Promocje

Opowieść o regionie, którego obraz obrósł wieloma stereotypami, gdyż choć budzi zainteresowanie, to wciąż pozostaje słabo znany. Dominika Ćosić zna go od podszewki. W swej książce zaprasza za kulisy bałkańskiej polityki, kreśli sylwetki tamtejszych artystów, dziennikarzy, ekspertów, ale też przedstawia galerię postaci nieznanych, tzw. zwykłych Serbów, Chorwatów, Słoweńców, Bośniaków, Albańczyków, Macedończyków i... Jugosłowian. Ukazuje ich obyczaje, troski, nadzieje – ich życie w burzliwym okresie rozpadu Jugosławii, budowania starych/nowych państw, układania relacji między nimi i w każdym z nich.

O czym jest ta książka? O bliskości Boga.
Nazywamy tę bliskość sakramentem Eucharystii, co z języka greckiego tłumaczy się zwykle jako dziękczynienie. Słów na odkrycie całej głębi tego określenia nie znajdziemy jednak w żadnym słowniku.
Trzeba ich szukać w Piśmie Świętym. Czytane od początku, pomału, odsłania przed nami tajemnicę Bożej obecności, ukrytą ostatecznie w jednym tylko Słowie. Tym, które Bóg w swoim Synu dał kiedyś światu. Podczas każdej Mszy Świętej widzimy, jak to Słowo się spełnia, stając się Ciałem. A my możemy się Nim karmić tak prosto, jak chlebem.

Dorota Gellner potrafi opowiadać najmłodszym czytelnikom o zawiłościach uczuć jak mało kto. Jeśli znacie i lubicie jej „Myszkę”, to „Zakochaną myszkę” po prostu pokochacie – za błyskotliwy wiersz i urzekającą historię, w której humor przeplata się ze wzruszeniem.

Jest takie miejsce jak ze snu, gdzie w jednej chwili wszystko potrafi stać się lepsze. To CZARODZIEJSKI MOST, gdzie w mgnieniu oka diabeł zmienia się w anioła a staruszkowie w dzieci, gdzie wielkolud może wreszcie być krasnoludem, a skąpiec nie musi już dźwigać ciężkich worów złota. Gdzie każdy ma szansę stać się lepszy i zacząć nowe życie, o którym dotąd tylko marzył.

Dorota Gellner – jak przystało na damę Orderu Uśmiechu – przedstawia niesamowite (to horrorek!) perypetie Głodomorka… z humorkiem. Książka składa się z 18 komicznych historyjek, które same wpadają w ucho. Uwaga! Przeczytanie choćby tylko jednej grozi niepohamowanym apetytem na kolejne!

„To jest myszka. Bardzo miła. Właśnie wam się ukłoniła. Kto nie widział, niech żałuje. Ja widziałam. Nie żartuję!” – tak przedstawia swoją bohaterkę Dorota Gellner.

„To jest kocur. Na portrecie. Miesza farby na palecie. Białą… Żółtą… I czerwoną… Minę ma zadowoloną”. Ale… czy równie zadowoleni będą jego klienci: gęś, mysz, kurczak prosiak, kotka, żaba i pies, którzy zamówili u kota-malarza swoje portrety? Dorota Gellner, dama Orderu Uśmiechu, jak zwykle serwuje nam dużą porcję pysznego humoru. Perypetie podwórkowego "artysty" rozbawią wszystkie dzieci od lat 2 do 102!

Ta książka to prawdziwy przebój! Skomponowany przez Dorotę Gellner, Damę Orderu Uśmiechu i prawdziwego wirtuoza pióra! Muzyka – dźwięcząca w brzmieniu słów i rytmie opowieści – natychmiast wpada w ucho.

Śmieszne króciutkie historie o instrumentach i ich nie zawsze utalentowanych (ale jakże oddanych swej pasji) właścicielach – pokochają czytelnicy od lat 5 do 105! A aranżacja? Wyborna! Na znakomitych ilustracjach Marcina Minora można przyjrzeć się i prawdziwym cymbałom, i zapomnianej już nieco pianoli... albo odszukać swój ulubiony czy też mniej znany instrument.

Każdy z nas, zanim stanie się dorosły, jest małym dzieckiem.

Tak było również z Robertem Prevostem zanim został Leonem XIV!

Fascynująca opowieść o małym Bobie, który pięknie śpiewał, wybrał zakonne życie, został misjonarzem, aż wreszcie... głową Kościoła katolickiego.

Kochał i uczył kochać – tak można najlepiej i najkrócej podsumować całe życie Prymasa. Kochał Boga i był Mu posłuszny. „Tak, Ojcze” – mówił, a to znaczyło to samo, co „Bądź wola Twoja”.

Paulina Jaricot urodziła się w bogatej rodzinie przemysłowców lyońskich. Rozpościerały się przed nią wielkie możliwości i szerokie perspektywy. W młodości założyła dzieło wspierania misji – dzisiejsze Papieskie Dzieło Rozkrzewiania Wiary – oraz popularne na całym świecie stowarzyszenie modlitewne – Żywy Różaniec.

Już jako mała dziewczynka św. Weronika (Urszula) Giuliani doświadczała wizji Jezusa i Maryi. Były dla niej naturalne, wzrastała wraz z nimi – zarówno fizycznie, jak i duchowo. Z czasem więź z Jezusem stawała się coraz głębsza, dojrzalsza. Bóg przygotowywał ją w ten sposób do życia, które było zjednoczeniem z Nim w pełni – zwłaszcza w cierpieniu. Wstąpiła do zgromadzenia o surowej regule, pościła, umartwiała się, nosiła na ciele bolesne znaki Męki Jezusa.