Ewa Kurek - Poza granicą solidarności. Stosunki polsko-żydowskie 1939-1945

Kwestia żydowska jest tak rozległa i skomplikowana, że aby ułożyć jej spójny obraz, trzeba dotknąć wielu na nią spojrzeń, próbując przy tym połączyć te punkty, w których zgadzali się ludzie posiadający różne światopoglądy. Chcąc poznać dogłębnie jakikolwiek temat, powinno się odrzucić wszelkie obawy i sięgać nawet do tych autorów, z którymi w wielu kwestiach zgodzić się nie możemy. A skoro oświeceni i postępowi ludzie określają nas mianem narodu “dzikiego”, “pozbawionego kultury” i “niecywilizowanego”, to być może tym bardziej warto spojrzeć na to, co w kwestii żydowskiej pisali przedstawiciele narodów “cywilizowanych”, i jak ten problem pragnęli rozwiązać.

Tekst książki pochodzi z roku 1924. Autor zauważa, że Polska nigdy nie prowadziła niezależnej, samoistnej, konsekwentnej polityki wobec żydów — a żydzi prowadzili taką politykę wobec Polski od pierwszych faz swego napływu.

Jak napisał ks. dr Stanisław Trzeciak we Wstępie do książki Program światowej polityki żydowskiej, nie ma znaczenia to, czy Protokoły mędrców Syjonu są autentyczne, czy jest to też zgrabnie napisany falsyfikat, ponieważ Żydzi całym swoim postępowaniem trzymają się przedstawionego w nim programu, tym samym uwiarygadniając to dzieło. Ksiądz Trzeciak skrupulatnie i z naukowym zacięciem, bez jakichkolwiek uprzedzeń religijnych czy narodowościowych konfrontuje kolejne punkty zawarte w „Protokołach” z rzeczywistym zachowaniem przedstawicieli środowisk żydowskich.

Połowa roku 2018 to dobry moment na podsumowanie pewnego etapu – bo oto właśnie w polskim życiu publicznym osiągnęliśmy kolejny „moment prawdy”. To określenie zapożyczam nie z jakiejś grafomańskiej poezji, ale z fachowego języka służb – konkretnie: sowieckiego Smiersza (Smiert’ szpionam!) – gdzie „momentem prawdy” nazywa się kulminację gry operacyjnej niejako wymuszającej ujawnienie; chwilę, w której nie da się już dłużej uprawiać gry pozorów i przeciwnik zmuszony jest wykonać ruch odsłaniający bez cienia wątpliwości tożsamość i rzeczywiste zamiary. „Moment prawdy” to ostateczna konfrontacja, w której opadają maski i wreszcie jasnym staje się, kto jest kim.

Jakie są czynniki, które od wieków warunkują myślenie Rosjan. Jakie są wnioski z porównania chrześcijaństwa zachodniego z prawosławiem? Czym jest zjawisko przebóstwienia, kluczowe dla zrozumienia mentalności Rosjan? Odpowiedzi na te wszystkie pytania w książce dr Ewy Kurek.

Tytułowy znak zapytania „Rosji rozumem nie pojmiesz?” sugeruje możliwość zgłębienia tematu uwieńczonego zrozumieniem Rosji. „Da się pojąć, tylko to jest straszne” – pisze dr Kurek. Wskazując na antidotum przeciw rosyjskiej imperialnej irracjonalności, Kurek mówi, że jedyną siłą jakiej boi się Putin jest jedność i solidarność narodów I Rzeczpospolitej oraz rządów mocnej ręki.
Dr Ewa Kurek prezentuje szkicowe pojęcie o Rosji.

Wszystkie opisane w książce zdarzenia wydarzyły się naprawdę. Polską osadę Chrobrów na Wołyniu spalili Ukraińcy z UPA. Polaków z Chrobrowa ocalił Ukrainiec Siańko Klepiec, który za Polaków oddał życie. Nazwiska niektórych mieszkańców Chrobrowa, rzeźbiarzy ASP i nauczycielki lubelskiego Technikum Kolejowego są prawdziwe. Zbieżność nazwisk pozostałych osób przypadkowa.

Książka Ireneusza Lisiaka Zakłamany holokaust nie jest pierwszą publikacją tego Autora, poświęconą stosunkom polsko-żydowskim w ostatnich kilkudziesięciu latach. Autor pokazał, że potrafi jasno, precyzyjnie, bez zbędnych emocji przekazać zweryfikowaną wiedzę z tego zakresu, usystematyzowaną i w wielu przypadkach - dla większości Czytelników - nieznaną, czasem szokującą.

Oddawana do rąk czytelników książka Jedwabne – anatomia kłamstwa jest smutną książką. Jest wyrazem bezsilności mnie historyka i wyrazem bezsilności nas, ponad pięćdziesięciu tysięcy obywateli Polski, Polaków i Żydów, wobec popełnianych przez władze RP aktów kłamstwa, cenzury i bezprawia wobec badań historycznych. Przygotowałam ją z myślą o nas, żyjących dziś w Polsce, abyśmy wiedzieli, o co chodzi, ale także z myślą o naszych potomnych. Aby, jeśli już nie nam, to przynajmniej naszym dzieciom i wnukom wywalczyć prawo do wolnych i prowadzonych bez strachu przed polską władzą badań historycznych. Książka ta powinna być również przestrogą dla wszystkich rządzących Polską. Tych, którzy mają władzę dziś i którzy będą ją mieć w przyszłości.