Historia Polski

Opracowanie ma pokazać w sposób jasny i syntetyczny obok tragedii i zmagań z ówczesną rzeczywistością i sukcesy Polaków. Przedstawić niezwykle tragiczne losy Kresów wschodnich Rzeczypospolitej. Pobudzić do refleksji nad rolą i znaczeniem tej społeczności.

Zrozumieć zesłańca nigdy nie było łatwo. Doświadczył tego i Maurycy Beniowski, i Józef Kopeć, i Bronisław Piłsudski, którzy powrócili do Polski po latach spędzonych na zauralskich terenach. Ich relacje przyjmowane były często z niedowierzaniem. (...) Zrozumieć, to znaczy otworzyć się na wrażenia autorów wspomnień i dowiedzieć się, kiedy mogli się cieszyć życiem, a kiedy przytłaczała ich tęsknota i warunki zewnętrzne.

Dopiero po ponad 75 latach wychodzi na jaw prawda o rzeczywistym położeniu i losie Polaków pod komunistyczno-rosyjskim panowaniem w latach 30. XX w. Nasi rodacy byli tam, mniej więcej od 1932 r. obywatelami drugiej kategorii, tak jak później Żydzi w niemieckiej III Rzeszy. A potem, w 1937 r., decyzją władz i niestety przy poparciu dużej części sowieckiego społeczeństwa, zostali skazani na zagładę.

Dzienniki z Powstania Warszawskiego są zbiorem zapisków z Powstania pióra siedmiorga pisarzy. Intencją tego opracowania jest poszerzenie wiedzy o wydarzeniach militarnych tamtych czasów. Przywołani w nim autorzy w obliczu Powstania chcieli przede wszystkim przetrwać. Dlatego w ich zapiskach niewiele jest heroizmu dziewcząt i chłopców, którzy tak ofiarnie walczyli i może nazbyt lekkomyślnie ginęli.

Dni chwały i zwycięstw orężnych Rzeczypospolitej mają specjalną wymowę. Zagrożeni od Wschodu i Zachodu w pokojowym rozwoju państwa, musieliśmy mieczem i szablą podpierać słupy naszych granic. W zwycięstwach naszych triumfował duch narodu, który nawet w chwilach najcięższych upadków brał górę nad prywatą, nad egoistycznym interesem jednostki. Tymi, w których ogniskował się ten duch narodu i potężniał – byli nasi wodzowie.

(Ze wstępu)
W niniejszej pracy znajdzie czytelnik opis formowania wojskowych oddziałów polskich do walki orężnej z Niemcami w latach 1914–1921. Chcę przypomnieć fakty dawniej bardziej znane, a dziś zapomniane, że mimo olbrzymich ofiar krwi złożonych przez naród polski w I wojnie światowej, którego blisko 2 miliony synów zmuszonych było walczyć w trzech zaborczych armiach przeciwko sobie. Polacy nie zawahali się, gdy tylko zaistniała możliwość tworzenia własnego, polskiego wojska w różnych warunkach i miejscach, do walki z Niemcami. Jak było to trudne i skomplikowane, przekonać się będzie można w trakcie czytania. Przeszkody mnożyły się na każdym kroku: na ziemiach polskich, w Europie, Amerykach czy Azji.

Rewelacyjna historia – tragicznego, ale równocześnie barwnego polskiego powstania nad Bajkałem, które wywołali zesłańcy postyczniowi latem 1866 roku. Zamierzano opanować Syberię, ale zbrojny bunt okazał się przegrany – pozostała ucieczka do Chin przez dzikie góry i tajgę. Efekt: zabici i ranni w pościgu, przepadli w tajdze, skazani na dodatkową katorgę, czterej rozstrzelani w Irkucku.

„Legenda polska” opowiada o patriotyzmie wyrosłym z buntu wobec zaborców, występującym przeciw niewoli i wynaradawianiu. Myśl o przekazywaniu wartości kulturowych towarzyszy każdemu pokoleniu wychowującemu swoich następców. Jaką częścią tego wychowania jest dziś legenda polska?

Po co naszym politykom historia?
Czy Polską nadal rządzą trumny Piłsudskiego i Dmowskiego?
Dlaczego Polacy upajają się historią?

Zapomniany, niedoceniony polityk, zniszczony diament Kresów Wschodnich, nieszczęśliwy ojciec, gorliwy chrześcijanin, hojny fundator kościoła w Mińsku, pan na kilku tysiącach hektarów, którego zysk skazał na biedę i gorycz przegranej – tak o Edwardzie Woyniłłowiczu, prezesie Mińskiego Towarzystwa Rolniczego, pisano przez II wojną światową…

Fragment Wstępu

Najnowsza książka wydawnictwa Biały Kruk Głos niepodległości to wybór tekstów publicystycznych autorów związanych z podziemnym czasopismem „Głos”. To jedno z pierwszych pism opozycji demokratycznej w PRL powstało w 1977 r. i skupiło część działaczy Komitetu Obrony Robotników.

Grzegorz Braun, w pasjonującej rozmowie z Rafałem Otoką-Frąckiewiczem, brutalnie niszczy mity nagromadzone wokół najważniejszych wydarzeń historycznych ostatnich stu lat. Nie pozostawia żadnych złudzeń, co do faktu, że transformacja marksizmu nadal trwa w najlepsze a historia świata nie dobiegła jeszcze swojego szczęśliwego końca.