Magna Polonia

Ksiądz Trzeciak był nieprzejednanym wrogiem fałszu i nienawiści talmudycznej, zwalczał te postawy i odkrywał nieznane dla narodu polskiego tajemnice żydowskie (między innymi związki Żydów z komunizmem, masonerią, źródło ich wrogiej nienawiści do wszystkich – jak pisał rzymski historyk Tacyt).

Temat numeru: Nieodwzajemniona miłość Polaków do Zachodu.

Gdy świat otwiera oczy na potworne zbrodnie dokonywane przez izraelskich bandytów, potrzebne jest rzetelne źródło wiedzy, które wskaże inspiracje tych, którzy innym ludziom odmawiają człowieczeństwa. Wiedza i świadomość są pierwszym krokiem do wyzwolenia się, do wyrwania się z paszczy Lewiatana.

Nie możemy podzielić losu Kananejczyków, chociaż niestety jesteśmy na dobrej drodze. Nasza cywilizacja jest codziennie unicestwiana moralnie i biologicznie – tylko wysoka świadomość społeczna i zrozumienie, kto nas morduje, mogą odwrócić ten trend. Dlatego tak ważna jest wiedza, którą staramy się Państwu przekazywać w naszych publikacjach, a także w najnowszym, 44. numerze "Magna Polonia".

Pobożni nasi czytelnicy, znają już przetłumaczone z angielskiego na nasz język, niektóre z cennych dzieł ojca Fabera Filipina, jednego z najznakomitszych pisarzy ascetycznych, jakimi cieszy się nasz Kościół. Zdało się nam więc, że im przysługę wyrządzimy, podając tu w wolnym przekładzie, i tę jego rozprawę czyli konferencję o Dobroci. Jest ona, jak wszystkie pisma tego, wielkiej nauki i wielkiej świątobliwości zakonnika, pełna najzbawienniejszych nauk, a tym pożyteczniejszych i potrzebniejszych, że odnoszą się one do potocznego życia, do codziennych stosunków ludzi między sobą. (od tłumacza)

Dwa są rodzaje przygotowania: przygotowanie ze strony ciała i przygotowanie ze strony duszy. Co do ciała, należy być na czczo, należy być czysto i schludnie odzianym; Komunia Święta są to królewskie gody chrześcijanina, są to odwiedziny złożone nam przez naszego Boskiego Króla, jest to Boże Święto komunikującego. Wszystkie te powody wymagają od nas wielkiej pilności w naszym zewnętrznym zachowaniu się. Przygotowanie ze strony duszy wymaga najpierw czystości sumienia. Należy być bez grzechu śmiertelnego, i o ile to jest możliwe, bez dobrowolnego grzechu powszedniego. Czystość jest najpierwszą ozdobą domu, w którym kogoś przyjąć i ugościć mamy.

Najświętszy Sakrament od wieków stanowi centrum katolickiej wiary oraz fundament Kościoła. Bez Eucharystii cała duchowa budowla chrześcijaństwa traci swą wewnętrzną spójność i stabilność. Z tego powodu przez stulecia otaczano ją szczególną czcią, troską i szacunkiem, zarówno w liturgii, jak i w osobistej pobożności wiernych. Tymczasem od kilkudziesięciu lat Kościół pogrąża się w coraz głębszym kryzysie, widocznym w nauczaniu, praktykach religijnych, wierze oraz liczbie powołań. Rodzi się więc zasadnicze pytanie: jak bardzo kryzys ten dotknął samego serca katolicyzmu, którym jest Najświętszy Sakrament ? Jak wygląda dziś cześć należna Synowi Bożemu rzeczywiście i substancjalnie obecnemu w Eucharystii, zwłaszcza w porównaniu z praktyką minionych wieków? W jaki sposób objawia się zanik wiary w realną obecność Pana Jezusa na ołtarzach katolickich świątyń – zarówno w postawach duchownych, jak i świeckich? Jakie były przyczyny tego procesu i jakie niesie on konsekwencje dla życia Kościoła? Książka podejmuje próbę odpowiedzi na te pytania, stawiając zarazem odważną i prowokującą do refleksji tezę: czy sytuacja Nie zaszła tak daleko, że Najświętszy Sakrament stał się dla wielu katolików swoistym „Nieświętym Sakramentem” – pozbawionym należnej czci, wiary i świadomości Jego boskiej obecności?

