Magna Polonia

Krzyczymy, że nam Polskę wzięli Rusy, Prusy

I za to wstręt czujemy do nich w głębi duszy;

Dzisiaj naszą ojczyznę rozbierają żydzi,

Lecz mało kto z Polaków czuje to i widzi!

-----------

Jakie tajemnice „zdradził” czcigodny kapłan, ks. Mateusz Jeż, że skazano go praktycznie na zapomnienie, a jego książki nie doczekały się ani jednego wznowienia po roku 1944?

Ksiądz Trzeciak był nieprzejednanym wrogiem fałszu i nienawiści talmudycznej, zwalczał te postawy i odkrywał nieznane dla narodu polskiego tajemnice żydowskie (między innymi związki Żydów z komunizmem, masonerią, źródło ich wrogiej nienawiści do wszystkich – jak pisał rzymski historyk Tacyt).

Myliłby się ten, kto by mniemał, że zepsucie obyczajów i rozkład elit są wyłącznie przypadłością czasów nam współczesnych. O ile jednak w wiekach minionych mieliśmy do czynienia przede wszystkim z degeneracją elit — ludzi, którzy zaprzedawali spuściznę przodków i kalali odziedziczone po nich dziedzictwo — o tyle dziś coraz częściej obserwujemy również zjawisko kreowania elit: wywyższania osób, a nawet całych rodów, które niczym pozytywnym się nie zasłużyły, a swoją pozycję zawdzięczają określonym układom politycznym i społecznym. Z taką podmianą elit mieliśmy do czynienia chociażby w okresie PRL, a jej skutki do dziś rezonują w polskim życiu publicznym.

W tym numerze przyjrzymy się obu tym zjawiskom oraz mechanizmom, które za nimi stoją: zarówno degeneracji dawnych elit, jak i kreowaniu nowych. Nie możemy przy tym obawiać się nazywać rzeczy po imieniu ani wykrzyczeć w twarz słów „hańba!” wszystkim tym, którzy zdradzili Boga i Ojczyznę — niezależnie od zasług ich przodków.

Pobożni nasi czytelnicy, znają już przetłumaczone z angielskiego na nasz język, niektóre z cennych dzieł ojca Fabera Filipina, jednego z najznakomitszych pisarzy ascetycznych, jakimi cieszy się nasz Kościół. Zdało się nam więc, że im przysługę wyrządzimy, podając tu w wolnym przekładzie, i tę jego rozprawę czyli konferencję o Dobroci. Jest ona, jak wszystkie pisma tego, wielkiej nauki i wielkiej świątobliwości zakonnika, pełna najzbawienniejszych nauk, a tym pożyteczniejszych i potrzebniejszych, że odnoszą się one do potocznego życia, do codziennych stosunków ludzi między sobą. (od tłumacza)

Dwa są rodzaje przygotowania: przygotowanie ze strony ciała i przygotowanie ze strony duszy. Co do ciała, należy być na czczo, należy być czysto i schludnie odzianym; Komunia Święta są to królewskie gody chrześcijanina, są to odwiedziny złożone nam przez naszego Boskiego Króla, jest to Boże Święto komunikującego. Wszystkie te powody wymagają od nas wielkiej pilności w naszym zewnętrznym zachowaniu się. Przygotowanie ze strony duszy wymaga najpierw czystości sumienia. Należy być bez grzechu śmiertelnego, i o ile to jest możliwe, bez dobrowolnego grzechu powszedniego. Czystość jest najpierwszą ozdobą domu, w którym kogoś przyjąć i ugościć mamy.

Najświętszy Sakrament od wieków stanowi centrum katolickiej wiary oraz fundament Kościoła. Bez Eucharystii cała duchowa budowla chrześcijaństwa traci swą wewnętrzną spójność i stabilność. Z tego powodu przez stulecia otaczano ją szczególną czcią, troską i szacunkiem, zarówno w liturgii, jak i w osobistej pobożności wiernych. Tymczasem od kilkudziesięciu lat Kościół pogrąża się w coraz głębszym kryzysie, widocznym w nauczaniu, praktykach religijnych, wierze oraz liczbie powołań. Rodzi się więc zasadnicze pytanie: jak bardzo kryzys ten dotknął samego serca katolicyzmu, którym jest Najświętszy Sakrament ? Jak wygląda dziś cześć należna Synowi Bożemu rzeczywiście i substancjalnie obecnemu w Eucharystii, zwłaszcza w porównaniu z praktyką minionych wieków? W jaki sposób objawia się zanik wiary w realną obecność Pana Jezusa na ołtarzach katolickich świątyń – zarówno w postawach duchownych, jak i świeckich? Jakie były przyczyny tego procesu i jakie niesie on konsekwencje dla życia Kościoła? Książka podejmuje próbę odpowiedzi na te pytania, stawiając zarazem odważną i prowokującą do refleksji tezę: czy sytuacja Nie zaszła tak daleko, że Najświętszy Sakrament stał się dla wielu katolików swoistym „Nieświętym Sakramentem” – pozbawionym należnej czci, wiary i świadomości Jego boskiej obecności?

