Publicyści prawicy

Pasjonująca rozmowa Grzegorza Górnego i Rafała Tichego z ks. prof. Waldemarem Chrostowskim wprowadza nas w świat Biblii i jej tajemnic oraz w samo sedno relacji chrześcijańsko-judaistycznych.

Krystian Kratiuk, Grzegorz Górny oraz Paweł Lisicki od kilku lat wspólnie przyglądają się kryzysowi Kościoła katolickiego w programie Ja, katolik. EXTRA. Obserwując coraz to większy chaos nie tylko informacyjny, lecz także obecny w samym nauczaniu Kościoła, postanowili, tym razem w książce, uporządkować najważniejsze sprawy dotyczące naszej wiary oraz odpowiedzieć na fundamentalne pytania, które nurtują dziś wielu wierzących.

Książka jest zbiorem esejów o kraju „naszych Bratanków", wobec których żywimy wielką sympatię trwając w braterskich relacjach przypieczętowanych wspólną tysiącletnią historią. Zarazem tak naprawdę niewiele wiemy o Węgrzech. Książka Grzegorza Górnego uzupełnia nam tę wiedzę, w niesłychanie interesujący sposób odkrywając sekrety tego niezwykłego kraju i bogactwo jego kultury. Autor zabiera nas w pasjonującą podróż przez węgierskie dzieje: od św. Stefana do Victora Orbana. Wprowadza nas w tajniki węgierskiej duszy.

Grzegorz Górny opowiada o dziejach Polski od czasów piastowskich aż do współczesności. Autor nie lekceważy aspektu politycznego, gospodarczego czy społecznego historii, lecz uzupełnia je o wymiar religijny. Szczególne znaczenie przykłada do motywacji duchowej bohaterów oraz skutków, jakie decyzje religijne pociągają za sobą dla całej społeczności. Pokazuje przy tym, jak wiara chrześcijańska od pokoleń kształtowała polską tradycję, kulturę i nasz charakter narodowy. Dewizą towarzyszącą lekturze mogą być słowa T. S. Eliota: „Polityka jest funkcją kultury, a sercem kultury jest religia”. Taka hierarchia wartości jest bowiem zaprezentowana na kartach Duchowej historii Polski. Grzegorz Górny pokazuje, jak chrześcijaństwo niczym złota nić – niekiedy wyraźnym, a niekiedy dyskretnym ściegiem – towarzyszy całym dziejom Polski.

Kilkanaście lat temu odkryłem, iż choć padła cenzura, zmieniła rzeczywistość, dalej jednak istnieją tematy, ba! całe obszary nieporuszane w naszej publicystyce. Nie interesuje mnie poszukiwanie przyczyn takiego stanu rzeczy. Moja ambicja jest o wiele skromniejsza; dotrzeć do pierwotnego znaczenia pojęć, przywrócić im właściwy sens, proporcje. Odebrać grozę, przywrócić prawdę. Jestem pewien, iż prawda nie jest groźna, każda prawda! Natomiast fałsz… i owszem, to groza!

Grzegorz Braun, w pasjonującej rozmowie z Rafałem Otoką-Frąckiewiczem, brutalnie niszczy mity nagromadzone wokół najważniejszych wydarzeń historycznych ostatnich stu lat. Nie pozostawia żadnych złudzeń, co do faktu, że transformacja marksizmu nadal trwa w najlepsze a historia świata nie dobiegła jeszcze swojego szczęśliwego końca.

Grzegorz Braun prowadzi nas przez dzieje zbrodni i przemocy, ukrytej pod płaszczykiem hiperreligijnej retoryki, od husytów aż po protestanckich protoplastów bolszewizmu. Pokazuje, jak sekty takie jak Adamici – pierwsi nadzy komuniści – utorowały drogę do protestanckiego Mordoru, który w sercu Europy przywrócił niewolnictwo i zalegalizował lichwę.

