Maria Padzińska – Przerwane dzieciństwo

Miałam wielkie szczęście, że urodziłam się w szanującej się rodzinie katolickiej, rodzinie wiernej Bogu i Ojczyźnie. I ta właśnie wiara, i wielokrotnie zaznana przez nas opieka Boska tam, na Syberii, na tej „ziemi nieludzkiej”, ale jednocześnie świętej, bo przesiąkniętej krwią i łzami męczenników – zesłańców, w cudowny sposób pozwoliła nam przetrwać. Moje doświadczenie syberyjskie było doświadczeniem dziecka. Gdy nas wywieziono, miałam zaledwie sześć lat, a gdy wróciłam do Polski – jedenaście.
Ktoś może powiedzieć, że to, co napisałam, to czysta fantazja. Moje wspomnienia z lat na Syberii nie są fantazją, to trudne do przyjęcia fakty. Ciężkie przeżycia wyryły w mojej pamięci tak głęboki ślad, że stoją przede mną jak żywe. W duszy małego dziecka odbiły się jak na taśmie filmowej. Mimo mojego pogodnego usposobienia nie jestem w stanie wymazać tych przeżyć z mojej pamięci. One są we mnie. Tkwią w mojej świadomości i będą ze mną do końca moich dni. Tych przeżyć nie jest w stanie zatrzeć nawet czas. Zdarzenia, które przedstawiam, są autentyczne.

Maria Padzińska, fragment Wstępu

O Autorce

Maria Padzińska z domu Kazimierczak urodziła się w 1935 r. w Kaliszu. Jej ojciec, Jan Kazimierczak, był urzędnikiem Banku Handlowego w Kaliszu, a matka, Bronisława, zajmowała się dziećmi i domem. Latem 1939 r. ojciec w obawie przed wybuchem wojny wywiózł żonę i dzieci do krewnych do Wilna. W czerwcu 1941 r. Maria wraz z całą rodziną została deportowana na Syberię. Trafili do Sławgorodu w Ałtajskim Kraju. Tam wkrótce zmarła jej czteroletnia siostra – Anna. Kazimierczakowie zostali przygarnięci przez rosyjską rodzinę Wostrikowych. Maria uczęszczała do rosyjskiej szkoły. Jej rodzice nie zrzekli się jednak obywatelstwa polskiego. Wiosną 1943 r. zostali aresztowani i dostali się do łagrów. Maria i jej młodszy brat, Andrzej, trafili na rok pod opiekę rodziny polskich zesłańców. W kwietniu 1944 r. ojca zwolniono z łagrów. Znalazł pracę i zaopiekował się dziećmi. W październiku 1944 r. powołano go do wojska, a Maria i Andrzej trafili do rosyjskiego sierocińca w Sławgorodzie. W marcu 1945 r. dzieci przeniesiono do polskiego sierocińca w Kontoszynie. Tam też odnalazła ich matka, właśnie zwolniona z łagrów. Została zatrudniona w sierocińcu jako opiekunka i nauczycielka. Dzieci i opiekunowie z Kontoszyńskiego Sierocińca wrócili do Polski na początku lipca 1946 roku. Maria ukończyła szkołę podstawową i średnią w Kaliszu, a następnie, w 1958 r., filologię rosyjską na Uniwersytecie Warszawskim. W 1964 r. wyszła za mąż za Wiesława Padzińskiego i przeniosła się do Szczebrzeszyna. Uczyła języka rosyjskiego w szkołach podstawowej i średniej w Kaliszu, a następnie w – średnich i pomaturalnych w Szczebrzeszynie.

Spis treści

Ojczyzna (Maria Konopnicka)

Wstęp

ROZDZIAŁ I: Kalisz – Wilno-Jerozolimka
Szczęśliwe dzieciństwo
Ostrzeżenie
Wybuch wojny
Zesłanie – czerwiec 1941 roku

ROZDZIAŁ II: Sybir – Sławgorod, Ałtajski Kraj
Skazani na zagładę
Pogrzeb Hanusi
Syberyjska zima
U Wostrikowych

ROZDZIAŁ III: Rozłąka z rodzicami
Aresztowanie rodziców – kwiecień 1943 roku
Pod opieką państwa Żylińskich – od 3 kwietnia 1943 do połowy kwietnia 1944 roku
Odwiedziny u tatusia w łagrach
Spotkanie z mamusią

ROZDZIAŁ IV: Podsobnoje choziajstwo

ROZDZIAŁ V: W rosyjskim sierocińcu

ROZDZIAŁ VI: Wśród swoich
Kontoszyński Sierociniec dla Polskich Dzieci
Przyjazd mamusi
Tęsknota za Ojczyzną

ROZDZIAŁ VII: Dalsze losy tatusia – żołnierza Pierwszej Armii Wojska Polskiego pod dowództwem generała Berlinga – i całej rodziny

ROZDZIAŁ VIII: Powrót do Ojczyzny
Oczekiwanie na sygnał do powrotu
Na ojczystej ziemi

ROZDZIAŁ IX: Dalsze losy rodziny

Zakończenie