Historia Polski

Dni chwały i zwycięstw orężnych Rzeczypospolitej mają specjalną wymowę. Zagrożeni od Wschodu i Zachodu w pokojowym rozwoju państwa, musieliśmy mieczem i szablą podpierać słupy naszych granic. W zwycięstwach naszych triumfował duch narodu, który nawet w chwilach najcięższych upadków brał górę nad prywatą, nad egoistycznym interesem jednostki. Tymi, w których ogniskował się ten duch narodu i potężniał – byli nasi wodzowie.

Wspomnienia Edwarda Bonarowskiego są bardzo cennym uzupełnieniem prac historycznych, dotyczących walk o Dworzec Gdański w czasie powstania warszawskiego.

Autor opisał te wydarzenia, w których sam brał udział. Nie spisywał wspomnień "na gorąco", zostały spisane dopiero w latach osiemdziesiątych XX wieku.

(Ze wstępu)
W niniejszej pracy znajdzie czytelnik opis formowania wojskowych oddziałów polskich do walki orężnej z Niemcami w latach 1914–1921. Chcę przypomnieć fakty dawniej bardziej znane, a dziś zapomniane, że mimo olbrzymich ofiar krwi złożonych przez naród polski w I wojnie światowej, którego blisko 2 miliony synów zmuszonych było walczyć w trzech zaborczych armiach przeciwko sobie. Polacy nie zawahali się, gdy tylko zaistniała możliwość tworzenia własnego, polskiego wojska w różnych warunkach i miejscach, do walki z Niemcami. Jak było to trudne i skomplikowane, przekonać się będzie można w trakcie czytania. Przeszkody mnożyły się na każdym kroku: na ziemiach polskich, w Europie, Amerykach czy Azji.

Rewelacyjna historia – tragicznego, ale równocześnie barwnego polskiego powstania nad Bajkałem, które wywołali zesłańcy postyczniowi latem 1866 roku. Zamierzano opanować Syberię, ale zbrojny bunt okazał się przegrany – pozostała ucieczka do Chin przez dzikie góry i tajgę. Efekt: zabici i ranni w pościgu, przepadli w tajdze, skazani na dodatkową katorgę, czterej rozstrzelani w Irkucku.

„Legenda polska” opowiada o patriotyzmie wyrosłym z buntu wobec zaborców, występującym przeciw niewoli i wynaradawianiu. Myśl o przekazywaniu wartości kulturowych towarzyszy każdemu pokoleniu wychowującemu swoich następców. Jaką częścią tego wychowania jest dziś legenda polska?

Mity, przeinaczenia i manipulacje prawdą, które przenosiły ciężar odpowiedzialności za zagładę europejskich Żydów na Polaków, płynęły nie tyle ze strony Niemców, ile ze strony Żydów - pisze autorka tłumacząc dlaczego podjęła studia nad stosunkami polsko - żydowskimi. Dr Ewa Kurek opierając się wyłącznie na źródłach żydowskich odpowiada, jak do tego doszło, że w chwili wybuchu II wojny światowej los Polski i Polaków nie interesował obywateli polskich żydowskiego pochodzenia.

„Wieczorem 7 marca 1949 r. po majora „Zaporę” - cichociemnego Hieronima Dekutowskiego, kawalera krzyża Virtuti Militari, przeszli do mokotowskiej celi czerwoni oprawcy. Miał 35 lat, 5 miesięcy i 11 dni. Wyglądał jak starzec. Siwe włosy, wybite zęby, połamane ręce, nos i żebra. Zerwane paznokcie. - My nigdy nie poddamy się! - krzyknął, przekazując przez współwięźniów swe ostatnie przesłanie”.

Ta książka to fascynująca podróż przez mniej znane, często zapomniane epizody z dziejów Poznania. Kim naprawdę była słynna Bamberka i jak to się stało, że Poznanianka stała się jednym z symboli miasta? Co wspólnego mają z Poznaniem Bolek i Lolek oraz Tytus, Romek i A'Tomek? Jak wyglądały narodziny pierwszych w Polsce trolejbusów i co doprowadziło do ich zniknięcia z ulic? Kto porwał prezydenta i w jakich okolicznościach Poznaniak znalazł się o krok od lotu w kosmos? Autor prowadzi czytelnika przez zaułki dawnego Poznania, pokazując, że za każdą kamienicą, ulicą i pomnikiem kryje się fascynująca historia, pełna zaskakujących zwrotów akcji. To lektura dla tych, którzy lubią odkrywać "drugie dno" znanych miejsc i chcą spojrzeć na miasto z zupełnie nowej perspektywy.

Wojny i bunty hajdamackie to seria krwawych wystąpień zbrojnych w XVIII wieku (1717–1768) na Ukrainie Prawobrzeżnej (należącej do Rzeczypospolitej). Ruch ten tworzyli zbiegowie, chłopi, Kozacy zaporoscy i margines społeczny. Łączył on pospolity rabunek z fanatyzmem religijnym i społeczno-narodową zemstą na polskiej szlacheckiej, katolickiej i żydowskiej ludności kresowej.

Bunt został krwawo stłumiony przez połączone wojska Rzeczypospolitej oraz armii rosyjskiej, która obawiała się rozlewu rewolucji na własne ziemie.

Autor, Franciszek Rawita-Gawroński (ur. 4 listopada 1846 w Stepaszkach nad Bohem, zm. 16 kwietnia 1930 w Józefowie), to polski historyk amator (badacz dziejów wschodnich ziem dawnej Rzeczypospolitej), powieściopisarz, publicysta, powstaniec styczniowy.

Po co naszym politykom historia?
Czy Polską nadal rządzą trumny Piłsudskiego i Dmowskiego?
Dlaczego Polacy upajają się historią?

Zapomniany, niedoceniony polityk, zniszczony diament Kresów Wschodnich, nieszczęśliwy ojciec, gorliwy chrześcijanin, hojny fundator kościoła w Mińsku, pan na kilku tysiącach hektarów, którego zysk skazał na biedę i gorycz przegranej – tak o Edwardzie Woyniłłowiczu, prezesie Mińskiego Towarzystwa Rolniczego, pisano przez II wojną światową…

Fragment Wstępu

Najnowsza książka wydawnictwa Biały Kruk Głos niepodległości to wybór tekstów publicystycznych autorów związanych z podziemnym czasopismem „Głos”. To jedno z pierwszych pism opozycji demokratycznej w PRL powstało w 1977 r. i skupiło część działaczy Komitetu Obrony Robotników.