Promocje

Zwycięstwo odniesione pod Radzyminem, Wołominem, Ossowem wpisało się złotymi zgłoskami w tradycję oręża polskiego. Wysiłek obrony Warszawy został okupiony wieloma ofiarami, a w krytycznych dniach sierpnia 1920 r., w chwili zwątpienia, szukano nadziei nawet w siłach nadprzyrodzonych, czy w cudzie Bożym. Mogło się wówczas wydawać, że nie ma siły, aby armie bolszewickie nie zdobyły Warszawy. A jednak trud i waleczność żołnierza, pewnie i opatrzność Boża sprawiły, że Polska przez dalsze dwudziestolecie mogła się cieszyć niepodległością i wolnością.

Cyfrowy kapitalizm to błyskotliwa analiza „inteligentnych” technologii jako narzędzi wyzysku, ekstrakcji danych i koncentracji władzy. Autor pokazuje, jak niewidzialna infrastruktura cyfrowa reorganizuje nasze codzienne życie – od domów, po całe miasta – w sposób korzystny dla garstki podmiotów korporacyjnych, które kierując się  niezaspokojoną maksymalizacją zysku, z coraz większą mocą monopolizują cyfrowy rynek. Komercjalizują one każdą najmniejszą sferę usług, co prowadzi do jawnego wyzysku i likwidacji własności prywatnej biedniejącego społeczeństwa, które uzależnia się od proponowanych mu inteligentnych narzędzi. Co ważniejsze, wielkie molochy dążą do uzyskania jak największej kontroli i nadzoru nad swoimi klientami, ulegając pokusie wykorzystania w tym celu nowych technologii.

Dwie demokracje to pierwsza wydana w Polsce książka jednego z najważniejszych pisarzy współczesnej prawicy katolickiej. Jest to zbiór esejów o sprawach zasadniczych. Nie tylko o tytułowych dwóch demokracjach, tej z Bogiem i tej bez Boga, ale i o sprawiedliwości społecznej i innych ideach państwa katolickiego.

Książka Jeana Ousseta nie jest pesymistyczna, wręcz przeciwnie, ukazuje przed nami szeroki horyzont i skąpany w promieniach słonecznych błękit nieba. Autor odsłania przed nami drogę, zaprasza nas do działania na rzecz społecznego panowania Chrystusa i omawia sposoby, dzięki którym możemy do tego stanu doprowadzić. Każdy katolik, któremu leży na sercu przyszłość jego kraju, powinien tę książkę przeczytać i żyć tą ideą, która jako jedyna we współczesnym, na różne sposoby okaleczonym świecie, jest w stanie zapewnić pokój, prawdziwy pokój i odpocznienie.

Jeden z czołowych francuskich działaczy kontrrewolucyjnych XX w. i organizator komórek formacyjnych na rzecz przywrócenia porządku cywilizacji chrześcijańskiej w społeczeństwie, Jean Ousset (1914-1994), przedstawia w niniejszym dziele mistrzowską syntezę swoich doświadczeń i refleksji na temat sposobu organizowania trwałej i owocnej działalności kontrrewolucyjnej.

Gra w króla to powieść, w której czytelnik odnajdzie wiele wątków i postaci znanych z innych, notabene późniejszych, książek tego autora – Pedra de Lunę, Pikkendorfów czy Jego Wysokość Antoniego de Tounensa, pierwszego króla Patagonii.

Nic w tym dziwnego - wszyscy oni są mieszkańcami świata marzeń, królestwa pod niebiesko-biało-zieloną flagą Patagonii. Ich wspólną cechą jest przedkładanie świata wyobrażonego nad ten uznawany przez większość ludzkości za realny. Oni nie bawią się w królestwo, ale prowadzą ze światem i samymi sobą swoistą grę – grę w króla.

Królestwo Boreasza – trzecia część trylogii rodu Pikkendorffów (dwie pierwsze to Siedmiu jeźdźców i Hurra Zara!).

Królestwo Boreasza powstało w 2003 roku, w którym pisarz otrzymał Grand Prix Akademii Francuskiej za całokształt twórczości literackiej. Twórczości niezwykle bogatej, zawierającej różne gatunki – dzienniki z podróży, opowiadania, powieści, i obejmującej szeroki zakres tematów, wśród których poczesne miejsce zajmują dwa motywy: marzenie o utraconym królestwie oraz walka o sprawy z góry przegrane. Pierwszy z nich często przyjmuje kształt mitycznej krainy. Drugi jest racją bytu stworzonych przez Raspaila bohaterów z rodu Pikkendorffów. W Królestwie Boreasza odnajdujemy oba te motywy.

