Zofia Kossak - Gość oczekiwany

Powieść Ku swoim jest próbą opisania dramatu Polaków na Kresach Wschodnich po przejściu rewolucji bolszewickiej, zagładzie ziemiaństwa oraz zniszczeniu polskiej kultury.

Książka ukazuje dramatyczne dylematy naszych rodaków, którzy zostali po drugiej stronie granicy: czy będą mogli zachować wiarę i polskość w bezbożnym państwie? Co robić w sytuacji zagrożenia bolszewicką ideologią dla wychowania dzieci? Jaką podjąć decyzję — wracać czy zostać? Czy nie jest zdradą opuszczenie rodzinnej ziemi i grobów najbliższych?

Książka Wielcy i mali Zofii Kossak to zbiór 4 gawęd historycznych z terenu Beskidów i Śląska Cieszyńskiego, osnutych na motywach legend o Imku Wisełce oraz rozbójniku beskidzkim Ondraszku Szebeście, opowieści hagiograficznej o świętym Janie Sarkandrze oraz historii ostatniej księżnej cieszyńskiej Piastównie Elżbiecie Lukrecji i tragedii wymierających Piastów Śląskich, których dziedzictwo przechodzi w ręce Habsburgów

Książka zawiera spisane i opublikowane zaraz po wojnie relacje autorki z siedmiomiesięcznego pobytu w niemieckim obozie koncentracyjnym dla kobiet w Birkenau w latach 1943-1944. Jest ona nie tylko przejmującym zapisem niewyobrażalnego okrucieństwa, z jakim spotkały się tam więźniarki różnych narodowości, ale i świadectwem postaw usiłujących ocalić resztkę ludzkiej godności w tym nieludzkim miejscu. 

„Chcę działać, walczyć i nie tracić ani chwili” – powiedziała Zofia Kossak, kiedy wybuchła II wojna światowa. Ta znana już wówczas nie tylko w Polsce, ale na świecie, pisarka i publicystka, odłożyła pisanie na rzecz pomocy Żydom, ukrywającym się po aryjskiej stronie. Dostarczała im pieniądze i podrobione dokumenty. Była współzałożycielką dwóch tajnych organizacji: Frontu Odrodzenia Polski i Rady Pomocy Żydom „Żegota”. Więziona w KL Auschwitz-Birkenau, gdzie cudem uniknęła śmierci, swoje wspomnienia opisała w książce Z otchłani.

Przebywający w Rzymie w 1631 roku ciężko chory książę Mikołaj Sapieha, wojewoda litewski i właściciel Kodnia, doznaje cudownego uzdrowienia przed obrazem Matki Bożej Gregoriańskiej. Jego prośba o podarowanie obrazu spotyka się z odmową papieża Urbana VIII. Książe z iście kmicicową fantazją porywa obraz i wywozi do Polski, aby w rodzinnym Kodniu oddawać mu cześć i dziękować Matce Bożej za odzyskane zdrowie. Za ten czyn zostaje wyklęty przez papieża.

Ta niezwykła książka jest czymś w rodzaju poetyckiego kalendarza. Podzielona jest, jak każdy kalendarz, na dwanaście miesięcy, których już same nazwy – w odróżnieniu od wielu języków europejskich – zachowują oryginalny ludowy charakter.

W poszukiwaniu duchowości, której rzeczywiście nauczał Jezus, Brant Pitre w charakterystycznym dla siebie stylu sięga do żydowskich korzeni tego nauczania i konfrontuje je z pismami ojców Kościoła i świętych. Rezultat tych poszukiwań jest imponujący. Otrzymujemy odkrywcze wyjaśnienia fragmentów Ewangelii, uderzające swą trafnością reguły życia duchowego oraz przystępne i napisane z ogromną pasją wyjaśnienia klasycznych zagadnień duchowości chrześcijańskiej, takich jak:
•    modlitwa ustna, medytacja i kontemplacja;
•    etapy duchowego wzrostu;
•    zalecana przez Chrystusa w Kazaniu na górze praktyka modlitwy, postu i jałmużny;
•    lectio divina, czyli lektura Biblii, przyrównywana przez ojców Kościoła do drabiny prowadzącej do nieba;
•    siedem grzechów głównych i cnót im przeciwnych, czyli strategia wzrastania oparta na dogłębnym poznaniu siebie samego;
•    rachunek sumienia;
•    walka duchowa i ciemna noc duszy, czyli co robić, gdy Bóg milczy.