Sławomir N. Goworzycki - Historia Węgier opowiedziana niepoprawnie politycznie

Druga z serii książek historycznych opowiedzianych niepoprawnie politycznie. Tym razem Sławomir N. Goworzycki zabiera nas w historyczną podróż po losach naszego bratniego narodu węgierskiego, czyniąc tę podróż niezwykłą pod dwoma względami. Po pierwsze, prezentuje historyczne losy węgierskie takimi, jakie one były naprawdę. Po drugie, liczba paraleli między węgierską a polską historią przedstawiona w pracy powoduje, że dopiero po jej lekturze zrozumiemy co tak naprawdę łączy nas z Węgrami... a co czasami dzieli...

Musi być w tym czyjś ukryty cel, abyśmy my Polacy nie mieli możliwie żadnych wiadomości o krajach i narodach z nami pośrednio lub nawet bezpośrednio sąsiadujących – z którymi dzielimy stulecia wspólnych dziejów, jakie by te dzieje nie były. Ciekawe książki o Węgrzech, owszem, pisze się u nas, także tłumaczy, i wydaje, raczej niskonakładowe, lecz w powszechnym obiegu medialnym na ogół cicho-sza; niezależnie od tego, ktokolwiek by na Węgrzech akurat rządził. Polska młodzież na wierszowane powiedzonko o „dwóch bratankach” nie reaguje, pierwszy raz je słyszy.

Dość tego! Spójrzmy znowu ku Węgrom! Współpraca polsko-węgierska – jak uczy tysiącletnia historia – przynosiła korzyści obydwu stronom.

Sławomir N. Goworzycki, autor Tamtego lata. Zatajonej historii Polaków – polskiej powieści pięćdziesięciolecia, głównego „półkownika” III i IV Rzeczypospolitej. Ostatnio także m.in.: Kobiety-Rewolucja-Kaznodziejstwo (2018), O pustych kościołach i „koronawirusie” w Polsce współczesnej. Kalendarz dygresyjny (2021), Relokacja przybyszów z Ukrainy. Listy bez odpowiedzi (2022), O powrót na Ukrainę – wołanie o pokój. Listy bez odpowiedzi. Część druga (2023; część trzecia Listów bez odpowiedzi w przygotowaniu), Historia Hiszpanii opowiedziana niepoprawnie politycznie (2025).

A niby to dlaczego Węgrzy z Polakami powinni akurat... współpracować? Odpowiedź przynosi owa Wielka Historia, zwłaszcza tego pierwszego pięćsetlecia (sic!) wspólnego sąsiadowania poprzez łańcuch ukochanych Karpat (Zachodnich i Północno-Wschodnich). Zwłaszcza sojusz Piastów z Andegawenami był nie do złamania i – zauważmy – z tamtych to odległych czasów pochodzi owa myśl geopolityczna nazywana w czasach naszych „Trójmorzem ABC” – Adriatyk-Bałtyk-Czarne Morze. Jeśli „coś jeszcze powinno być pomiędzy Niemcami a Rosją”, no to właśnie Trójmorze. Oczywiście, czy to Niemcy (sensu largo), czy to Rosja, czy jeszcze ktoś trzeci lub czwarty będą o to Trójmorze rywalizować, by je sobie podporządkować.
Co też my wygadujemy: „będą”. To się dzieje właśnie teraz, i działo w przeszłości, skutkując także rozbiorami Trójmorza... itd. itp.
Książka niniejsza nie jest więc ani antywęgierska (!), ani antypolska (!). Jest ona – przeciwnie – propolska i prowęgierska; aczkolwiek wychodzi na to, że także nieco... prohabsburska (sic!), jakkolwiek „nieaktualnie” by to dzisiaj zabrzmiało. Jednakże historia, właśnie ona, nie chce być inna i na pewno nie będzie. Co innego ludzkie pisanie o historii – to, jak wiadomo, potrafi być... dowolne.
Niemniej, lat temu sto znawca omawianych tu spraw, prof. Marian Zdziechowski, pisał następująco:
„Nasza sytuacja polityczna jest niesłychanie ciężka. Z jednej strony kolos sowiecki, który rozkłada się i gnije, ale już zdołał wszczepić zarazki gangreny w nieodporny organizm moralnie ślamazarnego społeczeństwa – z drugiej strony kolos prusko-niemiecki, który wyrósł na Polsce i żyje żądzą odebrania jej tego, co niegdyś przywłaszczył był sobie. Naturalne dla nas oparcie stanowiłaby monarchia Habsburgów; po jej upadku zastąpić ją mogłyby tylko Węgry. Stąd konieczność najściślejszej z nimi łączności (…). To samo było myślą, było pragnieniem nie tych lub owych polityków węgierskich, lecz całego narodu”.
Na uwarunkowania dzisiejsze niechże już sam P.T. Czytelnik to sobie przełoży; i niechże prezentowana niniejsza nasza historyczna gawęda będzie Mu w tym pomocna.

Fragment Wstępu