Historia Polski do 1945 r.

W trzecim tomie Kresowych rezydencji przedstawiono ponad 150 miejscowości z zespołami rezydencjalnymi położonych na terenie przedwojennych województw poleskiego i białostockiego - w jego wschodniej części, która po II wojnie światowej pozostała za wschodnią granicą Polski, czyli na Grodzieńszczyźnie. Jest to zaledwie około 15 procent dawnych siedzib ziemiańskich, które znajdowały się na tym terenie do II wojny światowej, ale warto pamiętać, że jedynie w połowie opisanych dawnych majątków zachowały się obiekty główne, czyli dwory, pałace czy zamki.

Monumentalne dzieło z serii Dopalanie Kresów.

W czwartym tomie Kresowych rezydencji przedstawiono 55 miejscowości z zespołami rezydencjalnymi z przedwojennego województwa wołyńskiego. Jedynie w 30 z nich zachowały się – w różnym stanie – główne obiekty: dwory, pałace lub zamki. Stanowią one niespełna 5 procent ogólnej liczby siedzib ziemiańskich istniejących na tym obszarze przed II wojną światową. Wszystkie znajdują się obecnie w granicach Ukrainy.

Piękny wzór herbu Polski obowiązujący w latach 1919-1927- orzeł w postawie bojowej w koronie zamkniętej z jabłkiem i krzyżem na czerwonym polu. Herb umieszczony jest w dębowej ramie, wymiary 21x30 cm.

Hans Frank, będąc wysokim urzędnikiem Rzeszy i generalnym gubernatorem, wypowiadał się o Kościele katolickim i wierze katolickiej z pogardą i cynizmem. Według niego katolicyzm był największym grzechem, trucizną, a Ewangelię nazywał bajeczkami.

Książka Renegaci Ireneusza Lisiaka ujawnia wstrząsającą prawdę o kolaboracji żydowskiej podczas niemieckiej okupacji 1939-1945, koncentrując się na agentach Gestapo, kolaborantach i szmalcownikach działających w gettach. W obliczu Zagłady prosty podział na katów i ofiary zaczął się łamać, a Żydowska Służba Porządkowa (Ordnungsdienst) oraz skorumpowane elity stały się, zaraz po Niemcach, najgroźniejszą grupą oprawców dla społeczności żydowskiej. Czytelnicy poznają motywy i okrutne działania przywódców takich jak Chaim Rumkowski, który wydawał dzieci i chorych na śmierć w imię „strategii przetrwania”, oraz siatki agenturalne, na czele z Abrahamem Gancwajchem, infiltrujące getta i polskie podziemie. Doprowadziło to do śmierci tych, którzy w dobrej wierze i z wielką odwagą pomagali, a „nagrodą” była ich śmierć. Ta bezkompromisowa analiza stawia trudne pytania o moralność w sytuacjach granicznych i przywraca historyczną pamięć o tych, których inni Żydzi określili mianem „katów własnego narodu” (Juden-Sieger), zmuszając do refleksji nad zdradą w warunkach absolutnego terroru. 

Polityka eksterminacyjna wobec Narodu Polskiego prowadzona była przez okupantów (niemieckiego i sowieckiego) od początku okupacji. Szczególne miejsce w strategii obu najeźdźców zajmowały polskie dzieci i polska młodzież. Ich eksterminacja i germanizacja miała być w perspektywie polityki niemieckiej zabezpieczeniem trwałego włączenia ziem polskich do III Rzeszy.

Jest to już trzeci i ostatni tom trylogii Ireneusza Lisiaka dotyczącej holokaustu Kościoła katolickiego podczas II Wojny Światowej.

Celem przypomnienia społeczeństwu tego doniosłego zdarzenia w dziejach rozwoju naszego Państwa, pragnę w 10-tą rocznice podpisania Traktatu Ryskiego podać do wiadomości ogółu garść faktów, które będą może dla przyszłego historyka ciekawym materiałem dla napisania historii Traktatu Ryskiego.

Konflikt zbrojny wisiał w powietrzu, ale życie przecież toczyło się dalej. Jeszcze 26 sierpnia na Jasnej Górze zebrało się ponad 100 tys. pielgrzymów. Pewna Polka zapisała w swym pamiętniku: „Dwa miesiące letnie we Francji upłynęły w przyjemniej atmosferze – miałam wrażenie, że żyję w antrakcie dramatu. Wojna, która w pierwszych dniach lipca wydawała się nieunikniona, została znów odsunięta w czasie, choć trudno było się łudzić, że jej wybuch może nie nastąpić”.

Nastąpił i to z zabójczą siłą, choć Polska dzielnie broniła się w kampanii wrześniowej, czego symbolami stały się obrona Westerplatte, Poczty Polskiej w Gdańsku czy Wizny. Wehrmacht oraz Armia Czerwona już na samym początku wojny dopuściły się licznych zbrodni na Polakach, kradziono polski majątek, niszczono zabytki, miasta i wsie.

Zwycięstwo odniesione pod Radzyminem, Wołominem, Ossowem wpisało się złotymi zgłoskami w tradycję oręża polskiego. Wysiłek obrony Warszawy został okupiony wieloma ofiarami, a w krytycznych dniach sierpnia 1920 r., w chwili zwątpienia, szukano nadziei nawet w siłach nadprzyrodzonych, czy w cudzie Bożym. Mogło się wówczas wydawać, że nie ma siły, aby armie bolszewickie nie zdobyły Warszawy. A jednak trud i waleczność żołnierza, pewnie i opatrzność Boża sprawiły, że Polska przez dalsze dwudziestolecie mogła się cieszyć niepodległością i wolnością.

Niniejsze opracowanie jest rozwinięciem opisu historii Szkoły Podchorążych Piechoty zawartego w publikacji: Jerzy Dąbrowski, Historia garnizonów Ostrów Mazowiecka- Komorowo, Różan, Zambrów i służba w tych garnizonach kpt. Władysława Dąbrowskiego.