Religia, historia Kościoła

Maryja jako najlepsza Matka i Orędowniczka w niebie zawsze otacza swoje dzieci niezrównaną opieką. Papież Franciszek, wielki krzewiciel Nowenny do Maryi Rozwiązującej Węzły, mówi, że każdy człowiek nosi w swoim sercu grzechy, zniewolenia, cierpienia i problemy, które przez ręce Maryi mogą zostać rozwiązane. Któż lepiej niż Ona pomoże nam w trudnościach i poprowadzi nas do nowego życia?

Tradycyjna Nowenna do Matki Boskiej Nieustającej Pomocy to modlitewny klejnot Kościoła, który od pokoleń niesie pociechę, wiarę i duchową siłę milionom wiernych.

To dziewięciodniowa wędrówka w towarzystwie Matki, która nigdy nie odmawia pomocy tym, którzy z ufnością się do niej zwracają.

Katechizm modlitwy wewnętrznej jest książką mogącą pobudzić do modlitwy tych, którzy już przestali walczyć o dobrą modlitwę. Przekona tych, którzy wciąż myślą, że modlitwa, a szczególnie rozmyślanie, nie jest dla nich. Pomoże wznieść się na wyższy poziom prostoty codziennej modlitwy tym, którzy codziennie walczą i wydaje im się, że ponoszą niemało porażek.

Skromna objętością jest książką dla zabieganych, zagubionych, roztargnionych, słabych, duchowo chorych i zmęczonych, a więc każdego z nas. Bo modlitwa jest lekarstwem, które czasem może być gorzkie, ale leczącym bardzo skutecznie, o ile dawkowanie stosuje się wedle zaleceń lekarza, czyli Kościoła katolickiego.

Oto  główny powód dla którego powstała ta książka: Bóg osobiście będzie działał w naszym słowie, jeśli będą to słowa błogosławieństwa.

Książka Wyznania Pustelnika Egzorcysty autorstwa ojca Angelico Marii Moccia, kapłana franciszkańskiego i egzorcysty, to niezwykle ważna publikacja dla wszystkich poszukujących zrozumienia duchowych zmagań. W rozmowie z księdzem Marcello Stanzione, autor dzieli się swoimi doświadczeniami oraz nauczaniem dotyczącym posługi egzorcysty.

Papież Jan Paweł II ogłosił Rafkę, Sługą Bożą w dniu 11 lutego 1982r.; Błogosławioną w dniu 17 listopada 1985; a 2 czerwca 1999 roku przedstawił światu chrześcijańskiemu Rafkę jako przykład i wzór dla wiernych w wielkim umiłowaniu Eucharystii. Uroczyście kanonizowana została 10 czerwca 2001 r. Książka stanowi biografię tej libańskiej świętej.

"Kazania o. Antoniego Vieiry z jednej strony przenoszą nas do czasów siedemnastowiecznych problemów Portugalii i Brazylii, ale z drugiej strony – ukazują nam prawdy wieczne, aktualne we wszystkich czasach. Może w tej chwili w Polsce nie mamy problemu niewolnictwa czy pogardy rasistowskiej, ale na pewno mamy te same wady i grzechy, które do tych czy innych problemów prowadzą."
Fragment wstępu tłumacza

Niezwykle cenne rozważania na temat cierpień Matki Bożej Bolesnej. Autor dokonuje w nich zręcznej syntezy nauczania portugalskiego jezuity – ojca Antonia Vieiry SJ. Oprócz refleksji siedemnastowiecznego zakonnika tekst obfituje także w cytaty ze świętych i doktorów Kościoła Wschodu i Zachodu oraz z magisterium Kościoła katolickiego. Posiadając mocne fundamenty doktrynalne, rozmyślania o Stabat Mater Dolorosa stanowią doskonałą pożywkę dla dusz pragnących zbliżyć się do cierpiącej pod Krzyżem Maryi.

