Religia, historia Kościoła

Bez analizy dokumentów papieskich nie można zrozumieć bardzo poważnej sytuacji w jakiej obecnie znajduje się Kościół i tzw. współczesne cywilizowane społeczeństwa, korzystające przez wieki z chrześcijańskiej cywilizacji, jej zasad i moralności. Leon XIII bardzo trafnie powiada: celem wolnomularzy jest zniszczenie wszystkich chrześcijańskich instytucji, położenie kresu temu, co zostało stworzone i ustanowione przez Kościół w przeciągu wieków, doszczętne unicestwienie tego porządku. Moralność, zasady, dogmaty Kościoła: masoni wszystko chcą zniszczyć!

Tom zawiera cztery teksty Leona XIII - encykliki Rerum Novarum i Humanum Genus oraz dwa listy pasterskie z czasów, gdy kardynał Pecci był biskupem Perugii.

Teksty te to przemyślana, głęboka i duchowo ożywiająca prezentacja cywilizacyjnego dorobku Kościoła, który przez wieki kształtował społeczeństwa w duchu prawdy, dobra i piękna.

Papież Leon XIII ukazuje Kościół jako strażnika moralnego ładu i źródło autentycznego postępu - nie technicznego czy politycznego, lecz duchowego, jednocześnie przenikliwie ostrzega przed ideologiami, które ten ład podważają, oferując pozór wolności i postępu, a w rzeczywistości prowadząc do rozkładu moralnego i duchowego.

W encyklice Ojciec Święty unika wszelkiej „politycznej mądrości”, opierając się jedynie na etyce Chrystusowej. Uważając wolność za jeden z najwspanialszych darów, jakie ludzkość otrzymała od Stwórcy, poucza zarazem, że w żadnej dziedzinie życia społecznego nie ma absolutnej wolności, oprócz jednej — czynienia dobrze, czyli zasługiwania się dobru publicznemu. Wolność zatem — naucza papież Leon XIII — zawsze i wszędzie powinna dążyć do wyżyn obywatelskich, do poświęcenia pracy swego życia i własnych interesów na rzecz chwały Bożej i dobra bliźnich.

Dwie encykliki Leona XIII z komentarzem.

Pierwsza i najobszerniejsza polska biografia Roberta Prevosta – nowego Ojca Świętego Leona XIV – ukazuje się w momencie, gdy cały świat z uwagą obserwuje początki jego pontyfikatu. To książka absolutnie wyjątkowa – nie tylko dlatego, że powstała z pasji i wielomiesięcznej pracy dziennikarzy znających realia Kościoła, ale również dlatego, że zawiera liczne materiały (m.in. fotografie oraz przemówienia Roberta Prevosta), które dotąd nie były publikowane nigdzie na świecie. Liczne cytaty, homilie i wypowiedzi papieża – zarówno z czasów jego pracy misyjnej, jak i z późniejszej posługi w Rzymie – odsłaniają duchową głębię i niezwykłą osobowość Leona XIV.

Tekst z 1937 roku znaleziono wśród zapisków pewnej młodej dziewczyny, Klary, która zmarła w klasztorze zaledwie po kilku latach życia zakonnego. Opisała w nim sen, z którego dowiedziała się o losie swej znajomej – Anny , zmarłej przedwcześnie w wypadku samochodowym, potępionej po śmierci... Nie ma w liście, przekazanym Klarze, drastycznych opisów miejsca potępienia. Anna opowiedziała Klarze jeszcze raz o swoim życiu, które doprowadziło ją do świadomego i dobrowolnego odrzucenia Boga u progu wieczności.

Historia Kościoła katolickiego jest częścią historii powszechnej. Jest nauką o kolejnych losach, przez które przechodził Kościół i o tym, jak wpływał w ciągu wieków na społeczeństwo.

