Promocje

Pisarz, historyk i sarmata oraz specjaliści od geopolityki. Wspólnie odnajdują historyczne tropy w wydarzeniach rozgrywających się na naszych oczach. Sięgają do tradycji republikańskich I Rzeczpospolitej i sztuki wojennej naszych przodków. Co sądzą o dziejach i geopolityce dawnej Korony i Litwy? Jakie były przyczyny sukcesów i porażek dawnej Rzeczypospolitej? Czy mamy się czego uczyć od tych, którzy byli tu przed nami?

Autor niniejszej książki próbuje znaleźć we współczesnym świecie sens, który pozwoli mu trwać i uchronić nas, nasze dzieci i wnuki przed obłędem, który niesie zgubę. Jest bowiem ten obłęd nie tylko zagrożeniem dla naszych umysłów, ale wprost zagraża już naszemu istnieniu, nie tylko istnieniu cywilizacji, którą odziedziczyliśmy i którą powinniśmy nadal rozwijać, i przekazać przeszłym pokoleniom, ale wprost zagraża istnieniu ludzkości jako ludzkości, skoro nie dotyczy on tylko Polski, ale - i to jest szczególnie ważne - USA, i blisko jesteśmy ustanowienia norm zrównujących życie ludzi, zwierząt, roślin.

W roku 1793 lud Wandei i Bretanii powstał przeciwko rewolucyjnej opresji w obronie religii i monarchii. Opiewając bohaterstwo bretońskich Szuanów Jacek Kowalski wykorzystał swoje kompetencje historyka, historyka sztuki, poety i pieśniarza, tworząc historyczną gawędę, która jest zarazem antologią tekstów i obrazów, uzupełnioną o autentyczne pieśni wandejskie i bretońskie. Do książki dołączony jest śpiewnik z tekstami i akordami gitarowymi oraz płyta z polskim wykonaniem najbardziej znanych pieśni szuanów i powstańców wandejskich.

„To średniowiecze!” – wykrzykują wciąż lewicowi politycy i publicyści – „Nie ma powrotu do czasów, kiedy uczono, że Ziemia jest płaska!”.
Widmo średniowiecza wciąż krąży po Europie jako ulubiony „chłopiec do bicia” katolickiej konserwy.
A my nie chcemy wcale bronić średniowiecza. Ono broni się samo, jak róża w zimowym ogrodzie. Ma swoje kolce, ale ma też swoje piękno. Wszystkie „oświecone” mity o średniowieczu więcej mówią o naszej współczesności, niż o nim samym. I jak wszystkie zabobony dają się łatwo wyjaśnić historycznie i racjonalnie

Na swojej najnowszej płycie O Bolesławie Chrobrym Pieśń Srebrnozłota Jacek Kowalski i Klub św. Ludwika, za pomocą autorskich pieśni przy wtórze średniowiecznych instrumentów, przenoszą nas w czasy początków królestwa Polskiego.

Wydawnictwo uzupełnia książka zawierająca teksty i nuty pieśni oraz fotografie ze Złotej Kaplicy w Poznaniu – miejsca spoczynku pierwszych władców Polski: Bolesława Chrobrego i Mieszka I.

Opisana w książce Najlepszy podatek. Najmniejszy podatek reforma podatkowa nie jest mrzonką czy niepraktyczną iluzją, lecz konceptem, który bez większego problemu może zostać zrealizowany. Nie dość, że proponowany system podatkowy nic nie kosztuje, to na dodatek przynosi same korzyści. Jedyną stroną, która jest na nim stratna, to politycy.

Czym jest śmierć? Kiedy naprawdę umieramy? Czy można poświęcać życie jednych, by ratować innych? Te pytania bynajmniej nie są jakąś akademicką teorią, lecz praktyką, przed którą współczesna medycyna została postawiona bardziej niż kiedykolwiek w dziejach. To bowiem dla jej potrzeb (a konkretniej dla potrzeb transplantologii) zmieniono dotychczasową definicję śmierci, zastępując ją nowym terminem – tzw. śmiercią mózgową.

