Religia, historia Kościoła

Święta Franciszka to umiłowana święta Rzymu, świecka kobieta obdarzona niezliczonymi nadzwyczajnymi Bożymi darami. W ostatnich latach swojego życia podążała niezwykłym szlakiem mistycznym, w trakcie którego została nagrodzona nadprzyrodzonymi łaskami, ale także musiała znosić ciężkie i bolesne cierpienia, zarówno psychiczne, jak i cielesne. Poddała się trudnym formom ascezy, stawiała czoła rosnącym prześladowaniom, a nawet  licznym atakom złych duchów. Po tych wyczerpujących zmaganiach została nagrodzona niezwykłymi darami, takimi jak wizje i proroctwa, w tym również te dotyczące czyśćca i dusz czyśćcowych, które przedstawia niniejsza książka.

Marcin Libicki w swojej książce analizuje relacje między kościołem chrześcijańskim pierwszych wieków i sztuką, śledząc jej rozwój od pierwszych zabytków chrześcijańskich do wspaniałych budowli sakralnych Rawenny i Konstantynopola.

Choć „Wykład Ofiary Mszy Świętej” Marcina z Kochem po raz pierwszy został wydany ponad 100 lat temu, to nie stracił na aktualności, tak jak nie zdezaktualizował się sens uczestnictwa w Przenajświętszej Ofierze Jezusa Chrystusa. Autor, opierając się na Tradycji Kościoła, Piśmie Świętym, dokumentach papieży, świadectwach świętych i mistyków żyjących w różnych okresach historii Kościoła, ukazuje piękno i przedziwną Tajemnicę Miłość Boga do człowieka.

Święty, którego żywe owoce wiary są obecne wśród nas.

Marek Pietrachowicz, astrofizyk i psycholog kliniczny proponuje przepracowanie naszych kłopotów na nowo, za pomocą konkretnych "case studies", nazywanych przez autora „niezapowiedzianą kartkówką w szkole życia”.
Pietrachowicz skorzystał z przypadków przynoszonych przez pacjentów do jego studia psychologicznego o nazwie "Strefa Zrozumienia". Proponuje nam wyjście z życiowych turbulencji za pomocą sposobów, które sprawdziły się w jego praktyce katolickiego psychologa. Namawia, abyśmy zaufali Duchowi Pocieszycielowi, którego postawił nam Jezus i nie odpychali problemów codzienności.

Książka jest zbiorem 217 pytań, podzielonych na odpowiednie kategorie z zakresu życia szczególnie Bogu poświęconego, na które autor stara się odpowiedzieć w prosty i zwięzły sposób.

Naprawdę nie chcę, aby życie było byle jakie. I w nicość ciągle zapatrzone. I mdłe jakieś. Nie chcę też czasu zwyczajnie zabijać. Dobrze czas wykorzystać, to chyba zawsze jest ważne. Dobrze przeżywać życie, to zadanie na zawsze.

To barwna opowieść o życiu św. Piotra Fabera (1506-1546), pierwszego kapłana w gronie paryskich przyjaciół św. Ignacego Loyoli, którzy dali początek Towarzystwu Jezusowemu.

Jeżeli prawdą jest powiedzenie, że „miłość jest sztuką, tak samo jak sztuką jest życie”, to w odniesieniu do ojca Kolbego, bohatera i męczennika z miłości, ciekawi nas, jak zdobywał on umiejętność miłowania, której ukoronowaniem była dobrowolna ofiara z własnego życia, by ocalić życie drugiego człowieka. Ofiara nie odruchowa ani spontaniczna. Ojciec Kolbe podjął ją zdecydowanie, świadomy okrutnych cierpień powolnej, głodowej śmierci w bunkrze hitlerowskiego obozu zagłady. Tutaj był szczyt jego życia, jego sztuki miłowania. Opanował ją doskonale, aż do granic bohaterstwa, heroizmu, męczeństwa z miłości. I za to Kościół wyniósł go do chwały ołtarzy.

Nowość tego modlitewnika wśród wszystkich do tej pory wydanych pozycji związanych z duchowością św. Maksymiliana wyraża się w tym, że zawarte w nim modlitwy odnoszą się do jego Pism. Rozważania nowennowe, różańcowe czy w Drogach Krzyżowych nawiązują do myśli, konferencji, rozważań i rad Mistrza z Niepokalanowa. Ukazują moc, jaką daje pogłębianie relacji duchowej z Niepokalaną, tę moc, której każdy z nas szuka u Boga Miłosierdzia.

Pismo Święte przypomina nam o znaczeniu naszych korzeni nie po to, by nas zawstydzać, ale żeby pokazać, że w tych zawiłych życiorysach przemawia do nas Bóg. Musimy jedynie wsłuchać się w Jego słowa. Józef potrafił. Doskonale wiedział, że błędy przodków nie determinują jego życia, a ich historie są mu dane, by mógł wyciągnąć z nich lekcję dla siebie i dostąpić zaszczytu bycia ojcem dla Bożego Syna.

Dzieło żyjącej w XVII wieku karmelitanki, wspominane m.in. przez o. Reginalda Garrigou-Lagrange jako najściślej opisujące zjednoczenie duszy z Maryją, a z Nią, w Niej i przez Nią – z Trójcą Świętą.