Historia Polski do 1945 r.

Blaski i cienie bohaterskiego pięciolecia to książka-legenda. Cytowana wprawdzie przez niektórych historyków, jednak niedostępna w bibliotekach, chyba że w działach prohibitów. 

Płk Józef Rokicki ps. Michał (1894-1976) - komendant główny Narodowej Organizacji Wojskowej, która w 1942 roku weszła w skład Armii Krajowej. W trakcie powstania płk Rokicki dowodził oddziałami AK na Mokotowie. To właśnie walkom powstańczym poświęcona jest największa część książki. Uwagę zwracają opisy przemarszów kanałami w powstańczej Warszawie czy zapis wędrówki z Mokotowa do Lasów Chojnowskich.

Upiór, wampir, potwór tak pisali o nich dziennikarze, chociaż było w tym coś z niewdzięczności: przecież to oni napędzali sprzedaż brukowców, które z lubością rozpisywały się o ich zbrodniach.
Zbrodni przedstawionych w tej książce nigdy wcześniej nie opisano tak szczegółowo. Rekonstruując biografie i czyny morderców oraz przebieg ich procesów i reakcje zszokowanego społeczeństwa, Kamil Janicki sięgnął po wszelkie istniejące relacje, rozproszone w blisko 70 tytułach prasowych z epoki oraz innych, trudniej dostępnych źródłach.

Wokół II wojny światowej zrodziły się setki, jeśli nie tysiące mitów, legend i zagadek. Skrywali je wszyscy. Polska nie była tu wyjątkiem. II Rzeczpospolita, a potem Rząd na Uchodźstwie i Polskie Państwo Podziemne też miały swoje sekrety – zaskakujące, niekiedy mroczne, innym razem chwalebne.
W swej fascynującej książce Krzysztof Drozdowski śledzi i odkrywa tajemnicze epizody, często nieznane szerzej, a znaczące nie tylko dla przebiegu wojny, ale również całej powojennej historii Polski.

Podejmując podróż w trudne rejony polskiej historii, niniejsza publikacja proponuje spojrzenie na bolesną przeszłość bez mitów i uproszczeń. Ukazuje czasy II wojny światowej jako epokę dramatycznych wyborów i skrajnych postaw, kiedy granice miedzy lojalnością a kolaboracją w brutalnej rzeczywistości wyznaczało często pragnienie przetrwania.

Oto sylwetki ludzi uwikłanych w wojenno-okupacyjną rzeczywistość - donosicieli, agentów, szmalcowników, ale i tych, którzy znaleźli się w sytuacjach wymykających się prostym ocenom. Znajdziemy tu sprawy głośne i zapomniane, postaci jednoznacznie potępiane oraz takie, których losy i czyny do dziś pozostają zagadką i budzą kontrowersje.

Celem tej książki nie jest podważanie narodowej pamięci, lecz jej dopełnienie. Ma uzmysławiać, że historia nie jest czarno-biała i tylko konfrontacja z jej ciemnymi stronami pozwala w pełni docenić wartość prawdziwego heroizmu, lojalności oraz człowieczeństwa.

Prezentowana biografia, w zamierzeniu pełna, opowiada o życiu Aleksandra Krzyżanowskiego, legendarnego „generała Wilka”. W przeważającej części dotyczy okresu, w którym sprawował on funkcję komendanta Okręgu Wileńskiego ZWZ-AK. Był to niewątpliwie najważniejszy, choć czasowo niezbyt długi, fragment życia i działalności „Wilka”. Postać komendanta przedstawiona została na szerszym tle konspiracji polskiej na Wileńszczyźnie w okresie drugiej wojny światowej.

Celem niniejszej pracy jest dotarcie do jak największego grona odbiorców z obrazem ostatnich miesięcy przed wybuchem wojny z perspektywy wspomnień świadków tamtych wydarzeń i polskiej prasy. Drugi istotny cel przyświecający potrzebie napisania tej pracy związany jest z coraz częściej zapominaną prawdą wypowiedzianą przez starożytnego mówcę Cycerona: Historia testis temporum, lux veritatis, vita memoriae, magistra vitae, co w tłumaczeniu na język polski oznacza, że historia jest świadkiem czasów, światłem prawdy, życiem pamięci, nauczycielką życia.

Sprawa zabójstwa śp. F. Koryzmy wreszcie się wyjaśnia. Śledztwo niezmiernie skomplikowane, obfite jak rzadko kiedy w niezliczoną ilość najróżniejszych hipotez, wkroczyło już zdecydowanie na właściwe tory. 

Wspomnienia ośmiorga Warszawiaków spoczywały w archiwum przez pięćdziesiąt lat. Wydobyte z zapomnienia opowiadają o życiu codziennym Warszawy początku i pierwszej połowy XX wieku. Przenoszą czytelnika w czasy, których nie pamięta już żaden, nawet najstarszy mieszkaniec stolicy. Prowadzą w miejsca, po których dziś pozostały jedynie budzące mgliste skojarzenia nostalgiczne nazwy: Kercelak, hala Świętojerska, Nalewki, targ Za Żelazną Bramą, plac Broni…

Największym atutem książki Marka A. Koprowskiego jest obfite wykorzystanie źródeł banderowskich. Przede wszystkich wspomnień i meldunków działaczy i żołnierzy tej formacji. Dzięki temu możemy spojrzeć na ludobójstwo Polaków z nowej perspektywy. Nie z perspektywy ofiar, ale z perspektywy katów. Banderowcy wcale bowiem nie ukrywali, że konflikt z Polakami rozwiązali „ogniem i mieczem”. Bez litości i bez pardonu.

Autor przedstawił w swojej książce zarówno jawną, jak i podziemną stronę życia okupowanej Warszawy – w tym informacje dotyczące warszawskiego getta, do którego potajemnie dwukrotnie się dostał. Szczególnie ważne są także relacje z okupowanej prowincji oraz z Krakowa i z Lwowa. Dużo miejsca poświęcił również harcerzom Polski Podziemnej i kolegom „cichociemnym”.

Niemiecki Obóz w Konstantynowie Łódzkim istniał od 5 stycznia 1940 r. do 16 sierpnia 1943 r. (według informacji IPN). Był miejscem, w którym Niemcy dokonywali biologicznej eksterminacji całych polskich rodzin z terenu anektowanego przez III Rzeszę Niemiecką.

Książka opowiada o 442 dniach z życia Józefa Piłsudskiego, które pod koniec I wojny światowej spędził internowany w magdeburskiej twierdzy, a także o losach Domku Magdeburskiego – jednego z ciekawszych miejsc z nim związanych. Odsłania ona interesujący i mniej znany fragment życia przyszłego Marszałka z lat 1917-1918. To historia o wielu pasjonujących wątkach i zwrotach akcji, z których najważniejszym był powrót do Polski i objęcie władzy w kraju. 11 listopada 1918 r., dzień odzyskania naszej niepodległości, to bowiem historia z magdeburskim prologiem.