Historia Polski

Legiony Polskie to pierwsza polska formacja wojskowa w XX wieku. Dzięki bohaterskiej walce na frontach I wojny światowej przyczyniły się do odzyskania przez Polskę niepodległości po 123 latach zaborów. Początek Legionom Polskim dała I Kompania Kadrowa utworzona w sierpniu 1914 r. z inicjatywy Józefa Piłsudskiego.

18 maja 1944 roku, po niezwykle ciężkich walkach, oddziały II Korpusu Polskiego pod dowództwem gen. Władysława Andersa zdobyły klasztor na Monte Cassino, strategicznym wzgórzu we Włoszech, bronionym potężnym systemem umocnień i przez doborowe jednostki niemieckie.

Krok do wolności to opowieść o tych, którzy zginęli, usiłując przekroczyć żelazną kurtynę. Czeski szlak na Zachód wydawał się najłatwiejszy dla polskich uciekinierów, tymczasem okazał się dla nich śmiertelną pułapką. Na zasiekach z drutu pod napięciem od 1952 roku życie straciło kilkudziesięciu Polaków.

Ucieczki specjalnego znaczenia to kilka historii osób, które w okresie PRL postanowiło nielegalnie opuścić kraj.
Między innymi jest opisana historia "porwania" przez CIA na Okinawie oficera polskiego wywiadu wojskowego i dyplomaty Jerzego Bryna, "wybierających wolność" posłów Korbońskiego, Mikołajczyka i Bryi oraz cichociemnego Tadeusza Chciuka "Celta".

Autor prezentowanego dzieła, „J. Grabiec”, to Józef Dąbrowski, pułkownik Korpusu Sądowego Wojska Polskiego. Należał do pokolenia, któremu przypadło w udziale dzieło związane z odbudową polskiej państwowości. Przejawiał także Józef Dąbrowski szczególne zainteresowania historią, zwłaszcza dziejami ojczystymi. Prezentowana praca, to jedna z kilku jego książek z zakresu publicystyki historycznej. 

Przedruk na podstawie oryginału z 1810 roku, z kolorowymi ilustracjami K. Wawrosza.

Blaski i cienie bohaterskiego pięciolecia to książka-legenda. Cytowana wprawdzie przez niektórych historyków, jednak niedostępna w bibliotekach, chyba że w działach prohibitów. 

Płk Józef Rokicki ps. Michał (1894-1976) - komendant główny Narodowej Organizacji Wojskowej, która w 1942 roku weszła w skład Armii Krajowej. W trakcie powstania płk Rokicki dowodził oddziałami AK na Mokotowie. To właśnie walkom powstańczym poświęcona jest największa część książki. Uwagę zwracają opisy przemarszów kanałami w powstańczej Warszawie czy zapis wędrówki z Mokotowa do Lasów Chojnowskich.

Reprint pracy Armja Polska we Francji. Dzieje wojsk generała Hallera na Obczyźnie, wydanej po raz pierwszy w Warszawie w 1929. Nieoceniony materiał o charakterze źródłowym, zawierający tekst i unikalne zdjęcia z epoki, dokumentujący wydarzenia historyczne sprzed 100 lat, które doprowadziły do odzyskania i utrzymania niepodległości Polski.

W siedemdziesiątą piątą rocznicę „szczęśliwej” ucieczki z Wołynia i z własnego domu, i po siedemnastu latach od pierwszego, ukazuje się, uzupełnione o „Powroty”, drugie wydanie moich wspomnień, by stały się jeszcze jednym głosem „przeciw upiorom przeszłości”.

Upiór, wampir, potwór tak pisali o nich dziennikarze, chociaż było w tym coś z niewdzięczności: przecież to oni napędzali sprzedaż brukowców, które z lubością rozpisywały się o ich zbrodniach.
Zbrodni przedstawionych w tej książce nigdy wcześniej nie opisano tak szczegółowo. Rekonstruując biografie i czyny morderców oraz przebieg ich procesów i reakcje zszokowanego społeczeństwa, Kamil Janicki sięgnął po wszelkie istniejące relacje, rozproszone w blisko 70 tytułach prasowych z epoki oraz innych, trudniej dostępnych źródłach.

Kamil Janicki zbiera fascynujące relacje z najgłośniejszych procesów kryminalnych okresu międzywojennego, w których na ławie oskarżonych zasiadły kobiety: dzieciobójczynie, malwersantki, szantażystki, morderczynie. Prawdziwe femmes fatales II Rzeczypospolitej, bohaterki pierwszych stron gazet, chociaż wcale nie pozytywne.

Korzystając z reportaży prasowych z procesów, obnażając plotki i dopisując dalsze ciągi do najgłośniejszych zbrodni okresu międzywojennego, Kamil Janicki, autor bijących rekordy popularności książek o historii Polski, kreśli przewrotny portret epoki. Epoki, która wcale nie różni się tak bardzo od naszej: będącej w nieustannej pogoni za sensacją, miotającej się między upodobaniem do moralnej paniki a niezaspokojoną fascynacją zbrodnią oraz mrocznymi zakamarkami ludzkiej psychiki.

(...) Opisy Różyckiego są tak żyjące, tak malownicze, tak prawdziwe, że czytającemu zdaje się, iż nie na książkę patrzy, ale na kraj wołyński; że z kart wychodzą konie i ludzie, a wypadki toczą się przed oczyma. Zapominamy wtenczas o książce, o pisaniu; czekamy z biciem serca i bez oddechu, kto wygra bitwę, jak się skończy wyprawa?