Te Deum

Jednym z największych czcicieli i propagatorów Różańca św. był św. Ludwik Maria Grignion de Montfort. Kapłan ten na początku XVIII w. w książeczce pod tytułem Przedziwny sekret Różańca świętego przypomniał lub uświadomił niezliczonym rzeszom katolików na całym świecie ogromną ważność tej modlitwy.

Ukazując Najświętsze swe Serce światu całemu, chciał go Pan Jezus ogrzać, oświecić i zbawić. Odkrywając Je najpoufniej swoim kapłanom, pragnie zachęcić ich, aby własne serca gorliwiej kształtowali według Jego Serca Bożego i by coraz to bardziej utożsamiali się z Nim samym. Nade wszystko zaś Najświętsze Serce Jezusa pragnie objawić im niezrównaną swą Miłość, aby przez to rozpłomienić ich serca gorętszą ku Niemu miłością, a następnie pobudzić do bardziej czynnego, wspaniałomyślnego i tkliwego poświęcania się dla zbawienia swojego i wszystkich wiernych.

Już za życia nazywano go „Ojcem prawowierności”, po śmierci – „Kolumną Kościoła” (określenie św. Grzegorza z Nazjanzu). Historyk Cornelius Clifford napisał w Encyklopedii katolickiej, 
że św. Atanazy był „największym głosicielem myśli katolickiej dotyczącej wcielenia Chrystusa, jakiego kiedykolwiek miał Kościół”, a kard. Newman nazwał go „główną – po apostołach – postacią, przez którą święte prawdy chrześcijaństwa zostały przekazane światu”.

Mszaliki pomagają wiernym w głębszym przeżywaniu Mszy Świętej. Teraz także małe dzieci mogą z takiej pomocy korzystać: oddajemy do Państwa rąk mszalik przeznaczony dla dzieci, które nie potrafią jeszcze czytać. Może on przyczynić się do lepszego poznania Mszy, głębszego jej rozumienia i pokochania.

Wiadomym jest, iż małe dzieci uwielbiają naśladować rodziców i często domagają się mszalika dla siebie, jednak szybko nużą się niedostosowaną do ich percepcji zawartością mszalików dla dorosłych lub starszych dzieci. Stąd pomysł na stworzenie mszalika obrazkowego – z ilustracjami przedstawiającymi gesty i czynności kapłana podczas odprawiania Mszy oraz reprodukcjami malarstwa, dobranymi odpowiednio do poszczególnych części Najświętszej Ofiary.

"Ażeby dusza mogła żyć życiem Chrystusa, musi przed jej wzrokiem stanąć ten Chrystus w swoich tajemnicach, w swoich stanach chwalebnych czy bolesnych, swoich cnotach i uczynkach. Każda dusza ma się wpatrywać w konkretne życie Jezusa, albowiem On jest dla wzorem dla wszystkich."

Kapłaństwo jest wzniosłym uprawnieniem, udzielonym przez Ojca kapłanowi na podobieństwo władzy danej swemu Synowi. Jest największym możliwym dla człoweka upodobnieniem do Słowa Wcielonego. Tu na ziemi nic nie przewyższa doskonałości kapłaństwa.

Słowo Przedwieczne stało się ciałem, dlatego byśmy "życie mieli, a mieli obficie". Cała działalność Jezusa Chrystusa, Jego cierpienia i śmierć miały ten cel jedynie, by nam to życie wysłużyć. Po to również wyposażył Chrystus Kościół swoją mądrością i łaską, by każdy z synów ludzkich mógł zaczerpnąć z przebogatych zdrojów tego życia.

Mnich benedyktyński i opat Maredsous (Belgia), o. Kolumban Marmion (1858–1923) dzieli się swoimi refleksjami na temat życia monastycznego. Nie ogranicza się jednak do życia w klasztorach, lecz doskonale pokazuje, że wiele cnót praktykowanych przez mnichów i mniszki to przede wszystkim cnoty chrześcijańskie, które mogą praktykować również osoby świeckie. Poszukiwanie Boga poprzez życie i osobę Chrystusa jest punktem centralnym tej książki.

Dzieło pozwala zgłębić wielkie ideały monastyczne, wobec których żaden chrześcijanin nie może pozostać obojętny: wyrzeczenie, ubóstwo, pokora, posłuszeństwo, modlitwa, zaparcie się siebie i dążenie do pokoju. Reguła świętego Benedykta jest obecna w tle, a Dom Marmion z lubością nieustannie do niej nawiązuje.

Biografia mamy arcybiskupa Lefebvre'a, kobiety poświęcającej swoje życie Bogu, modlitwie i rodzinie, wzorowej katoliczki.

"Święte dziewictwo i doskonała czystość, poświęcone służbie Bożej, zaliczają się bez wątpienia do najcenniejszych skarbów, które Założyciel Kościoła pozostawił jako dziedzictwo dla utworzonej przez siebie społeczności."

Życie naukowe postępuje wciąż naprzód i coraz to nowa problematyka zjawia się w jego polu widzenia. Zmieniły się czasy, niosąc za sobą zmianę kierunków, haseł czy tendencji. Za pontyfikatu Piusa XII biblistyka katolicka nie potrzebowała, jak obecnie, bronić „okopów Trójcy Świętej”; mogła natomiast z całym spokojem, w sposób bardziej pozytywny niż polemiczny, oddawać się zgłębianiu Słowa Bożego zawartego w Piśmie świętym.

Sądzimy, że skoro dziś w duszach większości ludzi miłość względem Boga albo stopniowo wygasa, albo nierzadko już całkowicie została stłumiona, te właśnie pisma Doktora Miodopłynnego należy z najwyższą uwagą rozpamiętywać. Z zawartych w nich bowiem myśli może w życie jednostek i społeczeństw wstąpić nowa, z nieba płynąca siła, która pokieruje obyczajami i przetworzy je zgodnie z chrześcijańskimi nakazami.