Promocje

Około kultu mowy ojczystej i po raz pierwszy publikowany tekst Nauka języka ojczystego w słowie, piśmie i głowie, to wyjątkowa refleksja o. Woronieckiego nad rolą słowa mówionego i pisanego w procesie poznania oraz kształtowania osobowości człowieka. 

„Raport niebieski” ojca Jacka Woronieckiego stanowi nie tylko doskonały przewodnik po żołnierskim honorze i cnotach rycerskich, ale i głęboką refleksję nad ludzkim powołaniem i charakterem moralnym.

Bajka dla dzieci z wyliczanką ćwiczącą pamięć.

Sztuka wojny Jacques’a Bauda to analiza wojny rosyjsko-ukraińskiej napisana wyraźnie w poprzek dominujących komentarzy politycznych, medialnych i eksperckich. Baud nie występuje tu w roli publicysty komentującego konflikt z dystansu, lecz jako praktyk wojskowości i wywiadu, który do oceny wydarzeń przykłada warsztat wyniesiony z wieloletniej służby, pracy analitycznej i doświadczenia w strukturach międzynarodowych. Z profesjonalną skrupulatnością konfrontuje obiegowe sądy z realiami pola walki, danymi, doktrynami i możliwościami stron.

Książka Jacquesa Heersa jest adresowana do wszystkich, którzy chcą spojrzeć na historię bez okularów nakładanych przez egocentrycznych iluzjonistów czy ideologicznych oszustów. Jest doskonałą odtrutką na różne odmiany, grasującej także u nas w trzeciej dekadzie XXI wieku, „historii ludowej”. Dla jej autorów średniowiecze jest cause célèbre wieków „wyzysku i cierpień pańszczyźnianego chłopa”, a zarazem okresem pławienia się w luksusach, mniej lub bardziej okrutnych ekstrawagancji panów feudalnych.

Z recenzji wydawniczej prof. dr. hab. Grzegorza Kucharczyka (IH PAN)

Jacques Lanzmann to piechur wszech czasów. Od Andów po Himalaje, od lasów Saint-Germain do Tibesti, od Cévennes do Kilimandżaro, od Borneo do Reunion - przemierzył tysiące kilometrów, bacznie przyglądając się światu i sobie samemu.

Światowej sławy francuski historyk-mediewista Jacques Le Goff (1924–2014) traktuje w tym eseju swój temat z nieco większą lekkością niż w innych dziełach, choć temat to wcale nie zabawny, bo w robocie jest piekło lub co najmniej czyściec. Postać lichwiarza, którego miejsce w średniowiecznym społeczeństwie autor stara się scharakteryzować, okazuje się tyleż godna pogardy (z perspektywy człowieka średniowiecza), co poniekąd heroiczna (z naszej współczesnej perspektywy).

Piękna pod każdym względem powieść przedstawia losy Polaków pod zaborem rosyjskim na Wileńszczyźnie od upadku Powstania Styczniowego aż do życia w wolnej Polsce po odzyskaniu niepodległości.

Książka zawiera opis losów Józefa Olsiewicza (1870-1936), zaś równocześnie, na tle jego perypetii życiowych, ukazana jest panorama życia Polaków od czasów popowstaniowych aż po Wielki Kryzys lat 30. XX wieku, z takimi zjawiskami owego czasu, jak: emigracja Polaków za ocean, walka o katolickość, odzyskanie niepodległości, wreszcie pobożność, zwyczaje i - codzienne życie. Dodatkowo, książka dokładnie oddaje topografię Wileńszczyzny przełomu XIX i XX wieku. Pisząc o życiu prostych ludzi, autorka opisała wytrwałą i nieugiętą walkę Narodu Polskiego o wolność i niepodległość. Całą książkę i losy jej bohatera przenika duch, który można podsumować słowami, będącymi wyznaniem wiary naszych ówczesnych Rodaków: "Bóg, Honor, Ojczyzna".

Piękna saga rodzinna o polskiej rodzinie na Kresach od czasów Powstania Styczniowego aż do czasów na współczesnych. Napisana piękną polszczyzną, o pięknych wartościach jak: Bóg, honor i ojczyzna oraz prawda, dobro, piękno. 

Ciąg dalszy pięknej sagi rodzinnej autorstwa Jadwigi Czechowicz. Po bestsellerowym debiucie Kresów i bezkresów autorka opisała losy rodziny Olsiewiczów po śmierci głównego bohatera, Józefa.

W oparciu o znane mi dokumenty, kroniki i przekazy wydarzeń, opisałam poszczególne cuda eucharystyczne występujące na ziemiach polskich do 1867 roku, zaś bohaterem książki uczyniłam młodego człowieka szukającego swojej drogi życiowej.

Tytuł książki odnosi się do opisywanych cudów eucharystycznych, będących niejako głosem wołającego, ożywiającego i umacniającego ludzką duszę Pana Boga. Równocześnie tytuł wskazuje na życie młodego człowieka, który wiedziony jest łaską Bożą do swojego miejsca w świecie.

Publikacja składa się z dwóch tekstów wspomnieniowych,  których wspólnym mianownikiem jest uwięzienie w kazamatach czerezwyczajki w 1919 roku.

Pierwszy z nich, autorstwa Jadwigi Januszkiewiczowej, opisuje pobyt autorki w więzieniach, zakończony powrotem do Polski wśród więźniów na wymianę, drugi zaś to doświadczenia i obserwacje Tadeusza Zagórskiego, swoista analiza schematów i zachowań tam panujących.