Pardwa

Tradycyjna Nowenna do Matki Boskiej Nieustającej Pomocy to modlitewny klejnot Kościoła, który od pokoleń niesie pociechę, wiarę i duchową siłę milionom wiernych.

To dziewięciodniowa wędrówka w towarzystwie Matki, która nigdy nie odmawia pomocy tym, którzy z ufnością się do niej zwracają.

Bóg wpoił w serce człowieka delikatne uczucie wstydliwości co do niektórych rzeczy dotyczących ciała, by to uczucie przypominało nam o
obowiązkach czuwania nad sobą. Uczucie wstydu jest dla nas jakby sygnałem, nawołującym do ostrożności. Byłoby niebezpiecznym i złym, gdybyśmy
lekkomyślnie na ten sygnał nie zważali. Kto nie liczy się wcale z głosem sumienia, przestrzegającym przed niewstydliwością, ten łatwo przeoczy go i
wtedy, gdy będzie chodziło o rzeczywisty grzech.

O skuteczności ćwiczeń duchowych decyduje to, czy udziela się ich tak, jak tego wymaga święty Ignacy. Kto by zmienił w ich układzie lub w poszczególnych rozważaniach rzeczy istotne, osłabiłby ich siłę i pokazałby tym samym, że nie rozumie przedziwnej logiki i psychologii ich układu i że nie dość głęboko wniknął w samą książeczkę. 

Wszystkie nasze zadania streszczają się w tym jednym przykazaniu: naśladować Chrystusa, w którym się wypełniła wszelka doskonałość Boża.

Lecz co to znaczy naśladować Chrystusa? Czy to znaczy czynić dosłownie to, co on czynił, odtwarzać materialnie jego uczynki i stawiać nasze kroki w ślady Jego stóp? Czy to znaczy tylko odbijać oblicze Syna Człowieczego, jak zwierciadło odbija przedmioty? 

Jest to praktyką Świętych, że często proszą Boga o tę łaskę wielką, by mogli cierpieć prześladowania dla Jego miłości. Dobrze jest, co najmniej w czasie modlitwy, przygotować się zawsze na znoszenie upokorzeń i prze­widzieć już wcześniej to, co nam przy­krego trafić się może, by nas przygo­towanych zastało. Jeden jedyny akt pokory — powiada Święta— więcej znaczy, niż cała mądrość świata.

Wyjawiaj Panu i przedstawiaj Mu wszystkie myśli, jakie cię dręczą, czy to niepokój, czy smutek, 
i mów do Niego: Mój Boże, w Tobie cała moja nadzieja, daruję Ci to moje strapienie i zdaję się zupełnie 
na wolę Twoją. Ulituj się nade mną. Albo mnie od tego uwolnij, albo daj mi siłę do zniesienia tego. 

Od najdawniejszych czasów uchodził św. Juda Tadeusz za patrona w sprawach beznadziejnych, a doświadczenie okazało tysiące razy, że nabożeństwo do tego świętego i jego wstawiennictwo znalazło u Boga cudowne wysłuchanie nawet w takich okolicznościach, gdy już według ludzkiej rachuby żadnej nie było nadziei.

Bo czymże to życie doczesne, jeśli nie walką bezustanną z szatanem, w której strzały i pociski jego wciąż odpierać trzeba?
Walczyć musimy ze skąpstwem i zmysłowością, z gniewem i pychą, z ciałem i ponętami świata - a przykra to i żmudna walka.
Dusza ludzka zewsząd, jakby wałem, pokusami czartowskimi otoczona, zaledwo pojedynczym nieprzyjaciołom opędzić się i oprzeć może.

Zwyciężysz chciwość - rozbudzi się w tobie lubieżność. Pokonasz zmysłowość - napastuje cię pycha. Wzgardzisz ambicją -
jątrzyć cię będzie gniew, nadymać pycha, wabić pijaństwo, a zazdrość wszelką zgodę i przyjaźń niemożliwą ci uczyni.
Będziesz złorzeczył, choć Bóg zakazuje; skłonią cię do krzywoprzysięstwa, choć wiesz, że ono niedozwolone.

“Jest rewelacyjna i mówi o tym, o czym nikt teraz nie mówi. Dotyka tematów z perspektywy katolickiej i narodowej kluczowych, bo mówi o… dzieciach.”

Robert Bąkiewicz, Prezes Zarządu Stowarzyszenie Marsz Niepodległości

Ksiądz Catherin posiada tę rzadką cechę, że potrafi kwestie zawiłe i głębokie ująć i przedstawić w sposób tak jasny i przejrzysty, że stają się one zrozumiałe nawet dla umysłów mniej z daną dziedziną obeznanych. Głęboka jego i rozległa wiedza pozwala mu wszechstronnie wyzyskać aparat naukowy w uzasadnieniu poruszonych problemów, nadając wywodom autora charakter ściśle naukowy, co tak pociąga umysły, zapatrzone w zdobycze współczesnej nauki.

Oddając Katolicki pogląd na świat Catherina do użytku polskiego społeczeństwa, z całego serca pragniemy, by dzieło niniejsze stało się przyczynkiem do duchowego odrodzenia rodaków, i skierowało ich umysły i serca ku Temu, co o sobie powiedział: „ja jestem zmartwychwstaniem i życiem” (Jan 11,25).