„Program asymilacji żydów zjawił się u nas dopiero w XIX stuleciu, sama asymilacja wszakże na pewną, niewielką skalę zaczęła się o wiele wcześniej, za czasów Rzeczypospolitej. Odbywała się ona wówczas na drodze odpadania jednostek żydowskich od mozaizmu i wsiąkania ich w katolickie społeczeństwo polskie, w jego warstwę szlachecką i mieszczańską. Chwilowo, w drugiej połowie XVIII stulecia, proces ten wzrósł nagle na skutek ruchu frankistów. Był to wszakże tylko cząstkowy prozelityzm, który w niczym nie zmienił fizjognomii ogółu ludności żydowskiej w naszym kraju. Po rozbiorach żydzi w dalszym ciągu stanowią zamknięte środowisko, odgrodzone przez swą wyłączność religijną od społeczeństwa polskiego, jakkolwiek związane z nim ściśle węzłami ekonomicznymi. Ta ekonomiczna łączność sprawia, że światlejsze żywioły wśród żydów rozumieją potrzebę zaznaczania swej solidarności z dążeniami politycznymi społeczeństwa, a nawet zdarza się, że biorą udział w jego narodowych walkach”.

Fragment książki.

W nowej książce poetyckiej Ciemne wzgórza Arkadii strofy Srokowskiego wiele mówią o bólu, cierpieniu i zdradzie, o lęku, miłości i zagładzie, o wygnaniu, obcości i samotności, a przede wszystkim o naturze zła i człowieczej rozpaczy. Odsłania się odwieczny mit zagubienia, poszukiwania i ocalania. Pesymistyczna wizja rzeczywistości splata się z wiarą w sens i odradzanie ludzkiej egzystencji.

Stanisław Srokowski ceniony jest głównie za ekspresyjny styl, wstrząsające opowiadania i powieści kresowe. Motywy z jego książek i wyznań złożyły się na wybitny film Wojciecha Smarzowskiego, „Wołyń”. Obecnie pisarz wrócił do poezji. I to w zaskakujący sposób. Związany z awangardą literacką XX w., jawi się w tym zbiorze, jako wysublimowany erudyta tradycyjnych wierszy klasycznych.

Stefania Laudyn-Chrzanowska to kolejna postać wymazana całkowicie z pamięci powojennych pokoleń Polaków. Książki autorki wciągnięte były na cenzorski indeks PRL (w 1951 roku), a “Sprawa światowa” bojkotowana przez licznych księgarzy w USA. Trzeba bowiem wiedzieć, że dzieło, które trzymacie Państwo w rękach, było jedną z nielicznych prac ideologicznych na temat stosunków polsko-żydowskich — a na pewno jedyną, napisaną ręką kobiety i przetłumaczoną na język angielski. 

Niektórzy żądali ode mnie, abym napisał książkę o rozmyślaniach nad prawdami odwiecznymi dla dusz, ku ich lepszemu w nich ugruntowaniu i ku ich postępowi w życiu duchowym. Inni znowu prosili mnie, abym przygotował zbiór przedmiotów i treści, mogących być pożytecznymi dla nauczania podczas misji i podczas rekolekcji duchowych. Aby nie powiększać pracy i kosztów, uważałem za stosowne opracować dzieło niniejsze, aby tak pierwszemu, jak i drugiemu żądaniu służyć mogło.

Niniejsza książeczka jest wyjątkiem z pism św. Franciszka Salezego. Dostosowana jest do potrzeb każdej świeckiej osoby, czy ona jest uczoną, czy prostaczkiem; słowem, dla każdego stanu i wieku podaje w niewielu wyrazach rady świętego Biskupa, ucząc w sposób przystępny tego, czego każdemu potrzeba, aby żył prawdziwie po chrześcijańsku.