Czy była to dobra decyzja? Czy można ją usprawiedliwić moralnie? Na te pytania odpowiada praca o. Jacka Norkowskiego. Napisana z pasją, ale też niezwykłą rzetelnością naukową. 

Kilkutomowa książka Sąsiedzi. Ostatni Świadkowie ukraińskiego ludobójstwa na Polakach” będąca zwieńczeniem tego projektu, to nie tylko przestroga przed zbrodniczym banderyzmem. To również pomnik trwalszy niże ze spiżu wybudowany Polakom pomordowanym na Wołyniu, w Małopolsce Wschodniej i na Zamojszczyźnie w latach 1939-1947. To też pomnik dla tych, którzy ocaleli i przez całe życie zmagali się z potworną traumą, której doświadczyli, widząc, jak ukraińscy sąsiedzi mordują ich rodziny. To pomnik zbudowany z najtrwalszego materiału – wspomnień, dokumentów, dowodów.

Kilkutomowa książka Sąsiedzi. Ostatni Świadkowie ukraińskiego ludobójstwa na Polakach, będąca zwieńczeniem tego projektu, to nie tylko przestroga przed zbrodniczym banderyzmem. To również pomnik trwalszy niże ze spiżu wybudowany Polakom pomordowanym na Wołyniu, w Małopolsce Wschodniej i na Zamojszczyźnie w latach 1939-1947. To też pomnik dla tych, którzy ocaleli i przez całe życie zmagali się z potworną traumą, której doświadczyli, widząc, jak ukraińscy sąsiedzi mordują ich rodziny. To pomnik zbudowany z najtrwalszego materiału – wspomnień, dokumentów, dowodów.

Podziemia Płocka skrywają coś więcej niż tylko zapomniane mury. Skrywają tych, którzy nigdy nie odeszli.

Kiedy grupa przyjaciół trafia na wskazówkę prowadzącą do odkrycia sprawcy okrutnych, tajemniczych zabójstw, ich ciekawość przeradza się w wejście do świata, gdzie każdy krok odbija się echem dawnych krzywd. Stare wejście do podziemi, wąskie przejścia, mroczne korytarze, ukryte kaplice, spleśniałe komnaty i ciemność, która zdaje się żyć własnym życiem — to przestrzeń, w której historia nie jest martwa. Ona czeka. Najpotężniejszym z duchów, jakie napotykają, jest książę Zbigniew — ślepy, przepełniony goryczą i nieustannie rozdarty między pragnieniem sprawiedliwości a żądzą zemsty. Jako brat Bolesława Krzywoustego zna dobrze smak zdrady. Jego obecność mrozi krew, a jego zamiary... są niejasne. Potrafi pomóc. Potrafi też skrzywdzić. I jeśli coś naruszy równowagę jego świata, nie zawaha się sięgnąć po środki, których nawet duch nie powinien używać. W podziemiach Płocka nikt nie jest bezpieczny. Zwłaszcza ci, którzy szukają prawdy.

Wśród licznych dokumentów, które ujawnia w swej książce J.P. Laskowski, znajduje się między innymi prywatny dziennik duchowy Stefana Wyszyńskiego, pracowicie przepisany przez pracowników Służby Bezpieczeństwa i dołączony do jego akt osobowych. Dzięki temu możemy na opisywane wydarzenia spojrzeć okiem samego Księdza Kardynała.

Jacek Piekara zabiera czytelników w pasjonującą podróż do zaginionego świata PRL. Niczym wnikliwy etnograf opisuje, jak funkcjonował on w sferze polityki, gospodarki, obyczajów i kultury. Uważnie przypatruje się jego mieszkańcom. Ich obrządkom, codziennym kłopotom i radościom, temu, co jedli, co pili, jak mieszkali, pracowali i jak się bawili, jak się ubierali, jak wychowywali dzieci, jakie oglądali filmy i jakiej słuchali muzyki, jakimi dysponowali technologiami. Jak i dokąd podróżowali. Co im się podobało, a czego nie znosili.