.