Literatura piękna

W Kądzieli poznajemy całą galerię postaci kobiecych. Pani Taida samodzielnie zarządza, i to z sukcesem, majątkiem ziemskim (jak sama Rodziewiczówna), na dodatek wychowując dwóch synów. Nie sprzeciwia się obyczajom, tylko ciężko pracując, wykuwa swoją ziemską drogę. Drugą główną bohaterką jest córka jej kuzynki, Stasia, która wbrew wszystkiemu chce zostać lekarzem, odrzucając wszelkie konwenanse. A jednak właśnie te dwie kobiety okazują się bratnimi duszami. Piękna opowieść o obowiązku, miłości, przyjaźni.

Powieść felietonistki kwartalnika Fronda Lux.

Uniwersalna przypowieść o naturze człowieka, granicach nauki i odpowiedzialności moralnej uczonego.
Jedno z najbardziej znanych i przenikliwych dzieł Michaiła Bułhakowa — łączące elementy fantastyki, groteski i ostrej satyry społeczno-politycznej. Przez wiele lat było zakazane w ZSRR i ukazało się oficjalnie dopiero w latach 80. XX wieku.
Akcja rozgrywa się w Moskwie w latach 20. XX wieku, niedługo po rewolucji październikowej. Głównym bohaterem jest profesor Filip Filipowicz Preobrażeński – wybitny, acz ekscentryczny chirurg. Prowadzi on eksperymenty mające na celu odmłodzenie ludzkiego organizmu. Pewnego dnia znajduje na ulicy bezpańskiego psa – Szarika – i zabiera go do domu, by wykorzystać go w swoim nowym eksperymencie.
Dzieło pozostaje aktualne – ostrzega przed próbami tworzenia „nowego człowieka” według ideologicznych lub naukowych recept.

Powieść z roku 1885 Michała Bałuckiego — pisarza, komediopisarza i publicysty okresu pozytywizmu — zawierająca wątki gospodarczych relacji polsko-żydowskich.

Bohater powieści Dalej tylko pola, młody wykładowca filozofii, dowiaduje się o ciężkiej chorobie ojca. Wieść ta skłania go do powrotu w rodzinne strony, na Podhale, po to, aby na nowo przemyśleć własne korzenie oraz odbudować zniszczone przed laty relacje. Ojciec bohatera, zerwawszy w przeszłości więzi z rodziną, teraz, jak się zdaje, przeczuwając swoje odejście, chce przekazać synowi coś ważnego. Prawdziwy sens tego spotkania odsłania się jednak powoli. Dalej tylko pola to powieść drogi, która zderza zachwyt nad bogactwem życia z elegijną medytacją nad przemijaniem postaci tego świata.

Proza Michała Gołębiowskiego nie chce tylko opowiadać fabuł i skupiać się na akcji. Woli opisywać czy może raczej pokazywać spokojne „dzianie się” w najprzeróżniejszych jego przejawach. Opowiadania (i tytułowa minipowieść) ze zbioru Zagraj najlepszą piosenkę i odjedź przynoszą to, co najlepsze w dotychczasowych książkach pisarza - epifaniczną jasność myśli, zapis doświadczenia żywej wiary oraz nieusuwalnego – twórczego, nie destrukcyjnego – napięcia między religią a kontrkulturą, między łaknieniem sensu a łaknieniem mięsa; napięcia uosabianego nawiązaniami do tekstów świętych, filozoficznych, a także rockowych.

Kontynuacja powieści Pawlikowskiego zatytułowanej "Dzieciństwo i młodość Tadeusza Irteńskiego".
Autor prezentuje w niej wydarzenia od wybuchu pierwszej do wybuchu II wojny światowej. Akcja przenosi się z Baćkowa, Mińska i Petersburga do niepodległej Polski - do Warszawy, Wilna i Torunia.

Opowieść o sile, która rodzi się z wiary, lojalności i miłości

W Helstonleigh, miasteczku położonym w cieniu strzelistej katedry, życie toczy się spokojnym rytmem według ustalonego porządku. Rodzina Channingów darzona jest powszechnym szacunkiem i sympatią – do czasu. Jeden chłopięcy wybryk i jedno niesłuszne oskarżenie podkopują jej nieskazitelną reputację. Aby oczyścić swoje imię, Channingowie muszą zmierzyć się z przeciwnościami, kierując się wiarą, lojalnością i siłą rodzinnych więzi.

Mija rok od tragicznego zamachu na życie króla Szwecji, Gustawa III. Następca tronu jest niepełnoletni, wojny ogołociły państwową kasę. Krajem rządzą ludzie, którzy mają na względzie tylko własne interesy, podczas gdy ludowi żyje się coraz gorzej. Nikt nikomu nie ufa, a intrygi stały się czymś powszechnym.

Opowieści z ostatnich lat to trylogia, na którą składają się trzy krótkie powieści: Służbowa baśń, Sprawa Matiuszyna i Karagandyjska tryzna. Akcja wszystkich toczy się w schyłkowym okresie sowieckiego imperium, w wojsku i łagrach Kazachstanu.

Czy podobają się wam Trzej muszkieterowie, Dwadzieścia lat później, Przygody kapitana Alatriste? Jeśli tak, to jest to książka właśnie dla was! W powieści tej burzliwe losy hiszpańskiej wojny Napoleona w zadziwiający sposób splatają się z pełną zagadek historią poszukiwania skarbów templariuszy i namiętnym wątkiem miłosnym.

Nie wiem kiedy dokładnie zrodził się projekt stworzenia nowego człowieka, istoty z jednej strony niemal zwierzęcej, bo bez duszy i bez odniesienia do Boga, z drugiej niemal boskiej, bo wolnej od cierpienia i prawie nieśmiertelnej. Być może o niej śnili już filozofowie Oświecenia, przygotowując wielki przewrót jakim była Rewolucja Francuska.

Dość, że za sprawą Klausa Schwaba i Światowego Forum Ekonomicznego w Davos projekt zyskał charakter uniwersalny i na stałe zagościł w świadomości Zachodu. Jego realizacja będzie prowadzić do katastrofy. Taki jest prosty efekt bezbożnych, świeckich utopii. Ta demoliberalna nie jest mniej niebezpieczna niż komunistyczna. O tym opowiada książka Końcowe odliczanie. Start up projektu transczłowieka. Napisałem ją i wydałem (pod tytułem Przerwa w pracy) w 2009 roku, kiedy to w Polsce niemal nikt nie słyszał ani o transhumanizmie, ani o globalizmie, ani nie wyobrażał sobie zawrotnej kariery Yuvala Noaha Hararego, proroka nowej wersji człowieka-boga. Dziś to się zmieniło. Dlatego też, paradoksalnie, obecny czytelnik będzie mógł lepiej zrozumieć moją powieść i zawartą w niej przestrogę. To, co tam opisuję jako przyszłe, dzieje się przecież na jego oczach. Końcowe odliczanie to najbardziej powieściowa z moich dystopii. Tak jak Epoka Antychrysta i System diabła pokazuje konsekwencje upadku cywilizacji Zachodu, ale skupia się na jednostce i konkretnym bohaterze. Zachęcam do jej przeczytania tych wszystkich, którzy nie boją się myśleć, ale też tych, którzy zwyczajnie lubią klasyczną prozę.

Paweł Lisicki