Pardwa

[…] Chrystus Pan podnosi niewiastę w Boskim macierzyństwie. O, jak cudna, urocza scena zapoczątkuje 
dzieło odkupienia! 
Anioł zstępuje z nieba, wysłany do niewiasty; przychodzi z nią się umawiać o największe Boże dzieło, 
które ma odrodzić i zbawić ród ludzki; ogłasza uroczyście, że ona łask pełna; u jej stóp składa hołd,  
niebo i ziemia czeka na jej przyzwolenie na dzieło, które przez nią ma się dokonać, a w którym Ona
najistotniejszą odgrywa rolę. Jakiż to zdumiewający, przecudny przewrót!

Oni są naszymi starszymi braćmi, doskonałymi i na wieki szczęśliwymi; dla siebie nie potrzebują o nic Pana Boga prosić, a mogą prosić za nami.
My, aby zasłużyć na ich względy, możemy i powinniśmy przed nimi klękać, modlić się, pościć, prosić i błagać.
Tak czyniąc, czcimy i prosimy Boga samego, ponieważ aniołowie naszej czci i modłów sobie nie przywłaszczają, ale je przedstawiają Bogu i swe prośby za nami dołączają.

Marya Tarczą Wiary – Niezawodny fundament w czasach duchowego zamętu
W dobie współczesnych dyskusji i kontrowersji dotyczących roli Bogarodzicy, na rynku wydawniczym pojawia się pozycja, która "rzuca zupełnie nowe światło"* na postać Maryi w dziele Zbawienia. Książka ks. dr. Jana Żukowskiego, profesora Uniwersytetu Lwowskiego, zatytułowana „Marya Tarczą Wiary. Stanowisko Bogarodzicy w apologii chrystyanizmu”, to nie tylko traktat naukowy, ale przede wszystkim żarliwa obrona wiary.

Sięgnij po wyjątkową książkę, która łączy głębię duchową z przenikliwą refleksją nad codziennością. Autor, ks. Józef Czernecki, w duchu katolickiej Tradycji, prowadzi czytelnika przez misterium Męki Pańskiej, ukazując jej aktualność i znaczenie w świetle współczesnych zmagań człowieka.

Nie chciej być mędrszą od rodziców twych, bo chociaż ci nie mają może takiego jak ty wykształcenia, jednak mają jedną szkołę, jakiej ty nie masz, tj. szkołę doświadczenia i powagę rodzicielską, której poddać się należy. Słuchaj zawsze wtedy, kiedy cię przestrzegają przed okazją do złego, jakimi są: tańce, wysiadywanie z chłopcami w późne wieczory, towarzystwo zgubne i nieodpowiednie, szukanie w dalekim świecie swawoli, a nie zarobku! Kochaj rodziców swoich. Wszystko, co masz to po Bogu rodzicom swym zawdzięczasz. Więc umiłuj ich za to całym sercem.

Fragment książki

[...] Konfesjonał to przyjęcie syna marnotrawnego do łaski i dziedzictwa ojca swego ukochanego.

Konfesjonał to koniec gniewu Bożego a początek radości z nawróconego grzesznika.

Konfesjonał to triumf łaski Boga a zdeptanie szatana.

"Dziełko obecne (...) chciałoby, opatrzone błogosławieństwem nieba, wprowadzić pobożnego czytelnika w zrozumienie pism doskonalszych i głębszych. Na wzór skromnego podręcznika naukowego pragnie ono za pomocą niewielu a łatwych lekcji obudzić pociąg do dalszego studium. Albo, jeśli wolno się tak wyrazić, dziełko to usiłuje przełożyć na język powszedni i zastosować do warunków obecnych czasów zasady duchowe, z którymi winni być oswojeni wszyscy pragnący wieść życie godne chrześcijanina".

ze Wstępu

Książeczka zawiera praktyczną pomoc i jest bardzo użyteczna przy przygotowaniu się do sakramentu pokuty.

Człowiek, nie posiadający łaski poświęcającej, nie ma w sobie życia Bożego, przeto uczynki jego nie mają wartości dla życia wiecznego z Bogiem.  Człowiek taki jest jakby dzikim drzewem, nie posiadającym soków szlachetnych, drzewem, które tylko dzikie owoce rodzi. Ażeby się doczekać z takiego drzewa owoców dobrych, ogrodnik zaszczepia na nim latorośl szlachetną i sprawia, że drzewo zaczyna szlachetne owoce przynosić.

Tekst z 1937 roku znaleziono wśród zapisków pewnej młodej dziewczyny, Klary, która zmarła w klasztorze zaledwie po kilku latach życia zakonnego. Opisała w nim sen, z którego dowiedziała się o losie swej znajomej – Anny , zmarłej przedwcześnie w wypadku samochodowym, potępionej po śmierci... Nie ma w liście, przekazanym Klarze, drastycznych opisów miejsca potępienia. Anna opowiedziała Klarze jeszcze raz o swoim życiu, które doprowadziło ją do świadomego i dobrowolnego odrzucenia Boga u progu wieczności.

Tradycyjna Nowenna do Matki Boskiej Nieustającej Pomocy to modlitewny klejnot Kościoła, który od pokoleń niesie pociechę, wiarę i duchową siłę milionom wiernych.

To dziewięciodniowa wędrówka w towarzystwie Matki, która nigdy nie odmawia pomocy tym, którzy z ufnością się do niej zwracają.

Bóg wpoił w serce człowieka delikatne uczucie wstydliwości co do niektórych rzeczy dotyczących ciała, by to uczucie przypominało nam o
obowiązkach czuwania nad sobą. Uczucie wstydu jest dla nas jakby sygnałem, nawołującym do ostrożności. Byłoby niebezpiecznym i złym, gdybyśmy
lekkomyślnie na ten sygnał nie zważali. Kto nie liczy się wcale z głosem sumienia, przestrzegającym przed niewstydliwością, ten łatwo przeoczy go i
wtedy, gdy będzie chodziło o rzeczywisty grzech.