Jedne z tych młodych dziewcząt marzyły o tym, aby mogły wiele podróżować, drugie, aby mogły ujrzeć najwspanialszych sportowców, inne, aby mogły zostać sławnymi artystkami, aby znalazły wzajemność w miłości i tym podobne. Wreszcie ostatnie jako ideał swój stawiały: zostać gwiazdą filmową. Ogarnęło mnie przygnębienie, przecież to katoliczki! Ani u jednej nie spotkałem ideału świętej Tereni: „Ukochać ponad wszystko Boga!”. I wtedy narodziła się w mojej duszy myśl, by – jeśli Bóg da siły – postawić przed oczy młodym katoliczkom postać świętej Tereni i najwyższy ideał jej życia. Byłoby niemożliwością, aby młoda dziewczyna, poznawszy dzieje tej zachwycającej Świętej naszych czasów, nie pokochała jej ideału, nie zapragnęła iść za jej przykładem...

Książka jest fragmentarycznym zatrzymaniem w czasie i miejscach, gdzie jest możliwe spotkanie Boga. Jest towarzyszeniem osobom i wydarzeniom, które opowiadają o tęsknotach i potrzebach serca oraz wskazują ich Autora. Objawione w… odwołuje się też do spotkań zapisanych w Ewangelii.

Przyspawanie do krzesła. Mordercza presja terminów. Obżarstwo i odchudzanie. Alkohol. Internet. Mania pracy... Uciekanie przed samotnością. Mania snucia ponurych scenariuszy i narzekania...

Jest, jak jest.

Dzisiejszy człowiek każdego ranka troszczy się o swoje włosy i o przebranie, ale duszy nie dotyka. Nawet jej nie budzi. Później idzie do pracy, by doskonalić silniki statków kosmicznych, a tymczasem jego serce staje sie wysypiskiem śmieci.

Tak zaczyna się niewola, kierat powtarzania schematów, kierat codzienności. Zamiast żyć – funkcjonujemy. Zamiast satysfakcjonujących relacji są relacje. Bez szans na elastyczność, swobodę i bycie sobą... Nie bez powodu człowiekowi ciągle czegoś brakuje.

Czas to zmienić.

Są konkretne sposoby i narzędzia do tego, by budować swoją wewnętrzną wolność, stare metody pełne mocy.

Wolność da radość. Radość da optymizm. Optymizm otworzy nowe szanse. Lęk zniknie. Przyjdzie uzdrowienie.

Książka jest zachętą do modlitwy o wolność i do zaangażowania w walkę. Nie jesteśmy bezradni. Naszym orężem jest siła, rozum i serce. Trzeba tylko wiedzieć, jak działać.

O. prof. Dariusz Kowalczyk SJ wykazuje się wielką wiedzą na temat Kościoła, chrześcijaństwa, ale także aktualnych spraw społecznych i narodowych. W rozmowie z Adamem Sosnowskim nie unika odpowiedzi na pytania najtrudniejsze i najbardziej kontrowersyjne: Jak Bóg może być miłosierny, jeśli dopuszcza wieczne męki w piekle? Czy naprawdę istnieje życie po śmierci – jeśli tak, to jakie? Jak zachować się wobec świata, który coraz częściej drwi z wiary, a katolików spycha na margines? Który grzech jest najcięższy? Jak pokonać własną obojętność, lenistwo duchowe, zniechęcenie i strach?

O. Kowalczyk nie ucieka także od tematów współczesnych i palących, jak kryzys wśród duchowieństwa czy zjawisko nazywane „homoherezją”. „Mamy w obecnym Kościele większe niebezpieczeństwa – pisze w jednym z rozdziałów – na przykład próby podmieniania nam Kościoła katolickiego na jakąś jego liberalno-lewicową karykaturę. O wadze tegoż niebezpieczeństwa świadczy fakt, że w tego rodzaju ‘unowocześnianie’ Kościoła zaangażowanych jest niemało duchownych, w tym niektórzy biskupi”.