Autor bezlitośnie demaskuje Zygmunta Starego, „Starego Lenia”, jako twórcę pierwszego totalitarnego państwa na świecie – Prus Albrechta Hohenzollerna. Obnaża również prawdziwe znaczenie Konfederacji Warszawskiej z 1573 roku, która – wbrew oficjalnej narracji – była aktem abolicji dla protestanckich rabusiów.

Poznaj szokującą korespondencję Olivera Cromwella z Bohdanem Chmielnickim, którego angielski rewolucjonista nazywał „nadzieją chrześcijaństwa” – nadzieją na obalenie katolickiego tronu Rzeczypospolitej. Ta książka pokazuje, że Potop Szwedzki nie był tylko konfliktem militarnym, lecz wielką protestancką krucjatą przeciwko katolickiemu mocarstwu – Polsce.

Książka ma formę rozmowy Jana Pińskiego z Grzegorzem Braunem o wybranych epizodach historii Polski.

"Ta książka ma pomóc zwykłym ludziom zrozumieć historię Polski, a także dać im argumenty. Historia ograniczona do dat, bez narracji umożliwiającej jej zrozumienie, nie ma walorów kształcących. Wyposażona zaś w fałszywą narrację, na przykład o tym, że przegrane powstania narodowe sprzyjały odzyskaniu niepodległości, stanowi kamień węgielny przyszłych porażek. Zachęca bowiem do popełniania tych samych błędów w przyszłości."

 ze Wstępu Jana Pińskiego

Połowa roku 2018 to dobry moment na podsumowanie pewnego etapu – bo oto właśnie w polskim życiu publicznym osiągnęliśmy kolejny „moment prawdy”. To określenie zapożyczam nie z jakiejś grafomańskiej poezji, ale z fachowego języka służb – konkretnie: sowieckiego Smiersza (Smiert’ szpionam!) – gdzie „momentem prawdy” nazywa się kulminację gry operacyjnej niejako wymuszającej ujawnienie; chwilę, w której nie da się już dłużej uprawiać gry pozorów i przeciwnik zmuszony jest wykonać ruch odsłaniający bez cienia wątpliwości tożsamość i rzeczywiste zamiary. „Moment prawdy” to ostateczna konfrontacja, w której opadają maski i wreszcie jasnym staje się, kto jest kim.

Połowa roku 2018 to dobry moment na podsumowanie pewnego etapu – bo oto właśnie w polskim życiu publicznym osiągnęliśmy kolejny „moment prawdy”. To określenie zapożyczam nie z jakiejś grafomańskiej poezji, ale z fachowego języka służb – konkretnie: sowieckiego Smiersza (Smiert’ szpionam!) – gdzie „momentem prawdy” nazywa się kulminację gry operacyjnej niejako wymuszającej ujawnienie; chwilę, w której nie da się już dłużej uprawiać gry pozorów i przeciwnik zmuszony jest wykonać ruch odsłaniający bez cienia wątpliwości tożsamość i rzeczywiste zamiary. „Moment prawdy” to ostateczna konfrontacja, w której opadają maski i wreszcie jasnym staje się, kto jest kim.

Głęboko przemawia mi do przekonania sylogizm Józefa Szujskiego (1835-1883), który pisał o „fałszywej historii jako mistrzyni fałszywej polityki”. Anegdotycznie akurat ten cytat zawdzięczam człowiekowi, który w swej politycznej praktyce w sposób wręcz idealny zilustrował tezę Szujskiego - Bronisławowi Geremkowi (1932-2008) - a który tak chętnie posługiwał się może nawet lepszą od oryginału parafrazą: „Zła historia jest matką złej polityki”. Czy zasada ta działa także w przypadku niżej podpisanego – to zechce Sz. Czytelnik rozstrzygnąć na podstawie zamieszczonych tu autorskich interpretacji zarówno wydarzeń odległych w czasie, jak i bliskich, a nawet nieco wybiegających w przyszłość politycznych prognoz.