„Program asymilacji żydów zjawił się u nas dopiero w XIX stuleciu, sama asymilacja wszakże na pewną, niewielką skalę zaczęła się o wiele wcześniej, za czasów Rzeczypospolitej. Odbywała się ona wówczas na drodze odpadania jednostek żydowskich od mozaizmu i wsiąkania ich w katolickie społeczeństwo polskie, w jego warstwę szlachecką i mieszczańską. Chwilowo, w drugiej połowie XVIII stulecia, proces ten wzrósł nagle na skutek ruchu frankistów. Był to wszakże tylko cząstkowy prozelityzm, który w niczym nie zmienił fizjognomii ogółu ludności żydowskiej w naszym kraju. Po rozbiorach żydzi w dalszym ciągu stanowią zamknięte środowisko, odgrodzone przez swą wyłączność religijną od społeczeństwa polskiego, jakkolwiek związane z nim ściśle węzłami ekonomicznymi. Ta ekonomiczna łączność sprawia, że światlejsze żywioły wśród żydów rozumieją potrzebę zaznaczania swej solidarności z dążeniami politycznymi społeczeństwa, a nawet zdarza się, że biorą udział w jego narodowych walkach”.

Fragment książki.

Książka wybitnego historyka rewolucji i wojny domowej Mielgunowa Czerwony terror w Rosji jest udokumentowanym świadectwem zbrodni popełnionych przez bolszewików pod hasłem walki z wrogami klasowymi w pierwszych latach po rewolucji październikowej. Książka oparta jest na zeznaniach świadków, zebranych przez historyka z różnych źródeł, ale przede wszystkim na artykułach prasowych drukowanych w gazetach wydawanych przez WCzeKa.

W nowej książce poetyckiej Ciemne wzgórza Arkadii strofy Srokowskiego wiele mówią o bólu, cierpieniu i zdradzie, o lęku, miłości i zagładzie, o wygnaniu, obcości i samotności, a przede wszystkim o naturze zła i człowieczej rozpaczy. Odsłania się odwieczny mit zagubienia, poszukiwania i ocalania. Pesymistyczna wizja rzeczywistości splata się z wiarą w sens i odradzanie ludzkiej egzystencji.

Stanisław Srokowski ceniony jest głównie za ekspresyjny styl, wstrząsające opowiadania i powieści kresowe. Motywy z jego książek i wyznań złożyły się na wybitny film Wojciecha Smarzowskiego, „Wołyń”. Obecnie pisarz wrócił do poezji. I to w zaskakujący sposób. Związany z awangardą literacką XX w., jawi się w tym zbiorze, jako wysublimowany erudyta tradycyjnych wierszy klasycznych.

„Życie wśród pisarzy, agentów i intryg” to książka dokumentalna. Opowiada o długoletnim inwigilowaniu i prześladowaniu autora przez Służbę Bezpieczeństwa i jej rozliczne siatki agenturalne. Srokowski w 1968 r. wraz młodzieżą szkolną, której był nauczycielem, wyszedł na ulice Legnicy, by protestować przeciwko komunistycznej indoktrynacji. Od tego czasu zaczęły się prześladowania pisarza. Kolejne dziesięciolecia dramatycznie odcisnęły się na jego psychice i działalności twórczej.

Stefania Laudyn-Chrzanowska to kolejna postać wymazana całkowicie z pamięci powojennych pokoleń Polaków. Książki autorki wciągnięte były na cenzorski indeks PRL (w 1951 roku), a “Sprawa światowa” bojkotowana przez licznych księgarzy w USA. Trzeba bowiem wiedzieć, że dzieło, które trzymacie Państwo w rękach, było jedną z nielicznych prac ideologicznych na temat stosunków polsko-żydowskich — a na pewno jedyną, napisaną ręką kobiety i przetłumaczoną na język angielski.