Tom drugi niezwykłego dzieła Ludwiga Pastora obejmuje okres panowania pięciu papieży: Piusa III (1503), Juliusza II (1503-1513), Leona X (1513-1521), Hadriana VI (1522-1523) i Klemensa VII (1523-1534). Dowiadujemy się z niego, jak wyglądał Rzym Juliusza II, ktory widział Marcin Luter na przełomie 1510/1511, jak Leon X reagował na rozpoczęcie przez niego działalności publicznej (1517) i jak kolejni papieże odnosili się do reformy Kościoła i początków schizmy w Niemczech. Przenikliwe spojrzenie autora wydaje surowe oceny.

Krótkotrwałe panowanie godnych papieży (Piusa III i Hadriana VI) nie mogło poprawić stanu Kościoła i doprowadzić do trwałej reformy. To Hadrian VI stwierdził w liście, że herezje Marcina Lutra są tak prymitywne, iż trudno byłoby je przypisać studentom teologii. Wprawdzie najpotężniejszy papież renesansu Juliusz II dał solidne podstawy papiestwu, wzmacniając Państwo Kościelne i prowadząc hojny mecenat artystyczny, ale nie zdążył przeprowadzić reformy pomimo zwołania Soboru Laterańskiego V (1512-1517). Z kolei Medyceusze (Leon X i Klemens VII) uosabiali dobre i złe strony renesansu, łamiąc reformy soborowe. Leon X był sprytnym i dwulicowym politykiem, który nigdy nie myślał o wielkiej reformie. Wtrącanie się do elekcji cesarskiej wzmocniło elektora Fryderyka Saksońskiego i jego protegowanego Marcina Lutra. Natomiast Klemens VII tak często wahał się i zwlekał w polityce, że doprowadził do konfliktu z cesarzem i wielokrotnych grabieży Rzymu (1526-1527). Tolerował też sprawę Marcina Lutra, bo ważniejsza była dla niego polityka i dobro rodziny.

(fragment opisu wydawcy)

Tom trzeci niezwykłego dzieła Ludwiga Pastora obejmuje okres panowania kolejnych pięciu papieży: Pawła III (1534-1549), Juliusza III (1550-1555), Marcelego II (1555), Pawła IV (1555-1559) i Piusa IV (1559-1565). Każdy z tych papieży przyczynił się w różny sposób do kształtowania Kościoła katolickiego w dobie renesansu i reformacji.

Jednym z największych czcicieli i propagatorów Różańca św. był św. Ludwik Maria Grignion de Montfort. Kapłan ten na początku XVIII w. w książeczce pod tytułem Przedziwny sekret Różańca świętego przypomniał lub uświadomił niezliczonym rzeszom katolików na całym świecie ogromną ważność tej modlitwy.

Ukazując Najświętsze swe Serce światu całemu, chciał go Pan Jezus ogrzać, oświecić i zbawić. Odkrywając Je najpoufniej swoim kapłanom, pragnie zachęcić ich, aby własne serca gorliwiej kształtowali według Jego Serca Bożego i by coraz to bardziej utożsamiali się z Nim samym. Nade wszystko zaś Najświętsze Serce Jezusa pragnie objawić im niezrównaną swą Miłość, aby przez to rozpłomienić ich serca gorętszą ku Niemu miłością, a następnie pobudzić do bardziej czynnego, wspaniałomyślnego i tkliwego poświęcania się dla zbawienia swojego i wszystkich wiernych.

Czy ta historia mogła potoczyć się inaczej? Kim by był i co robił o. Maksymilian Maria Kolbe, gdyby przeżył II wojnę światową? Czy odbudowałby potęgę Niepokalanowa? Czy komuniści pozwoliliby na rozwinięcie działalności poligraficznej, czy – szerzej – medialnej? Jak o. Maksymiliana potraktowałaby Polska Rzeczpospolita Ludowa? Czy w ogóle przeżyłby pierwsze lata „lubelskiej” Polski?