Tym razem pisarz porzucił ukochaną Patagonię na rzecz mitycznej Borei - krainy leżącej na północno-wschodnich rubieżach Europy, świata „małego, śniadego człowieka”. To świat piękny, choć surowy, gdzie człowiek żyje w harmonii z naturą. Jego piękno rozumieją i doceniają tylko nieliczni. Dla Pikkendorffów i im podobnych Borea to marzenie i sprawa z góry przegrana, za którą warto oddać życie.

Dotarli na kraniec świata po wędrówce tak długiej, że nie pozostało po niej nic prócz strzępów snów i lęku. Nazywali siebie po prostu Ludźmi. Przemierzając kontynenty i wieki, cofali się przed innymi ludami, aż znaleźli się tam, gdzie ziemia rozpada się na wyspy, a morze wdziera się w ląd wąskimi kanałami. W tej surowej przestrzeni, pomiędzy lodem, wiatrem i wodą, próbowali żyć poza zasięgiem obcych spojrzeń.

Powieść, która od ponad pół wieku budzi fascynację, spory i gwałtowne polemiki. Gdy z wybrzeży Indii ku Europie wyrusza gigantyczna flota wypełniona setkami tysięcy zdesperowanych ludzi, Stary Kontynent staje wobec wyzwania, którego nie potrafi ani zrozumieć, ani powstrzymać.

Jean Raspail stworzył wizję, która dla jednych stała się literackim proroctwem, dla innych – jedną z najbardziej kontrowersyjnych dystopii XX wieku. W miarę jak statki zbliżają się do francuskich wybrzeży, politycy, media, intelektualiści i zwykli obywatele ujawniają swoje lęki, złudzenia, nadzieje i słabości.

Autor nie opisuje jedynie kryzysu migracyjnego. Kreśli przejmujący obraz cywilizacji, która utraciła wiarę we własne wartości i nie jest już pewna, czy posiada wolę przetrwania. Opowieść o nadciągającej fali migrantów staje się zarazem opowieścią o kondycji Zachodu, odpowiedzialności elit, granicach solidarności i cenie politycznych złudzeń.

Powieść, która od ponad pół wieku budzi fascynację, spory i gwałtowne polemiki. Gdy z wybrzeży Indii ku Europie wyrusza gigantyczna flota wypełniona setkami tysięcy zdesperowanych ludzi, Stary Kontynent staje wobec wyzwania, którego nie potrafi ani zrozumieć, ani powstrzymać.

Jean Raspail stworzył wizję, która dla jednych stała się literackim proroctwem, dla innych – jedną z najbardziej kontrowersyjnych dystopii XX wieku. W miarę jak statki zbliżają się do francuskich wybrzeży, politycy, media, intelektualiści i zwykli obywatele ujawniają swoje lęki, złudzenia, nadzieje i słabości.

Autor nie opisuje jedynie kryzysu migracyjnego. Kreśli przejmujący obraz cywilizacji, która utraciła wiarę we własne wartości i nie jest już pewna, czy posiada wolę przetrwania. Opowieść o nadciągającej fali migrantów staje się zarazem opowieścią o kondycji Zachodu, odpowiedzialności elit, granicach solidarności i cenie politycznych złudzeń.

Oczy Ireny Jeana Raspaila to wspaniała opowieść, którą można by nazwać "romansem metafizycznym". Rozgrywa się ona w przepięknych bretońskich plenerach, pełnych wrzosowisk, ostrych klifów, cichych zatok i rozhukanego morza.

Swój tajemniczy urok powieść ta zawdzięcza dwóm kobietom: Irenie, zielonookiej blondynce, oraz Aldzie, brunetce o pięknym spojrzeniu błękitnych oczu.

Uosabiają one dwa przeciwne żywioły, jak woda i ogień, dzień i noc, Bóg i Diabeł...

Nowe wydanie jednej z najsłynniejszych powieści francuskiego mistrza - burzliwe dzieje Kościoła przedstawione w pasjonujący sposób.