Publicyści prawicy

Żniwiarz zebrał z rozległego pola uprawy polskiego ducha to, co jego zdaniem dla tego ducha najcenniejsze, co go zbudowało i nadal, mimo przeciwności i burz dziejowych, rozwija. Żniwa nie są ukończone ani ostateczne, nie były też systematycznie przeprowadzone, zapewne będą kontynuowane, ale ujawniły odrębną, polską myśl o wspólnocie politycznej, o narodzie i państwie. Jej swoistość ujawnia się już na poziomie przedwerbalnego rozumienia rzeczywistości, a następnie ujmowania rezultatu poznania i refleksji w typowych dla niej pojęciach.

Kilkadziesiąt krótkich esejów filozoficznych na temat zjawisk życia codziennego.

Nowe, uzupełnione wydanie kilkudziesięciu esejów filozoficznych Jana Ciechanowicza. Wśród tematów między innymi: wiara, dusza, dylematy rozumu, mądrość, fanatyzm, przemijanie, kobiety, rozwiązłość, bezwstyd, praca, miłość, zło.

Zbiór esejów filozoficznych na 62 tematy, a wśród nich między innymi: "O autorytecie", "O charakterze narodowym Polaków", "O cierpieniu", "O dzieciach", "O etyce biznesu", "O filozofii ciała", "O grzeczności", "O motywacjach postępowania", "O łagodności', "O małżeństwie", O gramatyce życia", "O muzyce", "O obyczajach", "O głupocie", "O okrucieństwie", "O posłuszeństwie", "O prawdomówności", "O pysze", "O rasach', "O rodzicach", "O samodoskonaleniu", "O samolubstwie", "O samotności", "O sporcie", "O szaleństwach", "O podpalaniu własnego domu", "O niewdzięczności", "O wstydzie", "O chytrości", "O zdradliwych oczach", "O wędrówce ku Nieskończonej Światłości", "O eutanazji".

W swoich felietonach Korwin-Mikke odnosi się do czasów I Rzeczpospolitej, naszych powstań narodowych, II Rzeczpospolitej (Czy Piłsudski rzeczywiście był bohaterem i kto bardziej wyzyskuje Polaków – III RP czy III Rzesza?). Oddzielnie omawia neandry narodowego socjalizmu. Książkę wieńczą felietony dotyczące PRL i okolic.

Zbiór 111 tekstów Janusza Korwin-Mikkego jest najbardziej reprezentatywnym przedstawieniem myśli tego autora, który na rynku wydawniczym jest obecny od ponad 40 lat.

Czym ten zbiór się wyróżnia spośród innych licznych publikacji? Tym, że teksty pochodzą z „Najwyższego CZAS!-u”, czyli miejsca, w którym JKM starał się umieścić swoje najważniejsze artykuły, kierowane do ludzi, którzy są w stanie zrozumieć trochę trudniejsze teksty niż przeciętna papka czytelnicza drukowana w rozmaitych „Faktach”, „Super Expressach” czy „Gazetach Wyborczych”. W dodatku w „NCz!” przez ponad 20 lat ukazało się ok. 2 tys. artykułów JKM i to spośród tak wielkiej ilości tekstów wybrałem te najbardziej ponadczasowe, najbardziej spójne i najbardziej reprezentatywne. Nie da się bowiem, prowadząc tak poważną fabrykę tekstów i na przestrzeni tak długiego czasu, uniknąć powtórzeń.

W efekcie dostają Państwo do ręki spójny i dokładnie opisany „Świat według Korwina”.

(Tomasz Sommer)

W zakresie naszej najnowszej historii istnieje jeszcze bardzo wiele „białych plam” – zagadnień niezbadanych i nieopisanych, życiorysów, wydarzeń. Naszym obowiązkiem jest szukać, dopisywać, poprawiać to, co już zrobione. Mamy tragiczną spuściznę po okresie Polski Ludowej (1944–1989) – panowanie bardzo ścisłej cenzury w ramach restrykcyjnych wymogów ideologicznych spowodowało, że w licznych przypadkach „dzieła” historyczne były farsą. W latach następnych, po 1989 roku, sytuacja tylko nieznacznie się poprawiła.

Gdy osiemnaście lat temu, w 1995 r. „Paszkwil Wyborczej” wyszedł drukiem, myślałem, że jego żywot – jako książki o Powstaniu Warszawskim – będzie krótki. Rzecz dotyczyła bowiem bieżącego (jak się wówczas wydawało) sporu nie tyle o samo Powstanie (bo ten się nigdy nie zakończy), co propagandowego ataku „Gazety Wyborczej” na jego uczestników. Skoro uznano na jej łamach, że AK i NSZ wytłukły mnóstwo niedobitków z getta, to naturalną rzeczą było dokładne sprawdzenie, czy jest to prawda czy też fałsz.

Powstanie Warszawskie od początku wzbudzało i budzi nadal olbrzymie kontrowersje, jeśli chodzi o jego przyczyny, przebieg, sposób dowodzenia i skutki. Coraz częściej ze strony jego krytyków padają argumenty, które nie są wprawdzie nowe, ale są w nowy, uwspółcześniony sposób wykorzystywane.

W świecie, który coraz częściej nagradza konformizm, ta książka jest manifestem rozumu, logiki i wierności ideałom. Nie ma tu miejsca na modne frazesy i poprawność polityczną. Jest za to szczerość, niepopularne opinie i życie w zgodzie z własnymi zasadami – nawet jeśli kosztuje to utratę pracy, znajomych czy spokojnego życia.

Z Łukaszem Warzechą rozmawia Łukasz Karpiel – bez cenzury, z dociekliwością i dystansem. Warzecha, znany z ostrej publicystyki, daje się tu poznać szerzej: jako człowiek z pasjami, własnym rytmem życia, konsekwentnym systemem wartości i nieustającym pragnieniem wolności – myślenia, mówienia, istnienia.

Trzecia już książka "drugiego Ziemkiewicza", odkrycia "młodego pokolenia wolnościowców" nosi tytuł, który podsumowuje treść dzieła: Cywilizacja życia. Ta napisana lekkim, bardzo przystępnym, lekkostrawnym językiem książka omawia sprawy bardzo poważne. Autor wziął na tapet kwestie życia i śmierci. W przenikliwy, często humorystyczny sposób rozprawia się z proaborcyjną agendą. Ukazuje absurdy argumentacji feministek. Rozkłada na czynniki pierwsze cywilizację śmierci. Przede wszystkim jednak, odwołując się do rozumu, afirmuje cywilizację życia.

Odbiorcę na pewno zafrapuje, a może wręcz przestraszy ów schyłek III RP użyty w tytule książki. niechby te uczucia skłoniły go do dociekania na przykład, jakie prawo intelektualne mają autorki do wyrażania sugestii o powolnym kończeniu się formacji politycznej przypisywanej obecnej Rzeczypospolitej. (...)

Osobliwe jest w tej książce to, że im większe w niej natężenie krytyki, tym więcej emanuje z niej wiary w lepsze jutro.