Jean Raspail - Obóz świętych

Królestwo Boreasza – trzecia część trylogii rodu Pikkendorffów (dwie pierwsze to Siedmiu jeźdźców i Hurra Zara!).

Królestwo Boreasza powstało w 2003 roku, w którym pisarz otrzymał Grand Prix Akademii Francuskiej za całokształt twórczości literackiej. Twórczości niezwykle bogatej, zawierającej różne gatunki – dzienniki z podróży, opowiadania, powieści, i obejmującej szeroki zakres tematów, wśród których poczesne miejsce zajmują dwa motywy: marzenie o utraconym królestwie oraz walka o sprawy z góry przegrane. Pierwszy z nich często przyjmuje kształt mitycznej krainy. Drugi jest racją bytu stworzonych przez Raspaila bohaterów z rodu Pikkendorffów. W Królestwie Boreasza odnajdujemy oba te motywy.

Tym razem pisarz porzucił ukochaną Patagonię na rzecz mitycznej Borei - krainy leżącej na północno-wschodnich rubieżach Europy, świata „małego, śniadego człowieka”. To świat piękny, choć surowy, gdzie człowiek żyje w harmonii z naturą. Jego piękno rozumieją i doceniają tylko nieliczni. Dla Pikkendorffów i im podobnych Borea to marzenie i sprawa z góry przegrana, za którą warto oddać życie.

Hurra Zara zbiera i przywołuje ulubione tematy i bohaterów często znanych już z innych powieści i opowiadań Jeana Raspaila. Z tym, że tam są zawsze bohaterami drugiego planu, tu wychodzą na plan pierwszy, pojawiają się w pełnej krasie, dają się poznać i zrozumieć. A przede wszystkim pozwalają lepiej poznać i zrozumieć raspailowski świat wartości, wyobrażeń i emocji.

Są tu teksty, na których szczególnie mi zależy. Niektóre z nich, jak Złoty klucz czy Ataulf, król Wizygotów są mi bardzo bliskie. Wiem, że moi czytelnicy tworzą coś w rodzaju wielkiej rodziny. Może będą szczęśliwi, mogąc mnie poznać w ten sposób nieco lepiej. Najbardziej lubię opowiadanie Bębny pośród śniegów, w którym książę G. bawi się moimi marzeniami z dzieciństwa. Także wśród śniegów rozgrywa się akcja Huzarów z Katlinki – po pięćdziesięciu latach odnajdują się tam zaginieni francuscy żołnierze. Dwa ostatnie opowiadania zawierają raczej refleksje nad współczesnością. Ubawiłem się setnie, pisząc Dziwną wyprawę…, bo fikcja jest najlepszym sposobem traktowania tematów drażliwych. Co się tyczy Przekazania władzy (moja wrodzona skromność trochę cierpi), nadal napawa mnie ono dumą i radością.

Jean Raspail

W książce Na królewskim szlaku Jean Raspail, wielki pisarz i podróżnik, opowiada o swojej młodzieńczej wyprawie z końca lat czterdziestych ubiegłego wieku, podczas której, wraz z trójką przyjaciół, pokonuje w dwóch niewielkich kanu prawie 3000 mil Rzeką Świętego Wawrzyńca, Wielkimi Jeziorami i Missisipi. Królewskim szlakiem wodnym: od Trois-Rivières w dzisiejszej Kanadzie do Nowego Orleanu. Śladami podróżników, żołnierzy i misjonarzy – legendarnych pionierów Ameryki Francuskiej. Opowiada o przygodzie, która podczas siedmiu miesięcy zmagań zrobiła z młodzieńca mężczyznę, pisarza, podróżnika i odkrywcę.

Oczy Ireny Jeana Raspaila to wspaniała opowieść, którą można by nazwać "romansem metafizycznym". Rozgrywa się ona w przepięknych bretońskich plenerach, pełnych wrzosowisk, ostrych klifów, cichych zatok i rozhukanego morza.

Swój tajemniczy urok powieść ta zawdzięcza dwóm kobietom: Irenie, zielonookiej blondynce, oraz Aldzie, brunetce o pięknym spojrzeniu błękitnych oczu.

Uosabiają one dwa przeciwne żywioły, jak woda i ogień, dzień i noc, Bóg i Diabeł...

Akcja powieści rozgrywa się u progu XXI wieku, kiedy na pozór nikt juz nie traktuje poważnie ideii monarchii, a pomysł osadzenia na tronie potomka dawnych królów wydaje się równie egzotyczny, co śmieszny. W rzeczywistości nie wszyscy tak uważają, a w szeregach tajnej policji zlaicyzowanej republiki daje się wyczuć dziwny niepokój...