Walenty Majdański – Kołyski i potęga

“Jest rewelacyjna i mówi o tym, o czym nikt teraz nie mówi. Dotyka tematów z perspektywy katolickiej i narodowej kluczowych, bo mówi o… dzieciach.”

Robert Bąkiewicz, Prezes Zarządu Stowarzyszenie Marsz Niepodległości

“Rok Pański 2021 zaczęliśmy w widocznym już gołym okiem wielkim kryzysie demograficznym. Polaków ubywa, “odpowiedzialne rodzicielstwo” daje nam straszne żniwa. Co więcej, jest to trend nie tylko w rodzinach zsekularyzowanym – by nie powiedzieć w spoganionych. Jest to zjawisko wewnątrzkościelne. Zjawisko nie nowe lecz toczące nas jak widać z tej książki od dawna. Małżeństwa katolickie nie chcą być otwartymi na dar życia. Jednak jest to tylko skutek słabej katechizacji i owoc braku. Braku w cnotach teologicznych, braku w cnotach kardynalnych, braku w realizowaniu darów Ducha Świętego w naszym życiu. Jest to lenistwo w służbie Bożej. Zamiast realizować powołanie małżeńskie chcemy stworzyć własne, na swoje podobieństwo.

Jednak nie będzie przyszłości narodu, Kościoła jeśli nie będzie ducha ofiarności w szarej codzienności małżonków. Omnia principia parva sunt. Nie “Wielkie Programy Rządowe”, a chrześcijańska realizacja sakramentu małżeństwa na chwałę Boga nas uratuje.”

Jacek Hoga, Prezes Fundacji Ad Arma

O autorze:

Był działaczem przedwojennej Narodowej Demokracji[6]. W jego warszawskim domu spotykali się członkowie Akcji Katolickiej i Młodzieżowej AK, a także pisarze. Bywali u Majdańskiego m.in.: Stanisław Piasecki, Adolf Nowaczyński, Stanisław i Wanda Miłaszewscy, Zofia Kossak-Szczucka, Władysław Jan Grabski, Konstanty Ildefons Gałczyński, Jan Mosdorf i ks. Edward Szwejnic[2]. Jego wystąpienia określane jako fanatyczno-klerykalne przyniosły mu pozycję Anty-Boya[2]. Po wojnie wykładał socjologię rodziny w Instytucie Katolickim w Częstochowie (1945-46). Zakres jego pracy naukowej obejmował zagadnienia polityki demograficznej i bioetykę. Jego działalność doprowadziła do powstania w 1947 roku pierwszej w Polsce poradni małżeńsko-rodzinnej. Jego współpraca z Kościołem katolickim w ramach duszpasterstwa rodzin skoncentrowana była na problematyce populacyjnej[2]. Współpracował m.in. z bp Stanisławem Adamskim, abp Walentym Dymkiem[3]. Od 1958 roku był przywódcą jednej z pierwszych organizacji antyustrojowych w PRL – Ligi Narodowo-Demokratycznej o charakterze antykomunistycznym, narodowo-katolickim powstałej po rozwiązaniu Związku Młodych Demokratów (1957). Grupa składała się głównie ze studentów Wydziału Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, a jej zebrania szkoleniowe, poświęcone historii i ideologii Narodowej Demokracji prowadzili także Wiesław Chrzanowski i Jan Piotr Bogdanowicz[7]. Dzięki tajności przywództwa uniknął procesu, w którym za prowadzenie organizacji na dwa lata więzienia skazani zostali Józef Kossecki i Przemysław Górny (29 maja 1961)[8], a na mniejsze kary zostali skazani: Janusz Krzyżewski (prawnik), Henryk Klata, Marian Barański i Zbigniew Kwiecień. Jan Bohdanowicz i Leon Mirecki zostali uniewinnieni. Po rozprawie w więzieniu pozostał tylko Józef Kossecki, pozostałych oskarżonych zwolniono. Kard. Karol Wojtyła pisał o nim w liście z 28 stycznia 1970 roku.