Pardwa

[…] Chrystus Pan podnosi niewiastę w Boskim macierzyństwie. O, jak cudna, urocza scena zapoczątkuje 
dzieło odkupienia! 
Anioł zstępuje z nieba, wysłany do niewiasty; przychodzi z nią się umawiać o największe Boże dzieło, 
które ma odrodzić i zbawić ród ludzki; ogłasza uroczyście, że ona łask pełna; u jej stóp składa hołd,  
niebo i ziemia czeka na jej przyzwolenie na dzieło, które przez nią ma się dokonać, a w którym Ona
najistotniejszą odgrywa rolę. Jakiż to zdumiewający, przecudny przewrót!

Oni są naszymi starszymi braćmi, doskonałymi i na wieki szczęśliwymi; dla siebie nie potrzebują o nic Pana Boga prosić, a mogą prosić za nami.
My, aby zasłużyć na ich względy, możemy i powinniśmy przed nimi klękać, modlić się, pościć, prosić i błagać.
Tak czyniąc, czcimy i prosimy Boga samego, ponieważ aniołowie naszej czci i modłów sobie nie przywłaszczają, ale je przedstawiają Bogu i swe prośby za nami dołączają.

Marya Tarczą Wiary – Niezawodny fundament w czasach duchowego zamętu
W dobie współczesnych dyskusji i kontrowersji dotyczących roli Bogarodzicy, na rynku wydawniczym pojawia się pozycja, która "rzuca zupełnie nowe światło"* na postać Maryi w dziele Zbawienia. Książka ks. dr. Jana Żukowskiego, profesora Uniwersytetu Lwowskiego, zatytułowana „Marya Tarczą Wiary. Stanowisko Bogarodzicy w apologii chrystyanizmu”, to nie tylko traktat naukowy, ale przede wszystkim żarliwa obrona wiary.

Sięgnij po wyjątkową książkę, która łączy głębię duchową z przenikliwą refleksją nad codziennością. Autor, ks. Józef Czernecki, w duchu katolickiej Tradycji, prowadzi czytelnika przez misterium Męki Pańskiej, ukazując jej aktualność i znaczenie w świetle współczesnych zmagań człowieka.

[...] Konfesjonał to przyjęcie syna marnotrawnego do łaski i dziedzictwa ojca swego ukochanego.

Konfesjonał to koniec gniewu Bożego a początek radości z nawróconego grzesznika.

Konfesjonał to triumf łaski Boga a zdeptanie szatana.

"Dziełko obecne (...) chciałoby, opatrzone błogosławieństwem nieba, wprowadzić pobożnego czytelnika w zrozumienie pism doskonalszych i głębszych. Na wzór skromnego podręcznika naukowego pragnie ono za pomocą niewielu a łatwych lekcji obudzić pociąg do dalszego studium. Albo, jeśli wolno się tak wyrazić, dziełko to usiłuje przełożyć na język powszedni i zastosować do warunków obecnych czasów zasady duchowe, z którymi winni być oswojeni wszyscy pragnący wieść życie godne chrześcijanina".

ze Wstępu

Książeczka zawiera praktyczną pomoc i jest bardzo użyteczna przy przygotowaniu się do sakramentu pokuty.

Człowiek, nie posiadający łaski poświęcającej, nie ma w sobie życia Bożego, przeto uczynki jego nie mają wartości dla życia wiecznego z Bogiem.  Człowiek taki jest jakby dzikim drzewem, nie posiadającym soków szlachetnych, drzewem, które tylko dzikie owoce rodzi. Ażeby się doczekać z takiego drzewa owoców dobrych, ogrodnik zaszczepia na nim latorośl szlachetną i sprawia, że drzewo zaczyna szlachetne owoce przynosić.

Tekst z 1937 roku znaleziono wśród zapisków pewnej młodej dziewczyny, Klary, która zmarła w klasztorze zaledwie po kilku latach życia zakonnego. Opisała w nim sen, z którego dowiedziała się o losie swej znajomej – Anny , zmarłej przedwcześnie w wypadku samochodowym, potępionej po śmierci... Nie ma w liście, przekazanym Klarze, drastycznych opisów miejsca potępienia. Anna opowiedziała Klarze jeszcze raz o swoim życiu, które doprowadziło ją do świadomego i dobrowolnego odrzucenia Boga u progu wieczności.

Tradycyjna Nowenna do Matki Boskiej Nieustającej Pomocy to modlitewny klejnot Kościoła, który od pokoleń niesie pociechę, wiarę i duchową siłę milionom wiernych.

To dziewięciodniowa wędrówka w towarzystwie Matki, która nigdy nie odmawia pomocy tym, którzy z ufnością się do niej zwracają.

Bóg wpoił w serce człowieka delikatne uczucie wstydliwości co do niektórych rzeczy dotyczących ciała, by to uczucie przypominało nam o
obowiązkach czuwania nad sobą. Uczucie wstydu jest dla nas jakby sygnałem, nawołującym do ostrożności. Byłoby niebezpiecznym i złym, gdybyśmy
lekkomyślnie na ten sygnał nie zważali. Kto nie liczy się wcale z głosem sumienia, przestrzegającym przed niewstydliwością, ten łatwo przeoczy go i
wtedy, gdy będzie chodziło o rzeczywisty grzech.

O skuteczności ćwiczeń duchowych decyduje to, czy udziela się ich tak, jak tego wymaga święty Ignacy. Kto by zmienił w ich układzie lub w poszczególnych rozważaniach rzeczy istotne, osłabiłby ich siłę i pokazałby tym samym, że nie rozumie przedziwnej logiki i psychologii ich układu i że nie dość głęboko wniknął w samą książeczkę.